by admin | jun 5, 2022 | Varia
De intergemeentelijke samenwerkingsverbanden (‘intercommunales’) worden steeds belangrijker. Ze beschikken vandaag over meer dan 20 miljard euro. CD&V stelt daarom een concreet plan voor om de democratische en financiële controle op hen te verscherpen. “Bijna niemand weet nog wat die intercommunales vandaag allemaal doen. Ze worden bij niet gecontroleerd. We willen de gemeenteraadsleden, schepenen en burgemeesters opnieuw het roer in handen geven”, zegt Vlaams parlementslid Brecht Warnez.
Om hun opdrachten efficiënt te organiseren, kiezen heel wat gemeenten en steden ervoor om gemeentelijke taken over te dragen aan intergemeentelijke samenwerkingsverbanden, ook wel intercommunales genoemd. Op dit ogenblik zijn er zo’n 152 intercommunales actief met tal van dochterbedrijven of informele partnerschappen.
“Die intercommunales doen in de meeste gevallen goed werk”, zegt Brecht Warnez. “Het is logisch dat een gemeente samenwerkt om bv. het huisvuil op te halen of om de riolen te beheren.”
Niemand weet nog wat ze allemaal doen
Toch loopt er volgens CD&V wat fout. De partij verwijst daarbij bv. naar de recente investeringen van Fluxys in Braziliaanse aardgasnetten (TBG) en naar de in 2016 op het nippertje vermeden participatie van ons elektriciteitsnet door het Chinese State Grid Co.
“De intercommunales leiden vandaag hun eigen leven. Er worden beslissingen genomen waar de lokale besturen zelf niet of onvoldoende van op de hoogte zijn. Dat kan niet meer”, zegt Warnez. “Wat enkele jaren geleden in Wallonië gebeurde bij het Publifin-schandaal kan vandaag ook in Vlaanderen.”
Democratische controle
CD&V stelt daarom een aantal concrete maatregelen voor om de democratische controle te versterken. Zo wil de partij de structuren vereenvoudigen en stelt ze – zoals in Nederland – voor dat er een centraal openbaar register komt met alle samenwerkingsverbanden. Op die manier hebben gemeenteraadsleden meer inzicht.
Verder wil de partij een actieve communicatieplicht aan de intercommunales opleggen. De agenda’s en verslagen van de raden van bestuur moeten uit eigen initiatief naar die gemeenteraden en schepencolleges worden gecommuniceerd. Twee keer per jaar moet de intercommunale ook toelichting geven aan de gemeenteraden over hun jaarverslag en jaaractieplan. Tot slot krijgen gemeenteraadsleden ook de mogelijkheid om rechtstreeks schriftelijke vragen te stellen aan de intercommunale.
De afgelopen jaren werden al verschillende pogingen ondernomen om de democratische controle te versterken maar die waren zonder succes. “Het helpt niet om gemeenteraadsleden het recht te geven om inzage te krijgen, als men hen dan laat verdrinken in stapels documenten. Als de gemeenteraad al betrokken wordt, dan gebeurt dat vandaag pas als alles beslist is. Met onze voorstellen willen we dat veranderen”, zegt Warnez.
De schuldenberg groeit tot 10 miljard euro
Dat de intercommunales meer en meer macht krijgen, blijkt ook uit de financiële cijfers. In 2018 bedroeg het totaal van hun activa al meer dan 20 miljard euro wat een stijging betekent met 31% de afgelopen tien jaar. De schulden groeiden in tien jaar sterker aan met maar liefst 54%, tot ruim 10 miljard euro en stegen zo uit boven de totaalschulden van alle Vlaamse steden en gemeenten samen (9,8 miljard euro). Ook de winst van het boekjaar daalde van 790 naar 289 miljoen euro.
De partij wil daarom de intercommunales onderwerpen aan het publieke boekhoudingssysteem ‘Beleids- en beheerscyclus’ waar ook de gemeenten zich moeten aan houden. “Die intercommunales zijn nog steeds publieke spelers en geen commerciële. Het is logisch dat zij geen onverantwoorde financiële risico’s mogen nemen. In tegenstelling tot een gewone boekhouding heeft de beleids- en beheerscyclus hendels om er voor ze zorgen dat overheden niet failliet zullen gaan. Ze plannen ook meer op lange termijn en geven inzicht in het beleid door aan concrete beleidsdoelstellingen, ook op lange termijn, budget te koppelen”, zegt Warnez.
Tot slot wil CD&V meer controle van Audit Vlaanderen op de lokale besturen. “Vandaag controleert Audit Vlaanderen de steden en gemeenten op hun gewone werking en rapporteert die aan de gemeenteraad. Ook bij fraude komt Audit Vlaanderen tussen. Het is maar normaal dat dit voor intercommunales ook zou gebeuren”, sluit Warnez af.
Bron: CD&V
by admin | jun 5, 2022 | Economie
De inval in Oekraïne is een verschrikking en kostte al aan duizenden mensen het leven. Maar dit conflict kan ook miljoenen mensenlevens verwoesten ver van het slagveld. De oorlog is namelijk bijzonder nadelig voor het wereldwijde voedselsysteem, dat al zo verzwakt is door COVID-19, de klimaatverandering en de hoge energieprijzen. Als deze oorlog blijft aanhouden stevenen we af op een echte voedselcatastrofe.
Ernst van de situatie
Op 18 mei trok António Guterres, de secretaris-generaal van de VN, aan de alarmbel. Voor hem doemt “het spookbeeld op van een wereldwijd voedseltekort” en hij vreest “dat deze gevaarlijke situatie kan omslaan in een catastrofe”. “Tientallen miljoenen mensen dreigen in voedselonzekerheid terecht te komen, gevolgd door ondervoeding en massale hongersnood, in een crisis die jaren zou kunnen duren.”
Zes dagen voor de inval had David Beasley, directeur van het Wereld Voedselprogramma (WPF), al gewaarschuwd voor een nakende voedselramp: “Als we de situatie niet onmiddellijk aanpakken, zullen we de komende negen maanden hongersnood, destabilisatie van landen en massale migratie zien. Als we niets doen, zullen we een hoge prijs betalen.”
Hij had het op dat moment over 45 miljoen mensen die op de rand van hongersnood balanceerden. Door de oorlog kunnen er daar nog eens tientallen miljoenen bijkomen. Deze situatie zal net zoals in 2011 in heel wat landen politieke onrust veroorzaken. “Als we mensen niet voeden, dan voeden we conflicten”, aldus Guterres.
Pandemie en klimaat
Vóór de invasie was de voedselsituatie in de wereld al precair. Daar zit de klimaatverandering voor veel tussen. Het toenemend aantal extreme weerfenomenen is nadelig voor de landbouw en de voedselproductie. In het afgelopen decennium zijn 1,7 miljard mensen getroffen door extreme weersomstandigheden en klimaatgerelateerde rampen.
Enkele voorbeelden. Door de overstromingen van vorig jaar zou de wintertarweoogst in China de slechtste in de geschiedenis kunnen zijn. De recente hittegolf in India zal ook heel nadelig zijn voor de tarweoogst daar. Omwille van een droogte in de graangordel van de VS is 40 procent van de tarwe in slechte tot zeer slechte staat (normaal is dat maar 15 tot 20 procent). In Europa zal de tarweproductie omwille van de weinige regenval bijna zeker alarmerend laag zijn.
COVID-19 was en is ook een belangrijke spelbreker. De pandemie veroorzaakte een economische schok. Daardoor daalde de koopkracht van de bevolking in heel wat landen en werden toeleveringsketens ontwricht. Zoals Sri Lanka vandaag zitten veel landen van het Zuiden op de rand van het faillissement en is hun toegang tot de financiële markten beperkt.
Er waren nog andere gevolgen. De heropleving van de economie na de pandemie veroorzaakte stijgende energie- en transportprijzen. De energiefactuur stijgt ook door toenemende CO2-heffingen. Die prijsstijgingen maken dat voedselproducten een pak duurder worden.
Al die factoren ondermijnen de voedselzekerheid bij grote delen van de wereldbevolking. Dat is vooral het geval in het Globale Zuiden, maar ook bij ons, denk maar aan het nooit gezien aantal mensen dat een beroep doet op een voedselbank. Vóór de pandemie waren er over heel de wereld 135 miljoen mensen met ernstige voedselonzekerheid. In twee jaar tijd is dat aantal verdubbeld tot 276 miljoen.
De oorlog en de sancties
Rusland en Oekraïne spelen een vooraanstaande rol in de wereldwijde voedselproductie. Ze zijn samen goed voor meer dan een derde van de wereldexport van granen en iets meer dan de helft van de export van zonnebloemolie. Rusland is ook de grootste producent van meststoffen.
Bijna 50 landen zijn afhankelijk van Rusland en Oekraïne voor ten minste 30 procent van hun tarwe-invoer. Bij 26 landen is dat zelfs meer dan 50 procent. Samen leveren de twee landen 12 procent van de calorieën die wereldwijd verhandeld worden en in totaal zijn ongeveer 800 miljoen mensen voor hun voedsel afhankelijk van hen.
De oorlog en de sancties tegen Rusland hebben een schadelijk effect op zowel de productie als de export van het voedsel in beide landen. Vooral in Oekraïne is dat het geval.
Door het militair geweld, een gebrek aan meststoffen en pesticiden en door hogere dieselprijzen zal wellicht 30 tot 50 procent van de voorjaarstarwevelden in Oekraïne niet kunnen worden beplant.
Maar vooral de export ligt zo goed als plat. Tot voor kort werd 98 procent van het Oekraïens graan via de Zwarte Zee vervoerd. Maar die uitvoer is helemaal stil gevallen omdat Oekraïne zeemijnen heeft aangebracht en Rusland alle Oekraïense havens heeft geblokkeerd. Omwille van een aantal problemen[1] is het vervoer via het spoor of vrachtvervoer geen echt alternatief.
Geëscorteerde zee-konvooien zijn een mogelijkheid, maar de Oekraïense marine is daar te klein voor en dat zou dus moeten gebeuren met de steun van NAVO-landen. Gezien de sterkte van de Russische vloot zou dat een meer dan riskante onderneming zijn en het zou bovendien kunnen leiden tot een gevaarlijke escalatie van het conflict.
Wat er ook van zij, tenzij de export via de Zwarte Zee weer op gang komt, zullen miljoenen tonnen graan gewoon wegrotten in de Oekraïense silo’s.
Bij Rusland liggen de problemen elders. Omwille van de sancties zullen Russische boeren of landbouwbedrijven wellicht een tekort hebben aan zaaigoed en pesticiden.[2] Dat zal een belangrijke weerslag hebben op de volgende oogst.
Verstoorde wereldmarkt
Het is weinig waarschijnlijk dat boeren elders in de wereld de dalende graanexport vanuit Oekraïne en Rusland kunnen compenseren. Voor boeren zijn meststoffen en energie de belangrijkste kostenposten bij het telen van graan. Beide markten zijn verstoord door sancties en de stormloop op aardgas.
Als boeren op kunstmest bezuinigen, zullen de oogsten minder opbrengen. Bovendien zullen boeren in plaats van graan of maïs te planten overwegen om over te schakelen op gewassen met lagere inputkosten.[3]
De markt wordt verder verstoord doordat de laatste maanden niet minder dan 35 landen landen, uit schrik voor de eigen voedselzekerheid, strenge beperkingen opleggen op de uitvoer van voedsel. In veel gevallen gaat het zelfs om een totaalverbod.
Zo’n verstoring van de wereldmarkt jaagt de voedselprijzen sterk de hoogte in. Als gevolg van de oorlog hebben de voedselprijzen het hoogste niveau bereikt dat ooit door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties is geregistreerd. Vandaag zijn de voedselprijzen gemiddeld 34 procent hoger dan een jaar geleden. Bij graan is die stijging zelfs 81 procent.
Voor heel wat bevolkingsgroepen wordt dat meer en meer onbetaalbaar, vooral dan in de landen van het Zuiden. Daar besteden gezinnen tot een kwart van hun inkomen aan voedsel. In Sub-Sahara Afrika is dat zelfs 40 procent. Bovendien maakt graan daar een groter deel uit van het budget dan in rijkere streken.
En dan is er nog een ander pervers effect voor die landen. Door de inflatie gaan de rentevoeten bij ons omhoog. Dat maakt de dollar en de euro aantrekkelijker waardoor hun koers stijgt. Maar dat maakt voor de landen van het Zuiden de voedselimport (vaak in dollars) duurder, alsook de afbetaling van de buitenlandse schuld.
Wat moet er gebeuren?
Hoe langer de oorlog aansleept, hoe groter de voedselschaarste, hoe hoger de prijzen en hoe erger de voedselcrisis zal zijn. De strategische optie van de VS om ‘tot de laatste Oekraïner’ te vechten zal niet alleen het aantal slachtoffers op het slagveld doen toenemen. Ver weg zullen als gevolg daarvan honderdduizenden tot misschien miljoenen mensen sterven door hongersnood.
Wat moet er gebeuren om die catastrofe te vermijden?
Vooreerst moet de blokkade van de Zwarte Zee zo snel mogelijk ongedaan gemaakt worden. Dat kan enkel in het kader van vredesonderhandelingen en een staakt-het-vuren. Dat veronderstelt de-escalatie van de oorlogsinspanningen i.p.v. het oorlogsgestook dat we nu zien gebeuren. Volgens Westerse diplomaten valt het in elk geval niet te verwachten dat de Oekraïense havens de eerste zes maanden zullen opengaan.
Daarnaast moeten alle economische sancties t.a.v. Rusland die te maken hebben met de voedselproductie, geschrapt worden.
Ten derde moet het voedselprotectionisme stoppen. In de woorden van António Guterres: “Er mogen geen uitvoerbeperkingen worden opgelegd en de overschotten moeten ter beschikking worden gesteld van de meest behoeftigen.”
Ten slotte is er dringend financiële hulp nodig voor de landen van het Zuiden, zowel om de voedselzekerheid te garanderen als om een nakende schuldencrisis af te wenden. In oktober berekende het Wereld Voedselprogramma dat er jaarlijks 6,6 miljard dollar nodig is om de honger in de wereld op te lossen.[4]
Dat is niet eens zoveel. Alleen al voor deze oorlog heeft Biden 24 miljard dollar extra uitgetrokken aan bewapening en militaire steun. Het militair budget van de Europese landen zal de komen jaren ook met tientallen miljarden toenemen. Voor het voeren van oorlog is er blijkbaar altijd geld, voor de bestrijding van honger daarentegen … Het toont de waanzin aan van de wereld waarin we leven.
Notes:
[1] Aan de grenzen zijn er ernstige knelpunten omdat de EU-buren van Oekraïne verschillende spoorbreedtes gebruiken. Het wegvervoer wordt gehinderd door tekorten aan vrachtwagens, chauffeurs, brandstof en douanebeambten.
[2] Zowel het zaaigoed als de pesticiden koopt Rusland voornamelijk in de Europese Unie. Door de sancties is bankfinanciering moeilijk geworden en zijn er minder Europese bedrijven bereid om die goederen te leveren. Daarnaast hebben de meeste grote Westerse zaad- en chemiebedrijven zich uit Rusland teruggetrokken of zijn bezig dat te doen.
[3] In maart bleek bijvoorbeeld uit een onderzoek van het ministerie van landbouw in de VS dat telers in dat land dit seizoen van plan zijn over te schakelen van maïs op sojabonen.
[4] Het bedrag is berekend om 45 miljoen mensen van de hongerdood te redden. Met de huidige oorlog zal dat kostenplaatje uiteraard stijgen, maar het zal nooit boven het dubbele van dit bedrag uitkomen.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jun 5, 2022 | Sectoren
De onderhandelingen tussen de werkgevers en werknemers in de dienstenchequesector zitten muurvast. Na 9 maanden is het overleg zelfs afgesprongen. Vlaams parlementslid Caroline Gennez eist oplossingen voor onze huishoudhulpen.
“We hebben het al vaak gehad over het respect dat we hebben voor de 155.000 huishoudhulpen die bij 750.00 gezinnen thuis poetsen. En dat aan een gemiddeld maandloon van 1.000 euro. De stijgende prijzen voor energie, aan de pomp en in de winkelkar maken dit voor hen rampzalig”, zegt Caroline.
Huishoudhulpen moeten betalen om te mogen werken
De eisen van de huishoudhulpen zijn duidelijk, noodzakelijk en zelfs bescheiden: een loonsverhoging van 0,4%, dat komt neer op 0,05 cent per uur en verplaatsingsonkosten om hun werk te kunnen doen.
“De huishoudhulpen zijn de enige werknemers op de Vlaamse arbeidsmarkt die moeten betalen om te mogen werken”, gaat Caroline verder. “De Vlaamse regering en Federgon, de koepelorganisatie van poetsbedrijven, delen die bezorgdheden. Toch verandert er niets concreet omdat onderhandelingen al meer dan 9 maanden muurvast zitten.”
Zorg nu voor hogere lonen
De Vlaamse regering heeft op voorstel van Vooruit 41 miljoen euro voorzien om tegemoet te komen aan de eisen van de huishoudhulpen.
“Blijkbaar zijn de werkgevers niet in die bijkomende middelen geïnteresseerd. Daar zijn 115.000 huishoudhulpen het slachtoffer van. Voor ons is het duidelijk: zorg nu voor hogere lonen voor de huishoudhulpen”, besluit Caroline.
Bron: Vooruit
by admin | jun 5, 2022 | Economie
Het is weer van dat: politieke spelletjes. Een lek in de krant over een advies van de belastinghervorming, felle reacties en mensen die zich afvragen: komt die grote belastinghervorming nog wel?
“Ik begrijp de ongerustheid”, begint federaal parlementslid Joris Vandenbroucke. Ons belastingsysteem is 1 van de fundamenten van onze welvaartsstaat. Het moet weerspiegelen waarvoor wij staan. “Wie betaalt wat? Doet iedereen zijn deel? Dragen de sterkste schouders de zwaarste lasten? Dat blijft onduidelijk. Want ons belastingsysteem is totaal scheefgegroeid. Het is te complex en onrechtvaardig.”
Er is nog steeds nood aan een grondige hervorming. “Te veel mensen betalen te veel belastingen. Enkel en alleen omdat anderen hun deel niet doen. Dat moet anders. Als iedereen zijn deel doet, versterken we onze welvaartsstaat én loont al het harde werk.
Niemand heeft iets aan speculaties, discussies en gelekte documenten. Daar winnen alleen de extremen bij. We moeten nu echt knopen doorhakken zodat het belastingsysteem eenvoudiger en rechtvaardiger wordt. Tijd voor actie.”
Bron: Vooruit
by admin | jun 5, 2022 | Economie
Vrijheid betekent voor ons dat inkomsten eerst voor jezelf zijn en pas daarna een deel voor de staat. We hebben de voorbije legislatuur al flink wat belastingen verlaagd. De koopkracht van wie werkt is fors gestegen dankzij de taks-shift. We hebben de 30%-schijf in de personenbelasting geschrapt, het grensbedrag voor de 45%-schijf opgetrokken, de forfaitaire beroepskosten verhoogd en de belastingvrije som verhoogd. De belastingdruk daalde en de koopkracht steeg met 6 %. Wie een brutoloon heeft van 2.500 euro, ontvangt ten opzichte van 2014 per maand 122 euro extra netto. Maar we moeten verder gaan.
We willen de belastingen voor wie werkt en voor wie gewerkt heeft opnieuw verlagen met vijf miljard euro. We doen dat samen met de regio’s. Federaal schrappen we de 40%-schijf en trekken we de 25%-schijf langer door. Daarvoor voorzien we een budget van vier miljard euro. Vlaanderen doet daar een inspanning van 640 miljoen euro bovenop. We focussen in Vlaanderen op de lagere inkomens, die minder profiteren van de federale inspanning omdat ze minder belastingen betalen. Door aan die groep een gerichte jobstimulans toe te kennen kunnen we iedereen die werkt gemiddeld 1000 euro extra per jaar geven.
Zo maken we het financiële verschil tussen werken en niet werken opnieuw een stuk groter, wat een positief effect heeft op de werkgelegenheid. We zorgen er ook voor dat je netto meer overhoudt van een loonsverhoging. Werkende mensen zijn de motor van welvaart. Hoe meer mensen werken, hoe meer we solidair kunnen zijn met wie het écht nodig heeft.
EEN FISCALITEIT DIE NIET DISCRIMINEERT
De fiscaliteit organiseren we zoveel mogelijk op basis van het individu. Mensen zijn vrij om te kiezen of ze huwen, wettelijk samenwonen, feitelijk samenwonen of alleen wonen. Die keuze mag niet fiscaal worden bestraft. Discriminatie tussen singles en wettelijk samenwonenden of gehuwden kan niet. We werken deze dus zoveel mogelijk weg.
EEN VRIJ ERFRECHT
We pleiten voor lage en eenvoudige belastingen. Een vrij erfrecht, betekent dat de fiscus je keuze niet kan afstraffen door onredelijke tarieven. De afgelopen jaren werd de erfbelasting onder een liberale minister van Financiën hervormd en verlaagd. We trekken deze lijn door.
De vrijstelling voor de langstlevende partner op roerende goederen verhogen we van 50.000 tot 250.000 euro. Naast de gezinswoning, wordt zo ook een belangrijk deel van de roerende goederen vrijgesteld. Partners die nog voor een gezinswoning spaarden of die net hun gezinswoning verkocht hadden krijgen zo een evenwaardig voordeel.
De vrijstelling op de gezinswoning breiden we uit naar alle overdrachten in rechte lijn. Zo hoeven ook de kinderen geen erfbelasting meer te betalen wanneer ze de woning van hun ouders erven.
In 2018 verlaagden we het hoogste tarief van 65% naar 55%. Dit moet verder zakken tot ministens onder de 50%. We voerden ook de vriendenerfenis in zodat erfenissen van maximaal 150.000 euro aan verre of niet-verwante personen aan dezelfde tarieven belast worden als erfgenamen in rechte lijn of partners, met andere woorden aan 3%.
Kinderloze alleenstaanden moeten ook het recht hebben om iemand van hun keuze als ‘sociaal familielid’ aan te duiden. Deze persoon kan aanspraak maken op zorgverlof en wordt voor de erfbelasting als een verkrijger (erfgenaam) in de rechte lijn beschouwd.
EEN EIGEN WONING GEEFT VRIJHEID EN ZEKERHEID
Een eigen woning betekent vrijheid en zekerheid. Wie een eigen woning verwerft creëert voor zichzelf een vierde pensioenpijler. We willen het verwerven van een eigen woning daarom blijven aanmoedigen. In de vorige legislatuur hervormden we de woonbonus en de registratierechten. Het algemene tarief van de registratierechten daalde van 10% naar 7%. In 2021 werd het algemene tarief verder verlaagd naar 6% en vanaf 2022 bedraagt het nog 3%. Wanneer je ingrijpende energetische renovaties doet aan je nieuwe woning, daalt het algemeen tarief van 3% tot 1%. Op deze manier stimuleren we mensen om duurzame keuzes te maken.
Dankzij Open Vld werd in 2015 het verdeelrecht, de zogenaamde miserietaks, voor verdelingen en afstanden van onroerende goederen tussen ex-echtgenoten en ex-wettelijk samenwonenden teruggebracht van 2,5% naar 1%. De volgende stap is het algemene tarief op 0% zetten en zo het verdeelrecht afschaffen.
Het bedrag van het hypotheekrecht (het Vlaamse registratierecht van 1% geheven op het bedrag waarvoor de hypothecaire inschrijving wordt genomen) wordt bij energie-geïnspireerde leningen volledig kwijtgescholden.
EEN LAGE EN EENVOUDIGE VENNOOTSCHAPSBELASTING
Ook de belastingen voor bedrijven werden in de vorige legislatuur verlaagd. We verlaagden het basistarief in de vennootschapsbelasting van 33,99% naar 29,58%, met een voordelig tarief voor kmo’s van 20% op de eerste schijf van 100.000 euro winst. In 2020 verlaagden we het tarief van 29,58% verder naar 25%. De komende jaren ijveren we ook binnen de EU voor een vennootschapsbelasting die geïnd wordt op dezelfde basis, binnen een vork van tarieven. Zo maken we komaf met deloyale concurrentie tussen lidstaten én verhinderen we dat multinationals door de fiscale mazen van het net kruipen. De tijdelijke vrijstelling van onroerende voorheffing op materieel en outillage voor nieuwe investeringen werd verlengd om de economie te stimuleren.
Bron: Open VLD