Lerarentekort vraagt om stevige maatregelen

Het lerarentekort is een tikkende tijdbom voor het onderwijs. Met het tienpuntenplan van minister Weyts geraken we geen stap verder. Er is meer nodig dan gerommel in de marge. De onderwijsbonden hebben nu zelf voorstellen geformuleerd om het nijpend tekort structureel weg te werken. Een overzicht.

Dweilen met de kraan open

In oktober 2021 lanceerde Weyts zijn tienpuntenplan in het Vlaams Parlement. Het was haast- en spoedwerk dat niet eens in de schoot van de regering was doorgesproken. Meer dan wat gerommel in de marge was het niet.

Weyts wil meer onderwijspersoneel aantrekken door o.a. bepaalde zij-instromers meer anciënniteit te geven, door gepensioneerden en mensen in zorgverlof tijdelijk voor de klas te laten staan, door leerkrachten meer betaalde overuren te geven en door minder gekwalificeerde mensen tewerk te stellen.

Het tienpuntenplan van Weyts was niet meer dan wat gerommel in de marge.

Het plan kreeg een onvoldoende van de onderwijskoepels en werd afgeschoten door de onderwijsbonden. Volgens Koen Van Kerkhoven van COC (de onderwijscentrale van ACV) is “inzetten op zij-instromers geen mirakeloplossing. Er staan geen massa’s zij-instromers te trappelen om te starten in het onderwijs.”

Bovendien is het probleem niet zozeer de instroom, maar wel de uitstroom. “Zullen we eerst eens proberen al die gedreven mensen aan boord te houden?”, vraag Nancy Libeert van ACOD Onderwijs zich af. Wat baat het om veel nieuwe mensen aan te trekken als er ondertussen heel wat personeel het onderwijs blijft verlaten.

De cijfers liegen niet. In het lager onderwijs houdt een kwart van de starters het al binnen de vijf jaar voor bekeken. In het secundair onderwijs is dat zelfs 37 procent. Met de toenemende arbeidskrapte zullen jobs buiten het onderwijs ook aantrekkelijker worden en leerkrachten nog gemakkelijker dan voorheen geneigd zijn om elders aan de slag te gaan.

In het secundair onderwijs houdt 37 procent van de starters het al binnen de vijf jaar voor bekeken.

De fundamentele oorzaken van het lerarentekort zijn de hoge werkdruk en de onaantrekkelijkheid van de job. Met zijn plan laat Weyts die oorzaken nagenoeg ongemoeid. Op die manier dweilt hij met de kraan open.

Voor de onderwijsbonden moeten we in de eerste plaats inzetten op de leraren die we al hebben. We moeten ervoor zorgen dat hun waardering stijgt en dat hun job aantrekkelijker wordt. De bonden doen daarvoor een aantal structurele voorstellen. De voorstellen van ACOD Onderwijs en COC zijn niet volledig dezelfde. Ze leggen soms andere accenten, maar ze gaan grotendeels in dezelfde richting. We zetten hier de belangrijkste op een rij.

Werkdruk

Uit een grootschalig tijdsonderzoek van 2018 blijkt dat leraren zeer hard werken, harder dan in de meeste andere sectoren. Zelfs als men de vakantieperiodes inrekent ligt de gemiddelde werkweek van een leerkracht vier uur hoger dan de ‘normale’ 38-urenweek, met pieken van tegen de 50 uur in een gewone lesweek. Bijna de helft van de leerkrachten werkt vaak of altijd na acht uur ’s avonds en 45 procent werkt ook op zondag.

Die werkdruk moet naar beneden. Dat kan op verschillende manieren. Vooreerst moet de leerkracht zich meer kunnen focussen op zijn kerntaak: lesgeven, voorbereiden en verbeteren. Nu gaat 30 tot 40 procent van de tijd van een leerkracht naar aan andere zaken zoals toezichten, vervanging van zieke collega’s, individuele leerlingenbegeleiding, contacten met ouders, heel wat administratie, klassenraad, vakvergadering, …

De gemiddelde werkweek van een leerkracht ligt vier uur hoger dan de ‘normale’ 38-urenweek, met pieken van tegen de 50 uur in een gewone lesweek.

Die overige taken moeten door andere personeelsleden worden opgenomen, ofwel moeten er uren voor voorzien worden.

Maar niet alleen het aantal uren weegt, ook de intensiteit telt mee. Daarom moeten klasgroepen kleiner worden. Dat is nodig om leerlingen met specifieke noden voldoende tijd en ruimte te kunnen geven. Differentiatie is heel belangrijk maar in grote groepen is dat onmogelijk en vooral zeer uitputtend.

Autonomie

Leerkrachten moeten zich constant verantwoorden voor wat ze doen. Ze moeten systematisch alle lesdoelen koppelen aan leerplandoelen en eindtermen. Differentiatie en remediëring moeten ze gedetailleerd uitschrijven in allerlei volgsystemen en handelingsplannen. Over van alles en nog wat moeten ze verslagen opstellen. Enzovoort.

Leerkrachten moeten zich constant verantwoorden voor wat ze doen. Dat veroorzaakt niet alleen heel wat overbodig administratief werk, het tast ook de autonomie aan.

Dat veroorzaakt niet alleen heel wat overbodig administratief werk, het tast ook de autonomie aan. Leraren worden steeds meer aangesproken als passieve uitvoerders van een gestandaardiseerde aanpak die anderen bedenken of die zogenaamde onderwijsexperts aanbevelen.

Op die manier voelen velen zich niet langer erkend als professionals met een belangrijke maatschappelijke opdracht. Ze voelen zich aangetast in hun beroepseer. De overbodige verantwoordings- en vernieuwingsdrang moet ingeperkt worden.

Starters

Voor starters is alles nieuw. Daarom gaan zij gebukt onder een zeer hoge werkdruk en emotionele belasting. Ze moeten vaak ook genoegen nemen met de ‘restjes’, vaak met weinig paralleluren. Vandaar dat er zoveel afhaken.

Om hun opdracht haalbaar te maken moet de mogelijkheid voorzien worden om het eerste jaar een verminderde lesopdracht op te nemen, (bijvoorbeeld 80 procent, maar 100 procent betaald), om meer ruimte te hebben voor lesvoorbereidingen, aanvangsbegeleiding en navorming.

Het duurt soms jaren vooraleer starters een vaste betrekking en dus inkomen hebben. Dat is een van de belangrijke redenen voor het snelle vertrek uit onderwijs.

Voor starters is er ook heel wat jobonzekerheid. Het duurt soms jaren vooraleer ze een vaste betrekking en dus inkomen hebben. Dat is een van de belangrijke redenen voor het snelle vertrek uit onderwijs. Daarom komen de onderwijsbonden met een voorstel dat in het verleden al eens ingevoerd werd: zogenaamde lerarenplatforms of minipools.[1] Die geven aan startende leerkrachten de garantie op een voltijdse opdracht, hetzij door les te geven hetzij door pedagogische bijstand in de klas.

Eindeloopbaan

Door afname van fysieke en mentale weerbaarheid zijn heel wat leerkrachten op het einde van hun carrière gevoeliger voor stress, depressie, ziekte en lichamelijke ongemakken. Zij vallen dan ook in vergelijking met hun jongere collega’s vaker ziek. Wie over de financiële mogelijkheden beschikt, neemt dan vaak een deeltijdse opdracht op. Alleen zo slagen zij er nog in om kwaliteitsvol les te geven.

De situatie op het einde van de loopbaan is de laatste jaren sterk achteruitgegaan. De pensioenleeftijd werd vijf tot zeven jaar opgetrokken terwijl de landingsbanen afgeschaft werden. Dat was een mokersslag. Er staan steeds meer opa’s en oma’s voor de klas. Bovendien zullen de gepensioneerden het met een beduidend lagere pensioenuitkering moeten doen.

Er staan steeds meer opa’s en oma’s voor de klas. Het einde van de loopbaan moet opnieuw leefbaar gemaakt worden.

Voor de aantrekkelijkheid van de job is dat nefast. Het einde van de loopbaan moet opnieuw leefbaar gemaakt worden. Er moeten opnieuw landingsbanen komen die financieel haalbaar zijn en iedereen moet op pensioen kunnen vanaf 60 jaar.

Vanaf 50 of 55 jaar moet het aantal contacturen naar beneden. Het overgebleven gedeelte van de opdracht kan dan opgevuld worden met taken als co-teaching, begeleiding van startende leraren of stagiairs, leraren, schoolloopbaanbegeleiding van leerlingen, individuele vakgebonden remediëring van leerlingen … Zo wordt de expertise en ervaring van de ‘senior leerkrachten’ ingezet en wordt de werklast van hun collega’s verminderd.

Loonsverhoging

Wanneer werkgevers klagen dat ze geen werkvolk vinden, dan geeft president Biden hen een eenvoudige remedie: “betaal ze meer”. Dat geldt ook voor het onderwijs.

Het loon weerspiegelt het belang en de waardering voor het beroep. Vooral voor masters zijn de lonen in het onderwijs, bij een gelijk diploma, een stuk lager dan in de privé. Op voordelen zoals een bedrijfswagen, aanvullend pensioen, hospitalisatieverzekering, laptop, smartphone enz. moeten ze ook niet rekenen.

Het loon weerspiegelt het belang en de waardering voor het beroep.

Als het onderwijs niet meer draait valt de economie plat. Dat heeft de pandemie ons geleerd. Dat moeten we dus ook terugzien in het loon. Kwalitatief onderwijs is één van de pijlers waarop de huidige maatschappij rust. Daarom moeten we het beroep van leraar weer opwaarderen en moet het loon omhoog.

Op korte termijn, om het tijdelijk en acuut lerarentekort op te vangen, kunnen de gepresteerde overuren zoals in andere sectoren, dubbel betaald worden.[2]

Koken kost geld

De hierboven voorgestelde maatregelen zullen geld kosten. Maar als onderwijs een topprioriteit is, zoals men om het hardst heeft geroepen tijdens deze coronacrisis, dan moet dit ook vertaald worden in budgettaire middelen.

Het alternatief is een dramatisch lerarentekort en een nog verdere daling van de kwaliteit van ons onderwijs. Kunnen we ons dat permitteren?

Bronnen:

Lerarentekort? ACOD denkt enkele zetten vooruit

Knipperlichtennota COC

Betaal overwerk dubbel en neem niet-kerntaken weg

Lees ook: Lerarentekort is tikkende tijdbom onder onderwijs

Notes:

[1] In het schooljaar 2018-2019 is daarover een pilootproject in het lager onderwijs van start gegaan. Er is plaats voor 1621 onderwijzers. Wie in het lerarenplatform stapt, heeft werkzekerheid vanaf 1 september tot het einde van het schooljaar.

[2] In andere sectoren bedraagt de loontoeslag doorgaans 50 procent van het gewone loon. Dat kan opgetrokken worden tot 100 procent voor overuren op zondag, feestdag of vervangende feestdag.

Bron: dewereldmorgen.be

Hoe de loonnormwet de boel belazert

Om de twee jaar onderhandelen werkgevers en de vakbonden over een interprofessioneel akkoord (IPA). Dat bepaalt de loon- en arbeidsvoorwaarden voor iedereen die in de privésector werkt. Een zeer belangrijk onderdeel van deze onderhandelingen zijn de afspraken over mogelijke loonopslag. Met de berekening van de loonmarge is echter van alles mis. Door de politieke kunstgrepen van de regering Michel in de loonnormwet kunnen de lonen nauwelijks stijgen.

De productieve Belg

De loonnormwet berekent hoeveel een werkuur kost, maar niet hoeveel het opbrengt. Dat is in België nochtans gemiddeld meer dan in onze buurlanden. Want Belgen zijn zeer productieve werkers en zorgen per gewerkt uur dan ook voor veel opbrengst. De loonnormwet houdt hier echter geen rekening mee.

Sinds 1996 lopen de Belgische lonen 12% achter op de productiviteitsgroei.

Belgen zijn ook steeds productiever gaan werken. Een faire verloning zou normaliter gelijke trend moeten houden met die  productiviteitsgroei. Sinds 1996 lopen de Belgische lonen echter 12% achter op de productiviteitsgroei.

Miljarden loonsubsidies niet in rekening gebracht

De loonwet houdt geen rekening met loonsubsidies die bedrijven van de overheid krijgen. Die waren in ons land in 2019 goed voor 8.4 miljard euro. Dat betekent dat de bedrijven dat bedrag aan loon in realiteit niet zelf moesten betalen. Maar daar mogen we in de onderhandelingen geen rekening mee houden.

De opbrengst door de taxshift ging zogezegd naar de creatie van extra jobs, maar ging in plaats daarvan naar de aandeelhouders.

De loonnormwet verbiedt ook om rekening te houden met de taxshift die de vorige regering doorvoerde. Door die taxshift daalde het officiële tarief van de werkgeversbijdrage aan de sociale zekerheid van 33% naar 25%. Dat leverde de bedrijven 2,8 miljard euro op die ze in eigen zak mochten steken. Volgens de regering Michel ging dat “jobs, jobs, jobs” opleveren. Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat dat geld niet naar extra jobs ging, maar naar extra opbrengst voor de aandeelhouders.

Opleiding en innovatie

De loonnormwet legt de focus helemaal op loonmatiging. Het is duidelijk dat ons land die strijd echter nooit kan winnen van de lageloonlanden. Concurrentievermogen of een sterke economie gaat ook over veel meer. We moeten het hebben van het hoge scholingsniveau van werknemers. En innovatieve producten.

Concurrentievermogen of een sterke economie gaat over veel meer dan loonmatiging.

In de loonnormwet zit een aanzet om werk te maken van meer opleiding, maar door het ontbreken van sancties blijft dit dode letter. Ook over investeringen in onderzoek en ontwikkeling komt de loonnormwet niet verder dan wat vrijblijvende bepalingen.

Een veel te strak maatpak

De loonnormwet werd vanaf 2017 ook op andere punten strenger gemaakt: zo is vanaf 2017 de onderhandelingsmarge voortaan een maximum waar niet kan van worden afgeweken, op straffe van hogere boetes voor de bedrijven die dat wel zouden doen.

De 0,4% die men de werknemers nu wil doen slikken zou dus voor alle sectoren en bedrijven gelden, ook voor die sectoren en bedrijven die het zeer goed doen of herstellende zijn. Het klopt inderdaad dat corona veel bedrijven heeft getroffen, maar dat geldt niet voor alle bedrijven. Er zijn er die hoge winsten bleven maken.

Andere inkomens buiten schot

De loonnormwet legt aan het inkomen van loontrekkenden grote beperkingen op. In de wet is ook voorzien dat aan andere inkomens een gelijkwaardige inspanning kan gevraagd worden, het fameuze artikel 14. Het gaat dan bijvoorbeeld om inkomsten uit dividenden. Maar wet en praktijk liggen mijlenver uit elkaar. Sedert de invoering van de loonnormwet in 1996 is op geen enkel moment artikel 14 ingeroepen om onze economie te ondersteunen.

In de wet is ook voorzien dat aan andere inkomens een gelijkwaardige inspanning kan gevraagd worden, zoals bij inkomsten uit dividenden. Maar wet en praktijk liggen mijlenver uit elkaar.

De politieke keuze is duidelijk: alleen de kleine man en vrouw moet op de tanden bijten. Wie veel geld heeft, daar wordt niets aan gevraagd.

Bron: dewereldmorgen.be

Zal men in Nederland het onderwijs hervormen?

De Nederlandse partij Forum voor Democratie wil op termijn eigen scholen oprichten

door Niels Geerinck  in PALnws

Forum voor Democratie wil inzetten op het creëren van eigen scholen. De partij liet alvast een stichting inschrijven bij de Kamer van Koophandel om het project te kunnen realiseren.  

De partij richtte de ‘Tocqueville Stichting’ op. De stichting is vernoemd naar de Franse politiek filosoof en socioloog Alexis de Tocqueville (1805-1859), die vooral bekendheid verwierf door zijn twee doorslaggevende werken: “Democratie in Amerika” en “Het Ancien Regime en de Revolutie”. Forum voor Democratie-voorzitter Thierry Baudet gaf al meermaals aan dat de Franse intellectueel een inspiratiebron vormt voor de ideologische grondslagen van zijn partij.

Forum wil de stichting inzetten om “klassiek onderwijs in de geest van de levensbeschouwelijke visie en kernwaarden van het Renaissance instituut te geven” en daarmee vormt het een directe uitloper van het wetenschappelijk bureau van de partij.

De directeur van het Renaissance Instituut, Peter van Duyvenvoorde, zal zetelen in het bestuur van de Tocqueville Stichting. Tweede Kamerlid Pepijn van Houwelingen en Statenlid Ralf Dekker zullen hem vervoegen.

Verzuiling

Het onderwijsproject maakt deel uit van een grotere ‘parallelle maatschappijvisie‘ die de partij aanhangt. Forum wil binnen afzienbare tijd inzetten op een eigen woningenmarkt, cryptomunt en zelfs een FvD-datingapp. “We moeten onze eigen sociaaleconomische verbanden creëren. We moeten elkaar in leven gaan houden, want dat doen zij ook“, zo klonk het vorig jaar bij Baudet.

Op termijn moeten daar dus scholen en universiteiten bijkomen, zo blijkt uit de oprichting van het instituut. “We dachten dat we dit een beetje ongezien konden doen. Maar wij hebben wel vaker gezegd dat we het belangrijk vinden een bredere beweging vorm te geven. Dat we een nieuwe zuil, een netwerk van activiteiten, willen oprichten. Daar kan een school ook bij horen.”, aldus Dekker.

Een termijn is vooralsnog onbekend en er is ook nog geen uitsluitsel over waar de scholen zouden worden opgericht. “Je moet dit ook bij het ministerie registreren, dus we moeten nog door heel wat hoepels springen. Maar de gedachte is om dit via een aparte rechtspersoon te doen”, zo klinkt het.

Dekker maakt zich sterk dat het schoolproject niet enkel bijvalt krijgt binnen de kringen van zijn partijgenoten. Het zal breder worden getrokken. “Wij delen de gedachten over zo’n schooltype met veel meer mensen dan de leden van FvD. Dat is wel de kernbeweging. Maar niet de enige”, besluit het Statenlid.

Vrijheid van onderwijs

Het Nederlands ministerie van Onderwijs stelt dat ‘in principe iedereen in Nederland vrij is een school op te richten’ maar benadrukt wel dat er steeds aan geldende voorwaarden moet worden voldaan. “De Inspectie van het Onderwijs toetst de nieuwe school sowieso vooraf aan verschillende voorwaarden, zoals de inhoud van het onderwijs en hoe de school invulling gaat geven aan de wettelijke opdracht om leerlingen kennis en respect bij te brengen over de basiswaarden van de democratische rechtsstaat. De school moet daaraan voldoen, anders mag de school niet gesticht worden.”

Misschien ook een goed idee om het Vlaams onderwijs te verbeteren.

Open VLD wil sociale woning in tijd beperken

Open VLD wil dat mensen die arbeidsgeschikt zijn, na negen jaar hun sociale woning moeten verlaten. Oppositiepartijen Groen en Vooruit en ook CD&V, coalitiepartner van de liberalen in de Vlaamse regering, reageren kritisch op het voorstel.

‘In de praktijk is een sociale woning vaak voor het leven’, zegt Vlaams viceminister-president Bart Somers in De Morgen. ‘In ons voorstel heb je als arbeidsgeschikte huurder na negen jaar sowieso geen sociale woning meer. Maar gedurende die periode ga je wel intensief begeleid worden naar werk, meer inkomen en zelfredzaamheid. Als je na negen jaar nog steeds een sociale woning nodig hebt, is dat een nederlaag voor de maatschappij. Armoede is geen fataliteit.’

Volgens minister van Wonen Matthias Diependaele (N-VA) wordt er nu al negen jaar gecontroleerd of de huurder nog aan alle voorwaarden voldoet.

Het Vlaams Huurdersplatform noemt het voorstel een ‘schijnoplossing’ omdat je riskeert dat mensen die te weinig verdienen om op de private markt een plek te vinden dan opnieuw in de problemen geduwd worden.

Kritiek

Ook de Vlaamse oppositiepartijen Groen en Vooruit reageren kritisch op het voorstel. ‘Vandaag worden sociale huurders na negen jaar al gecontroleerd op de hoogte van hun inkomen. Als dat inkomen nog steeds heel laag is, dan wordt hun contract verlengd. En dat is maar normaal’, zegt An Moerenhout (Groen).

‘De huurprijs op de private markt is drie maal zo hoog als op de sociale markt. Net vandaag werd bekend dat de private huurprijs in Vlaanderen alweer gestegen is, met gemiddeld 38 euro. De middelde huurprijs bedraagt vandaag 846 euro. Als minister Somers alle mensen met een laag inkomen na 9 jaar op de private huurmarkt verplicht wil laten huren, dan stort hij een groot deel van deze mensen in armoede. Dat is onaanvaardbaar.’

Vooruit: ‘Nutteloze profilering’

Vorige week nog maar reageerde de oppositie al scherp op het voorstel van minister van Wonen Matthias Diependaele (N-VA) om honderden miljoenen euro’s aan leningen die bedoeld zijn voor de sociale huisvestingsmaatschappijen maar nog niet opgenomen werden, ter beschikking te stellen aan privé-­ontwikkelaars of particulieren.

‘We hebben nu al bijna iedere luchtballon gehoord bij de Vlaamse regering’, zegt Maxim Veys (Vooruit). ‘170.000 mensen wachten op een betaalbare woning. Het is overduidelijk wat de enige oplossing is: meer en sneller sociale woningen bouwen en renoveren. De Vlaamse regering slaagt daar maar niet in. In Nederland zijn 29 procent van de woningen sociaal. In Frankrijk 18 procent. In Vlaanderen slechts 6 procent. Bouwen moet een prioriteit zijn, al de rest is nutteloze profilering.’

Ook coalitiepartner CD&V is not amused

Bij monde van Vlaams parlementslid Vera Jans reageerde CD&V, die samen met N-VA en Open VLD in de Vlaamse regering zit, vorige week al afwijzend op het voorstel van Diependaele. Ook het voorstel van Somers vindt ze maandag geen goed idee.

‘De oplossing voor de lange wachtlijsten bij sociale woningen is om het geld dat hiervoor voorzien is, ook daadwerkelijk te gebruiken. We moeten ervoor zorgen dat er meer en sneller wordt gebouwd en dat we uit de huidige impasse geraken’, zegt ze.

‘Wie de woningen bouwt maakt niet uit, zolang de woningen terechtkomen bij de mensen die dit het meest nodig hebben. De toon die achter de recente voorstellen schuilt, als zou sociaal wonen een win-for-life zijn, polariseert en dat vind ik bijzonder kwalijk.    Bron:  Knack

N-Va wil volledige afschaffing van de Senaat

Afschaffing van de Senaat: geen woorden maar daden!

Op 8 januari pleitte Senaatsvoorzitter Stephanie D’Hose (Open Vld) in Het Nieuwsblad voor de afschaffing van de Senaat. N-VA-fractievoorzitter in de Senaat Karl Vanlouwe steunt die oproep maar hekelt het gebrek aan daden: “Ik kan alleen maar hopen dat het Open Vld deze keer menens is, en dat het meer zijn dan holle woorden.”

De N-VA is al jarenlang consequent pleitbezorger voor de afschaffing van de Senaat. Sinds de laatste staatshervorming is die instelling compleet overbodig geworden en dus een financiële verliespost voor de burger. Het is dan ook niet verwonderlijk dat N-VA-fractieleider in de Senaat Karl Vanlouwe de verklaringen van Senaatsvoorzitter D’Hose toejuicht.

Gebrek aan consequentie bij Open VLD

Wel stelt hij zich vragen bij het gebrek aan consequentie en daden bij Open VLD: “Ik hoor voorzitter D’Hose graag pleiten voor de afschaffing van de Senaat. Maar ik stel enkel vast dat haar partij geen concrete stappen onderneemt om die afschaffing te realiseren. Ik kan alleen maar hopen dat het Open VLD deze keer menens is, en dat het meer zijn dan holle woorden.”

Tijdens de vorige legislatuur stemde Open VLD overigens tegen het N-VA-voorstel om de grondwetsartikelen met betrekking tot de Senaat voor herziening vatbaar te laten verklaren tijdens de vorige legislatuur. Zo werd de afschaffing van de Senaat voor minstens vier jaar onmogelijk.

Activistische Senaat

Bovendien stelt Vanlouwe zich vragen bij de houding van Open VLD in de Senaat, die vaak bijzonder activistisch is: “Met de N-VA klagen we steeds aan dat de Senaat zich bezighoudt met allerhande zaken die niet tot haar uiterst beperkte bevoegdheden behoren. We halen daarmee echter vaak bakzeil, ook bij Open VLD. Het komt geregeld voor dat Open VLD-senatoren voorstellen tot resolutie of themadebatten indienen die totaal niet tot de bevoegdheid van de Senaat behoren.”

Bron: N-Va