by admin | feb 6, 2022 | Economie
Overheid regulariseerde vorig jaar hoogste bedrag aan zwart geld sinds 2017
Er zijn vorig jaar 342 dossiers ingediend voor de regularisatie van zwart geld. Daarbij werd er 451,4 miljoen euro aangegeven, het hoogste bedrag in vier jaar. Dat blijkt uit cijfers van de federale overheidsdienst Financiën.
Overheid regulariseerde vorig jaar hoogste bedrag aan zwart geld sinds 2017
De cijfers hebben betrekking op de regularisatie van ontdoken federale belastingen. Regionale regularisatie is sinds eind 2020 niet meer mogelijk. «2021 was een uitstekend jaar inzake fiscale regularisatie», zegt Francis Adyns, de woordvoerder van de FOD Financiën.
Het aangegeven bedrag van 451 miljoen euro in 2021 is volgens hem wel vertekend door één groot dossier, maar zelfs zonder dat dossier zou het aangegeven bedrag hoger liggen dan in de drie voorgaande jaren voor wat het federale luik betreft, zegt hij.
Blijvende instroom van regularisatiedossiers
In 2020 waren er federaal 341 dossiers ingediend, goed voor meer dan 243 miljoen euro aangegeven zwart geld. Adyns wijst er nog op dat 2021 ook een topjaar was inzake uitgestuurde heffingen – voor meer dan 216 miljoen euro – en verwerkte aangiftes. «De uitbreiding van het CAP (een centrale databank met informatie over bankrekeningen, red.) met voortaan de saldi, de internationale gegevensuitwisseling met een aantal bijkomende landen en het onderzoek van de financiële instellingen op vraag van de Nationale Bank naar oude gedeeltelijke regularisaties zorgen voor een blijvende instroom van regularisatiedossiers», besluit de woordvoerder van de FOD Financiën. Bron: Metro
by admin | feb 6, 2022 | Onderwijs
Hoe we de school heruit kunnen vinden
De visie van Dirk Van Damme in De Morgen. Hij was onderwijstopman bij de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) en is momenteel Senior Research Fellow bij het Center for Curriculum Redesign (Boston, VS).
De school zoals we die al eeuwen kennen, heeft weer het volle vertrouwen gekregen. De ‘industriële school’ is aan een conservatieve revival toe. Maar dat geldt niet voor de professional van die school: de leraar.
Scholen behoren tot de oudste instituties van de menselijke beschaving. Doorheen de geschiedenis hebben scholen allerhande vormen aangenomen. De scholarisatie van de voorbije tweehonderd jaar, met zijn leerplichtwet, quasi universele participatie en verdere professionalisering van leraren, heeft tot een type school geleid dat we vandaag als universeel en tijdloos ervaren. We hebben de school nooit anders gekend.
Je kan de huidige school ‘industrieel’ noemen: ze kreeg vorm tijdens het industriële tijdperk en heeft veel kenmerken van de industriële organisatie overgenomen, standaardisatie en bureaucratisering inbegrepen. Vraag is dan of die school nog past bij de post-industriële samenleving. Hervormers van de ‘nieuwe schoolbeweging’ probeerden de school anders in te richten, in Vlaanderen zagen ‘methodescholen’ het licht. Volgens sommigen was de ‘ontscholing van de samenleving’ ophanden, de muren tussen school en samenleving werden gesloopt, ook letterlijk.
De vernieuwing bracht niet wat sommigen er van hadden verwacht. Hoofdoorzaak was een falende alternatieve pedagogische theorie. Tegenover kennisoverdracht, memoriseren en leraargecentreerd onderwijs plaatste de nieuwe schoolbeweging progressief geachte uitgangspunten zoals leerlinggecentreerd en zelfontdekkend leren, met de leraar veeleer als coach dan als instructeur. Via het sociaal-constructivisme kregen de ideeën vaste grond in lerarenopleidingen, pedagogische begeleidingsdiensten en eindtermen.
Vandaag erkennen vriend en vijand de mislukking van deze vernieuwingsbeweging, al blijven sommige details waardevol. Het ‘nieuwe leren’ bleek een te naïef-optimistische visie op leren. Het is vandaag mee verantwoordelijk voor de kwaliteitsdaling van westerse onderwijssystemen. Vernieuwingsdrang allerhande heeft de effectiviteit van het onderwijs grote schade toegebracht.
Zo is de aandacht in ons onderwijs opnieuw naar kennisoverdracht en de rol van de leraar verschoven, weg van het zelfontdekkend leren. Naarmate de wetenschappelijke kennis over leren in neurologisch en psychologisch onderzoek vordert, worden concepten rond cognitie en geheugen en didactische praktijken zoals directe instructie in ere hersteld. Memoriseren is niet langer ‘hersenloos van buiten leren’ meer, maar geldt weer als een onderdeel van effectief leren.
De school zoals we die al eeuwen kennen, heeft weer het volle vertrouwen gekregen. De ‘industriële school’ is aan een conservatieve revival toe. Maar dat geldt niet voor de professional van die school: de leraar. Veel landen kampen met lerarentekorten, van de broodnodige hervorming en herwaardering van lerarenloopbanen, -opleiding of -verloning valt bitter weinig te merken. Maakten vernieuwing en bureaucratisering het beroep onaantrekkelijk, of is het de filosofie van de industriële school zélf , die de leraar als uitvoerder van elders ontworpen taken ziet, die bijdroeg tot devaluatie van de leraar?
Hoe dan ook doet de coronapandemie iedereen opnieuw naar de oude, vertrouwde school verlangen. Door thuis- en afstandsonderwijs ondervinden ouders hoe lastig het wel is kinderen te onderwijzen. Psychologen en sociaal werkers onderstrepen het belang van de school voor welzijn en sociale ontwikkeling. Onderwijsministers willen scholen sinds de eerste lockdown ‘nooit meer sluiten’, de samenleving knikt instemmend en zelfs de meeste kinderen zijn blij dat ze weer naar school kunnen.
Allemaal mooi, maar het enthousiasme dekt belangrijke problemen toe. Scholen functioneren verre van optimaal, al zijn ze officieel ‘open’. Afwezigheid van leraren en leerlingen in quarantaine leiden toch tot (gedeeltelijke) sluiting, precies omdat ze zo gestandaardiseerd werken en op routine gebaseerd zijn. Storingen in de routine hebben vaak zware gevolgen voor het functioneren van de school. Hoe kwalijk de effecten van die storingen echt zijn blijft ondertussen onduidelijk. In het onderzoek is schoolsluiting namelijk een ‘on-off’-kwestie: zolang de scholen maar open zijn is het al goed, lijken ook onderwijswetenschappers te denken.
Belangrijker is dat de meer fundamentele problemen van de industriële school blijkbaar vergeten zijn. Die problemen zijn niet min. Een veel te grote groep jonge mensen verlaat de school vroegtijdig en ongekwalificeerd. De ongekwalificeerde uitstroom wordt tegengegaan door de standaarden te verlagen. Voor vele jongeren is de mal van de school te beklemmend, met schoolmoeheid en demotivatie tot gevolg. Door de ‘one size fits all’ benadering in beleid en praktijk worden grote delen van de scholeninfrastructuur, met name het technisch en beroepsonderwijs, stiefmoederlijk behandeld. Ook de hoger begaafden vinden steeds moeilijker hun plek in een schoolbestel dat op de gemiddelde leerling is afgestemd. De kwaliteit van het schoolse leren gaat in snel tempo achteruit, terwijl de kostprijs per leerling toeneemt. Steeds meer lestijd gaat verloren aan klasmanagement, het stil krijgen van de klas en kleine vormen van disruptie. Het taaie probleem van sociaal ongelijke onderwijskansen krijgt men maar niet onder controle. De kwaliteitsverschillen tussen scholen zijn enorm, terwijl wel iedereen hetzelfde diploma verwerft. Het proces van erosie van de waarde van diploma’s op de arbeidsmarkt is in volle gang. Het is al lang geen uitzondering meer dat zelfs jongeren met een diploma of kwalificatie functioneel ongeletterd of ongecijferd blijken te zijn. De industriële school kan geen al te mooi palmares voorleggen.
Tegen deze achtergrond is een conservatieve terugkeer naar de oude school verre van zaligmakend. Het is niet door de school van vroeger in ere te willen herstellen – politici blijken nogal vaak romantische ideaalbeelden van hun eigen schoolervaring te koesteren –, dat we antwoorden kunnen bieden op de problemen van vandaag en morgen.
De coronapandemie dwingt ons om de school heruit te vinden. Positieve ontwikkelingen die we nu zien, door deze crisis, kunnen bouwstenen zijn voor de school van morgen. Ontscholing noch zelfontdekkend leren zijn een kompas: er is geen alternatief voor de school als krachtige leeromgeving. Maar de problemen eigen aan de ‘industriële school’ moeten wél aangepakt worden.
1) Standaardisatie en routines op school aanpakken. Economie en arbeidsmarkt verlaten routines in snel tempo. Standaardisatie en het ‘one size fits all’ denken worden daar ingeruild voor flexibilisering en maatwerk. Het onderwijs volgt niet: nieuwe problemen worden met nieuwe routines beantwoord. Een onderwijsminister die pronkt met 1.000 pagina’s corona-richtlijnen, is daar een pijnlijke illustratie van.
Regelgeving, planlast en betutteling moeten drastisch worden teruggedrongen op school. Scholen die het heft in handen nemen komen deze crisis véél beter door dan scholen die wachten op de volgende instructie van bovenaf. Maatwerk en gepersonaliseerd leren worden de richtsnoeren. Klassikaal onderwijs blijft behouden en het is goed om leerlingen in grote groepen samen te houden, maar waar nodig komen er flexibele trajecten op individuele maat.
Corona heeft de meerwaarde van flexibilisering en gepersonaliseerd leren al aangetoond. Data over de opgelopen leerachterstand verbergen enorme verschillen. Een significant aantal leerlingen functioneerde juist heel goed in hybride leeromgevingen. Die groep reduceerde weliswaar de tijd die ze aan leren en studeren spendeerde, maar die tijd werd veel effectiever en productiever benut. Voor veel leerlingen gaat er door de standaardisering van het onderwijsleerproces eenvoudigweg veel tijd verloren.
2) De rol van technologie waarderen. De weerstand tegen digitalisering blijft behoorlijk groot, maar het is eenvoudigweg onbegrijpelijk dat het onderwijs als enige grote sector er nauwelijks mee bezig is. Al zijn er in het verleden fouten gemaakt, het potentieel van digitalisering blijft pal overeind. Het gepersonaliseerd leren van morgen is ondenkbaar zonder digitale tools.
Ook hier heeft corona de weg gewezen. De initiële ervaringen tijdens de chaotische overgang naar afstandsonderwijs waren niet positief, maar vele scholen hebben een steile leercurve doorgemaakt. Digitale tools, platformen en leermiddelen in hybride leeromgevingen zijn een noodzaak geworden en zullen de schoolomgeving drastisch veranderen. Scholen zullen gedifferentieerd kunnen werken met combinaties van klassikaal onderwijs, geïndividualiseerd contactonderwijs en zelfgestuurd afstandsonderwijs via digitale pakketten. Dit hoeft niet ten koste te gaan van de sociale functies van de school en het verwerven van sociale competenties door leerlingen. Flexibele benaderingen en verstandig gebruik van digitale tools laat ook een nieuwe aanpak toe voor leerlingen die weinig kansen krijgen in het gestandaardiseerde onderwijs.
3) De verhouding school-gezin en andere leef- en leeromgevingen herzien. Leerlingen leren niet uitsluitend op school. Corona heeft laten zien hoe belangrijk het gezin als leeromgeving is. Het beeld is gemengd: voor sommige kinderen is de school de veilige haven die ze thuis niet hebben. Voor anderen is de school net een beklemmende omgeving en voelen zij zich beter in een eigen nest. Een betere relatie tussen school en gezin is hoe dan ook noodzakelijk. De muren die de ‘industriële school’ tussen zichzelf en de omgeving heeft gebouwd, vaak om de ‘slechte’ invloeden buiten te houden, worden best afgebroken.
Dat kinderen niet uitsluitend op school leren, is ook duidelijk geworden bij de toenemende belangstelling voor sociaal en emotioneel leren. Kennisverwerving en cognitieve ontwikkeling gebeuren best in omgevingen waar concentratie en interactie optimaal zijn, maar voor sociaal leren en emotionele ontwikkeling zijn er ook andere plekken. Hetzelfde geldt voor leren in digitale omgevingen. Er kunnen goede redenen zijn om smartphones buiten de schoolmuren te houden, maar kinderen en jongeren leven en leren in digitale werelden en er zijn dus even goede redenen om hen daartoe voor te bereiden.
4) De rol van de leraar radicaal herwaarderen. Weg van de leraar-als-coach-waan, moet de leraar de centrale ingenieur van onderwijsleerprocessen worden. Uitstekende vaardigheden voor directe instructie zijn daarbij noodzakelijk, maar ook vaardigheden om digitale leeromgevingen te ontwerpen en kinderen en jongeren te sturen in hybride omgevingen. De school van morgen zal niet zonder een veel sterkere en meer geprofessionaliseerde leraar kunnen. De ‘industriële school’ heeft de leraar steeds onder de knoet gehouden door instructies van bovenaf en ongebreidelde bureaucratie. Het is tijd de leraar te bevrijden en tot volwaardige professional te maken.
‘De scholen ten allen prijze openhouden’ is een verdienstelijk maar bedrieglijk mantra. De coronacrisis zal wellicht niet de laatste ontwrichting van onderwijs en samenleving zijn. De oude school in ere herstellen is een dagdroom van nostalgische romantici, tot mislukken gedoemd. Het is lonender uit recenter ervaring te leren en de school van daaruit heruit te vinden.
Bron: De Morgen
by admin | feb 6, 2022 | Varia
Nieuwe leden, die lid worden voor 2 jaar ontvangen een GRATIS boek.
Deze actie loopt tot 10 maart 2022.
Nog op zoek voor een cadeau voor uw vrienden of kennissen? Maak ze lid.
Er is keuze uit drie titels:
- Graailand van Peter Mertens
- Ze draaien ons ZOT van Kim De Witte
- Rijkdom van Ingrid Robeyns
Stuur deze mededeling verder naar familie, vrienden en kennissen.
by admin | feb 6, 2022 | Varia
Velen zullen moeten kiezen tussen voeding of verwarming.
Het aantal mensen dat een beroep doet op de Voedselbanken is afgelopen jaar opnieuw gestegen: in 2021 schoven maandelijks gemiddeld 177.238 mensen aan voor een voedselpakket. Dat meldt VRT NWS. Dat cijfer lag nog nooit zo hoog, maar de Voedselbanken vrezen dat dat aantal dit jaar nog zal oplopen, onder meer door de fors gestegen energieprijzen. “Veel mensen in nood zullen moeten kiezen tussen voeding of verwarming”, aldus de Voedselbanken.
Het aantal mensen dat een beroep deed op de Voedselbanken steeg de afgelopen twee jaar fors: in 2020 ging dat cijfer met maar liefst 17 procent omhoog, een stijging die vooral te wijten is aan de coronacrisis. De Voedselbanken vrezen dat het aantal mensen dat komt aankloppen voor maaltijden dit jaar nog zal oplopen, onder meer door de fors gestegen energieprijzen. “Veel mensen in nood zullen moeten kiezen tussen voeding of verwarming”, klinkt het.
Om in te kunnen spelen op die verwachte stijging, vraagt de Federatie van Voedselbanken aan de overheid om de nodige initiatieven te nemen. “Een belastingvermindering naar Frans model zou voor de Belgische Federatie van Voedselbanken écht het verschil kunnen maken”, zegt Piet Vanthemsche, voorzitter van de Belgische Federatie van Voedselbanken.
In 2021 werd in totaal 22.229 ton voedsel verdeeld, wat ongeveer vergelijkbaar is met het jaar voordien. Tegenover de stijgende nood aan voedselhulp staat dat het aantal schenkingen van overschotten uit de voedingsindustrie een daling kende met 11 procent ten opzichte van 2020. De federatie ontving bovendien 20 procent minder goederen via het Europees Fonds voor Hulp aan de Meest Behoeftigen (FEAD). De gedaalde aanvoer werd gecompenseerd door het extra aankopen van voedsel.
by admin | feb 6, 2022 | Varia
Na drie weken onderhandelen kwam de regering-De Croo eindelijk met enkele ontgoochelende maatregelen om uw ontsporende energiefactuur te bedwingen.
Een tijdelijke btw-verlaging, een eenmalige verwarmingspremie en een verlengd sociaal tarief: daarmee wil de federale regering Belgische gezinnen wapenen tegen de aanhoudend hoge energieprijzen. Hieronder vindt u antwoorden op de meest prangende vragen over het nieuwe energieakkoord.
- Wat houdt de tijdelijke btw-verlaging precies in?
Van 1 maart tot eind juni zal iedereen een btw-verlaging van 21 naar 6 procent genieten, weliswaar enkel op de verbruikte elektriciteit. Uw voorschotfactuur zal vanaf maart dus iets lager uitvallen. Voor een gemiddeld gezin – met een stroomfactuur van 1.600 euro per jaar, of 133 euro per maand – betekent dat een totaalbesparing van amper 66 euro. Uiteraard is dat voordeel nog kleiner voor wie minder verbruikt.
Hebt u al een digitale meter, dan kan uw verbruik exact afgelezen worden. Is dat nog niet het geval, dan zal een inschatting gemaakt worden. Bij de jaarlijkse meteropname wordt de factuur dan pro rata verdeeld volgens de maanden met 6 procent btw en die met 21 procent btw.
Verwacht u de jaarlijkse eindafrekening van uw elektriciteitsfactuur in maart? Dan zal die nog verrekend worden met 21 procent btw, omdat ze betrekking heeft op uw verbruik in het verleden. Alleen de stroom die u verbruikt van maart tot en met juni komt in aanmerking voor het verlaagde btw-tarief. In principe stijgt dat in juli weer naar 21 procent. - Waarom enkel een btw-verlaging op elektriciteit, en niet op gas of stookolie?
Met een btw-verlaging op elektriciteit bereikt de federale regering naar eigen zeggen iedereen, ongeacht de gebruikte brandstof voor verwarming. Een gelijkaardige maatregel voor aardgas zou alleen ten goede komen aan gezinnen met een verwarmingsketel op gas. Een verlaging van het btw-tarief op stookolie – waarvan de prijzen eveneens fors zijn toegenomen – zou dan weer in strijd zijn met de Europese bezwaren in het kader van de klimaattransitie. - Waarom geen accijnshervorming in plaats van een btw-verlaging?
Daan Killemaas, hoofdeconoom van Trends, omschrijft de beloofde btw-verlaging op elektriciteit als “boerenbedrog”. “Voor gezinnen levert die niet veel op, omdat een lagere btw weegt op de index en dus ook op de lonen”, stelt hij. “De overheid raapt finaal de rekening op, maar de overheid, dat zijn wij allemaal.” Ook de energieleveranciers twijfelen aan de haalbaarheid van de btw-verlaging.
De regering werkt naar eigen zeggen wel aan een hervorming die de btw op energie deels afbouwt en vervangt door accijnzen. Zulke accijnzen vormen volgens minister van Energie Tinne Van der Straeten (Groen) een flexibelere buffer of schokdemper voor de energieprijzen. Bij grote stijgingen of dalingen kunnen de tarieven van de accijnzen sneller aangepast worden.
Samen met minister van Financiën Vincent Van Peteghem (CD&V) zal Van der Straeten nog deze maand een concreet voorstel voor een structurele accijnshervorming uitwerken. Die zou in de toekomst ook ingezet kunnen worden als middel om schone energievormen fiscaal te stimuleren. - Wat betekent de verwarmingspremie voor u?
Elk gezin met een residentieel elektriciteitscontract kan rekenen op een eenmalige verwarmingspremie van 100 euro netto. Het betreft een korting op de stroomfactuur die automatisch door uw leverancier wordt toegekend via het voorschot van april. Wie minder dan 100 euro voorschot betaalt, zal het saldo terugkrijgen via de daaropvolgende factuur. De regering stelt deze premie voor als een extra tegemoetkoming voor iedereen, ongeacht de manier waarop men verwarmt.
Maar wie in een appartementsgebouw woont en een gemeenschappelijke aansluiting voor elektriciteit deelt met andere bewoners, zal geen aanspraak kunnen maken op de volledige 100 euro. De cheque moet in dat geval gedeeld worden door het aantal residenten. Vooral appartementsblokken die ouder zijn dan vijftien jaar hebben vaak nog één centrale teller (en dus één EAN-nummer). Via tussentellers wordt de factuur onderling verdeeld.
Professionele verbruikers, van zelfstandigen tot ondernemingen, komen sowieso niet in aanmerking voor de verwarmingspremie. De eenmalige korting op de stroomfactuur zou evenmin gelden voor de energiecontracten voor tweede verblijven waar niemand gedomicilieerd is. - Wat houdt de verlenging van het sociaal tarief precies in?
Ruim een miljoen gezinnen in ons land genieten vandaag een uitgebreid sociaal energietarief. Dat levert hen een gemiddelde besparing van ruim 700 euro per jaar op, in vergelijking met huishoudens die vasthangen aan de commerciële tarieven. In februari 2021 besliste onze regering om dit voordelige tarief toegankelijk te maken voor iedereen met een ‘verhoogde tegemoetkoming’, om zo een grotere groep mensen te beschermen tegen forse prijsstijgingen voor elektriciteit en aardgas.
Initieel was voorzien om het uitgebreide sociaal tarief tegen eind 2021 weer te laten verdwijnen, waardoor een half miljoen huishoudens opnieuw uit de boot dreigden te vallen. In oktober werd echter beslist om de gunstmaatregel te verlengen tot eind maart 2022. Omdat de energieprijzen nog altijd erg hoog zijn, voorziet het nieuwe energieakkoord nu opnieuw een verlenging met één kwartaal tot eind juni. - Zijn deze maatregelen voldoende?
Sommige gezinnen zagen hun energiefactuur de afgelopen maanden fors stijgen, terwijl de prijstoename voor anderen wat minder uitgesproken is. Veel hangt af van uw verbruik en het contract (vast versus variabel) met uw leverancier. We durven evenwel te stellen dat het nieuwe energieakkoord voor veel huishoudens een druppel op een hete plaat is. Zeker in vergelijking met onze zuiderburen, die de belofte kregen dat hun energieprijzen slechts in beperkte mate zullen stijgen. - Hoeveel kost het energieakkoord ons land?
Ook al stellen de nieuwe maatregelen niet echt veel voor, ze kosten ons land wel 1,1 miljard euro. Aan de tijdelijke btw-verlaging hangt namelijk een prijskaartje vast van 320 miljoen euro, alle verwarmingspremies zijn samen goed voor 520 miljoen euro, en voor het uitgebreide sociaal tarief in het eerste en tweede kwartaal moet de regering nog eens 279 miljoen bij elkaar zien te sprokkelen.
Een groot deel van die 1,1 miljard euro kan ze evenwel recupereren, dankzij onder meer extra btw-inkomsten als gevolg van de hoge energieprijzen. Daardoor moet er uiteindelijk maar 300 miljoen euro bijgelegd worden. Bron: Moneytalk
Volgens Neutr-On wordt de bevolking gewoon in het ootje genomen. De energiebedrijven verdienen extra winsten, de bevolking betaalt.
Op zondag 27 februari organiseert de PVDA een mars door Brussel. Onder de slogan ‘Basta! tijd voor een menselijk beleid’ klaagt ze de exponentieel stijgende energieprijzen aan en zet ze haar eis voor verlaging van de BTW naar 6% kracht bij. “ “De energieprijzen ontploffen, mensen kunnen niet meer. Het gebrek aan daadkracht van de regering in het midden van een nooit geziene energiecrisis is stuitend. Wij eisen daden, geen woorden. Structureel, niet tijdelijk.
Hierbij lees je hun actieplan.