by admin | nov 13, 2021 | Economie
Op 8 oktober bereikten 136 van de 140 landen bij de OESO/G20 onderhandelingen over een internationale herziening van de vennootschapsbelasting een akkoord.
- Alle OESO-, G20- EU-landen ondersteunen het akkoord
- Pijler I omvat de herverdeling van een deel van de belastingheffingsrechten van het thuisland van multinationals naar de markten waar ze actief zijn of winst maken.
- Pijler II omvat een wereldwijd minimumtarief van 15% voor de vennootschapsbelasting.
136 landen aan boord
Het akkoord voor het Inclusive Framework on Base Erosion and Profit Shifting (BEPS) wordt ondersteund door alle OESO-, G20- en EU-landen. De ‘Verklaring over een tweepijleroplossing voor aanpak van de fiscale uitdagingen die voortvloeien uit de digitalisering van de economie’ vormt een update van de tussentijdse politieke overeenkomst die in juli al werd bereikt in verband met het Inclusive Framework on BEPS.
Bij dat tussentijds akkoord waren Hongarije, Ierland en Estland niet akkoord. Zij maakten nu een einde aan hun voorbehoud, waardoor alle EU-landen aan boord kwamen. Europese Commissie-president von der Leyen deelde alvast mee dat ze verheugd was over het akkoord. “Dit is een historisch moment. Het is een belangrijke stap voorwaarts om ons mondiale belastingstelsel eerlijker te maken.” Vier landen, namelijk Kenia, Nigeria, Sri Lanka en Pakistan zijn nog niet toegetreden.
De tweepijleroplossing werd op 13 oktober voorgelegd aan de ministers van Financiën van de G20 in Washington D.C., en vervolgens aan de G20-leiders tijdens de top in Rome aan het eind van oktober. Daar zullen de details van de overeenkomst gefinaliseerd worden.
De landen streven ernaar in de loop van 2022 een multilateraal verdrag te ondertekenen, met effectieve uitvoering in 2023. Dat verdrag is al in ontwikkeling en zal het instrument zijn voor de tenuitvoerlegging van het nieuw overeengekomen heffingsrecht onder de eerste pijler, alsook voor de standstill- en schrappingsbepalingen met betrekking tot alle bestaande belastingen op digitale diensten en andere soortgelijke relevante unilaterale maatregelen. De OESO zal in de loop van 2022 ook modelregels ontwikkelen voor de omzetting van de tweede pijler in nationale wetgeving, die in 2023 van kracht moeten worden.
Pijler I: herverdeling belastingheffingsrechten
De eerste pijler zal zorgen voor een eerlijkere verdeling van winsten en belastingheffingsrechten met betrekking tot de grootste en meest winstgevende multinationals. Ze zal een aantal belastingheffingsrechten over multinationals herverdelen van hun thuislanden naar de markten waar zij bedrijfsactiviteiten ontplooien en winst maken, ongeacht of bedrijven daar fysiek aanwezig zijn. Meer bepaald zullen multinationals met een wereldwijde omzet van meer dan 20 miljard euro en een winstgevendheid van meer dan 10% onder de nieuwe regels vallen. 25% van de winst boven het break-even-point van 10% zal worden herverdeeld over de marktjurisdicties. Winningsindustrieën en gereguleerde financiële diensten vallen hierbuiten.
Deze pijler zal naar schatting jaarlijks 125 miljard dollar overhevelen naar marktjurisdicties, dus de markten waar multinationals actief zijn of winst maken. In verhouding tot de bestaande inkomsten zullen de inkomsten van de ontwikkelingslanden naar verwachting groter zijn dan die van de meer geavanceerde economieën.
Pijler II: wereldwijd minimumtarief
De tweede pijler introduceert een wereldwijd minimumtarief voor de vennootschapsbelasting van 15% dat van toepassing zal zijn op ondernemingen met een omzet van meer dan 750 miljoen euro.
De slotonderhandelingen over deze pijler spitsten zich toe op de mogelijkheid om op basis van “substance-criteria” bedragen in mindering te brengen op de belastinggrondslag.
Er is ook voorzien in een uitsluiting voor rechtsgebieden waar een grote onderneming een omzet heeft van minder dan 10 miljoen euro en een winst van minder dan 1 miljoen euro. Volgens de OESO zal jaarlijks ongeveer 150 miljard dollar aan nieuwe inkomsten worden gegenereerd. Verdere voordelen zullen ook voortvloeien uit de stabilisatie van het internationale belastingstelsel en de grotere belastingzekerheid voor belastingbetalers en belastingdiensten.
by admin | nov 13, 2021 | Boeken
Op 18 november stelt Kim De Witte zijn nieuwste boek ‘Ze draaien ons zot’ voor in Antwerp Engineering Company (AEC) in Antwerpen. Verwacht je aan een avond vol activisme, cultuur en solidariteit.
Kim en uitgeverij EPO nodigen jou uit om erbij te zijn. Schrijf je hier in: https://forms.gle/nDazFSaTCDk8fNzz5
Een meeslepende zoektocht naar meer preventie en bescherming op het werk en naar maatschappelijke remedies om de balans tussen werk en leven recht te trekken, van jong tot oud.
We worstelen met ons werk. Overal is het meer-doen-met-minder-mensen, flexibeler zijn, langer werken. Werkstress en burn-outs exploderen. We draaien zot.
Kim De Witte trekt langs de machinekamers van die zotte koers. “Van jong tot oud activeren”, hoor je daar. Activeren op de arbeidsmarkt: alleen dát telt. Werken tot 67? Dat is al gisteren! De Europese Commissie adviseert de Belgen te werken tot…70 jaar. En de Litouwers tot 72 jaar, hoger dan de levensverwachting daar.
Waarom blijven we dat accepteren? Overal rijst die vraag. Bij de pickers en koeriers van Amazon, bij de bouwvakkers, in de callcenters, in de zorg, bij de flexwerkers. Nog luider klinkt deze vraag bij de experimenten met werktijdverkorting in IJsland en Spanje en bij de pensioenopstanden in Frankrijk, België en Kroatië.
Ze draaien ons zot is een meeslepende zoektocht naar meer preventie en bescherming op het werk en naar maatschappelijke remedies om de balans tussen werk en leven recht te trekken, van jong tot oud. Auteur: Kim De Witte
by admin | nov 13, 2021 | Boeken
Fantoomgroei of Waarom we steeds harder werken voor steeds minder
Psycholoog Paul Verhaeghe, auteur van ‘Houd afstand, raak mij aan’ las het boek ‘Fantoomgroei – Waarom we steeds harder werken voor steeds minder’ van Sander Heijne en Hendrik Noten, twee jonge Nederlanders. Het boek behandelt de Nederlandse economie maar is volgens Verhaeghe even toepasbaar op buurland België.
Toen ik in mijn laatste boekje Houd afstand, raak mij aan mijn kritiek op groei scherper dan ooit formuleerde (‘Groei is de grootste leugen van onze tijd’) vonden een aantal coryfeeën uit de bedrijfswereld en zelfs één hoogleraar het nodig om dit te ridiculiseren.
Ik heb nooit veel geduld gehad met hoogopgeleide idioten en dat betert niet met ouder worden. Argumenten tegen de huidige versie van groei liggen voor het rapen, maar dan moet je wel uit je ideologisch-dogmatische bubbel stappen.
Voor mij ligt een boek geschreven door twee jonge Nederlanders (de een werkt als bestuurskundige bij het Nederlandse equivalent van VoKa; de ander is een journalist met economie als focus). Hun uitgangsvraag betreft de volgende paradox: de (Nederlandse) economie is de voorbije decennia met tientallen procenten gegroeid, terwijl de reële gezinsinkomens in diezelfde periode vrijwel niet gestegen zijn.
Hoe komt dat? Tijdens hun onderzoekswerk zijn ze, naar hun eigen zeggen, van de ene verrassing in de andere gerold. De kern van de verklaring ligt al vervat in hun titel – de huidige groei is fantoomgroei – en krijgt in het boek een onderbouwde uitwerking.
Dit is de zoveelste studie in de rij die uitlegt hoe verknipt ons economisch bestel in elkaar zit, waarom dat het geval is en wat we daar kunnen aan doen. In het vorige boek dat ik besprak (Werk, door Suzman) kwam ‘de grote ommekeer’ al aan bod, de benaming voor de loskoppeling van lonen en productiviteitsstijgingen vanaf 1980, met als gevolg een steeds scherper wordende ongelijkheid).
In een nog oudere blog besprak ik de systemische verklaring voor de evolutie van de vrijemarktsamenleving, die ik in het werk De onzichtbare hand van Van Bavel vond. Fantoomgroei illustreert wat er in de laatste fase van een vrijemarktsamenleving gebeurt, en wat de verschillen zijn met het officiële verhaal.
In Nederland is het boek een enorm succes: gepubliceerd in juni 2020 waren er in oktober al vijf herdrukken. Het onderwerp leeft, het besef dat onze huidige economie op waanzin berust, neemt hand over hand toe en zal binnenkort boven een kritische drempel uitstijgen. Daarna volgt verandering, goedschiks of kwaadschiks.
De auteurs merken terecht op dat de toenemende ongelijkheid dé verklaring is voor de opkomst van rechts-populistische bewegingen. Hoe terecht de onvrede bij de aanhangers van deze bewegingen ook moge wezen, populisten leggen de oorzaak krak op de verkeerde plaats: bij de ‘linkse elites’, bij de moslims, bij de vrouwen.
Nee hoor, de oorzaak ligt in ons sociaaleconomisch bestel, dat is de pijnlijke waarheid. Pijnlijk omdat net dit bestel ons ooit welvaart en vooruitgang gebracht heeft, maar nu exact het tegenovergestelde doet (voor de verklaring, opnieuw, lees van Bavel).
Wie bekend is met de materie, kent de pijnplekken, een opsomming kan dan ook volstaan. De ruimere uitleg hoe dit in Nederland sedert 1982 stap voor stap geïnstalleerd werd en hoe dit in een nog ruimere historische achtergrond kadert, kan je in het boek lezen.
Belastingen benadelen loontrekkenden en bevoordelen bedrijven en vermogens. Loonsverhogingen zijn uit den boze, belastingvoordelen voor bedrijven en vermogens zijn de regel.
De inkomenskloof wordt steeds groter, zowel de rijkdom als de armoede nemen toe.
Bezuinigingen ‘om de economie te stimuleren’ gebeuren altijd ten koste van de huishoudens en de publieke sector (onderwijs, zorg, justitie, politie, …).
Onder het mom van ‘optimalisatie’ genieten werknemers steeds minder bescherming en in sommige gevallen draagt de overheid daar actief toe bij. Het gevolg is dat dezelfde overheid steeds meer uitkeringen moet betalen.
De huidige ‘groei’, zowel bij gezinnen als bedrijven, berust op schulden. Groei is fantoomgroei.
Op de achtergrond worden voortdurend dezelfde riedeltjes herhaald: wie hard genoeg werkt, kan het maken; wie arm is, heeft dat aan zichzelf te danken; steuntrekkers zijn profiteurs; de lonen zijn veel te hoog, inlevering is nodig; bedrijven die te veel belasting moeten betalen, zullen naar het buitenland vertrekken, enzovoort.
Het pijnlijke is dat de door ons verkozen politici niet meer bij machte blijken te zijn om ‘de’ economie (lees: de beursgenoteerde bedrijven) tot de orde te roepen. De voorbije decennia heeft er een merkwaardige omkering plaatsgegrepen: het is de overheid die zich regels laat opleggen, hetzij uit onmacht, hetzij – in het allerslechtste geval – omdat ze corrupt zijn.
In 2015 onthulde het NRC Handelsblad dat de nieuwe wetgeving voor financiële markten, ingediend door J.Dijsselbloem, grotendeels geschreven was door de lobbyisten van ING. Alsof je pedofielen de wetgeving over jeugdzorg laat herschrijven. Met dergelijke praktijken hoeft het ons niet te verwonderen dat multinationals tegenwoordig nauwelijks belasting betalen, en dat terwijl het toptarief in Nederland ooit tweeënzeventig procent was en in de VS zelfs negentig procent.
De in het boek besproken evolutie en voorbeelden betreffen Europa in het algemeen en Nederland in het bijzonder, maar kunnen probleemloos toegepast worden op België. Ik geef één voorbeeld, zomaar geplukt uit de krant van 18 januari (DS 18 januari 2021, Matthias Somers, Voor zeven euro meer).
In België zijn de loononderhandelingen bezig, en nu al staat wettelijk (inderdaad: wettelijk – zie hoger: wie schrijft er die wetten?) vast dat de lonen de komende twee jaar maximaal met 0,4 procent mogen stijgen. Concreet houdt dit in dat iemand die met een voltijdse baan 1.700 euro bruto verdient (dat zijn meer mensen dan de lezers van deze blog vermoeden) de komende twee jaar een opslag krijgt van maximaal 7 euro, bruto.
Waar de lezers nog veel minder weet van hebben betreft andere, eveneens door dezelfde wet vastgelegde beperkingen bij de loononderhandelingen. Bijvoorbeeld:
er mag geen rekening gehouden worden met de toegenomen productiviteit (die is in België hoger dan in de buurlanden);
er mag geen rekening gehouden worden met de loonkostsubsidies; begrijp: met de cadeaus die het bedrijfsleven gekregen heeft van de overheid (in 2019 voor een totaal van 12,5 miljard euro) door specifieke verminderingen van werkgeversbijdragen;
er mag geen rekening gehouden worden met de ‘taxshift’, die de bedrijven in 2019 een voordeel van 2,8 miljard euro opleverde, wat ze bovendien – dit wordt écht een karikatuur – door een handige boekhoudkundige truc mochten bijtellen bij hun kosten voor de sociale zekerheid (die ze niet betaald hebben); laat dat even tot je doordringen: je krijgt geld, en dat mag je aftrekken van je belastingen? De teneur van deze wetgeving illustreert meerdere pijnpunten uit de opsomming die ik hoger puntsgewijs maakte. Is het dan zo vreemd dat steeds meer mensen voor ultrarechts of ultralinks stemmen?
Echte verandering is nodig en vraagt vooreerst om een andere blik; een revolutie berust op een ideeën-revolutie. Het derde en laatste deel van het boek draagt als titel Het nieuwe verhaal. Dat economie tot de harde wetenschappen zou behoren, geloven zelfs de meeste economen niet langer.
Het fabeltje over de verzorgingsstaat die de samenleving om zeep dreigde te helpen, is aan vervanging toe. Het nieuwe verhaal moet economie ten dienste stellen van de gemeenschap, en niet omgekeerd. De auteurs bespreken tal van reële voorbeelden hoe het anders kan, zoals Just Transition, The Green New Deal, de Samso-transitie1, het Emilian Model2, …
Ongeveer alle voorbeelden zijn ontstaan aan de rafelranden van bestaande systemen, met individuele burgers of lokale gemeenschappen als initiatiefnemers. In het beste geval krijgen zij na verloop van tijd de overheid aan hun kant en maakt ook de politiek een keuze in het belang van de gemeenschap. In het slechtste geval worden ze door de overheid tegengewerkt.
Dit is zonder twijfel een ethisch-politieke discussie waarbij verschillende ideologieën tegenover elkaar komen te staan. Sociale ongelijkheid is voor de één fundamenteel onrechtvaardig, voor de ander een ‘natuurwet’ en dus correct.
Het debat daarover voeren we sinds de Verlichting en is zelfs nog ouder, waarbij iedereen eigen argumenten aanvoert om het grote gelijk te bewijzen.
Wat niet langer weggezet kan worden als een discussiepunt, is de klimaatverandering. Dit is geen ideologie, maar harde wetenschap. Laat die klimaatverandering nu net veroorzaakt worden door ditzelfde economisch model.
Het is de in dit geval reële groei van de voorbije vijftig jaar die de komende eeuw het water tot aan de lippen van onze kinderen zal laten komen. Samen met de auteurs hoop ik dat de coronacrisis en de economische fall-out die eraan zit te komen, ons ertoe zullen brengen te kiezen voor wat eigenlijk geen keuze is: ‘Uw geld of uw leven’. Bron: De Wereld Morgen
by admin | nov 13, 2021 | Economie
Je ziet ze overal rijden of beter gezegd crossen: op de rijweg, het fietspad en het trottoir: de maaltijdkoeriers van Deliveroo. Spijtig genoeg beseffen de burgers bij wie ze een pizza, hamburger of loempia moeten bezorgen niet onder welke mensonwaardige omstandigheden deze koeriers moeten werken. Voor Deliveroo zijn ze zelfstandigen, in feite zijn ze onderbetaalde en uitgebuite werknemers. Socioloog Herman Loos speelde naast zijn job als docent aan de Odisee co-hogeschool gedurende een jaar Deliveroo-koerier, om aan den lijve te ondervinden wat voor job dat zoal is. Zijn besluit: de maaltijdkoeriers zijn slaven.
Het verhaal van Herman Loos begint op een stormachtige dag. Vanwege storm Ciara wordt iedereen verzocht binnen te blijven. Dat geldt echter niet voor de koeriers van Deliveroo. Die moeten er door. Maar Deliveroo is mild: door in de storm te werken verdienen de koeriers zo maar eventjes 1,5 euro extra per geleverde bestelling. Dat soort aalmoezen maakt deel uit van het beleid van Deliveroo: een algoritme berekent welke financiële stimuli nodig zijn om het gewenste gedrag te bekomen. Herman Loos spreekt in dit verband over de Verelendungstheorie: hoe ellendiger de leefomstandigheden van de onderklasse, des te gemakkelijker is het haar voor je kar te spannen met een aalmoes.
Als maaltijdkoerier verdien je geen honderd euro per dag, toch een minimum om enigszins te kunnen leven. Uit een onderzoek van het Britse Bureau voor Onderzoeksjournalistiek blijkt dat koeriers vaker minder dan meer dan het wettelijke minimumloon verdienen. Loos besluit cynisch: ‘Ik verdien nu zo weinig dat ik van mijn bijberoep een hobby heb gemaakt.’ Maar voor Deliveroo is dat geen probleem. Het bedrijf gaat ervan uit dat wie echt geld nodig heeft ook onderbetaald zal blijven werken. Tijdens de Ciarastorm bezorgde Loos zeven bestellingen. Met de stormbonus erbij leverde dat zo’n 55 euro op. Maar dat is bruto! Belastingen en sociale bijdragen moeten daar nog af, zodat hij 28 euro overhield.
De koeriers ontvangen niet alleen een ondermaatse vergoeding, ze moeten ook een aantal onkosten dragen, zoals het kopen van de outfit (25 euro). Voor je fiets en smartphone moet je zelf zorgen. Je hebt ook best een zelflader bij. Wachttijden worden niet vergoed. Dat geldt voor het wachten op een opdracht, het wachten in het restaurant, het wachten tot de klant aan de deur verschijnt. Wachttijden niet vergoeden noemt Herman Loos een verschrikkelijk gemene streek. Stukloon maakt het wachten alleen maar pijnlijker. Voor Herman Loos is het stukloon van Deliveroo een terugkeer naar de middeleeuwen. Hij acht het de schaamte voorbij dat we in de meest welvarende landen ter wereld na honderdvijftig jaar sociale strijd onze maaltijden tegen stukloon laten leveren.
Koeriers zijn partners
Hoe moet een Deliveroo-koerier zoal werken? Om te beginnen kan hij de bestellingen niet vlug genoeg leveren. Een klant die een lauwe hap krijgt, kan je een negatieve beoordeling bezorgen. Alle communicatie gebeurt via de app. Als je inlogt tijdens een uur, moet je dat uur ook afwerken. Anders wordt het bij je afwezigheden geteld in de statistieken. Geen wonder dat meer dan driekwart van de koeriers het hooguit enkele maanden volhoudt. Vakbonden krijgen nauwelijks voet aan de grond bij de koeriers. Om bij Deliveroo te beginnen werken, moet je je gewoonweg inschrijven. Van selectieprocedures of selecties is geen sprake. Je selecteert jezelf, stapt op de fiets en kunt beginnen werken. Je ondertekent online een contract en dat is het. Niemand hoeft jou te zien, jij ziet niemand. Niemand leert je hoe je je job moet doen. Dat moet je zelf maar leren. Koeriers rekruteren en opleiden zijn alleen maar kostenposten voor het bedrijf. De koeriers zijn vaak jonge mannelijke kleurlingen met weinig scholing of ervaring die onze taal nauwelijks machtig zijn. Herman Loos heeft het over gemakkelijk werkvolk voor een bedrijf dat liefst zo weinig mogelijk weerstand van onderuit ondervindt.
Maar opgepast, Deliveroo en consoorten mag je niet zomaar een koeriersbedrijf of pakjesbedrijf noemen. Neen, het zijn platformbedrijven! Dat betekent dat Deliveroo geld verdient zonder enige verantwoordelijkheid te dragen voor het wel en wee van zijn koeriers. Maar dat woord ‘koeriers’ mag je ook niet gebruiken. Want Deliveroo heeft officieel geen enkele koerier in dienst. De mensen die voor het bedrijf werken zijn ‘partners’! De Italiaanse socioloog Antonio Casilli wijst erop dat het disruptieve element (ingaan tegen bestaande structuren) waar platforms bij investeerders zo graag mee uitpakken, minder te maken heeft met betere dienstverlening dan met het ondergraven van ons sociaal stelsel en de positie van werknemers. Menselijke productie verglijdt onder invloed van platforms steeds vaker van voltijdse banen naar onzekere reeksen van onder- of onbetaalde microtaken, uitgevoerd onder overeenkomsten die ver staan van traditionele arbeidscontracten. Arbeid is dan weinig meer dan een opeenstapeling van precaire klusjes zonder vaste structuur of inkomenszekerheid en met weinig hoop op beterschap.
Werknemer of zelfstandige?
In tal van landen zijn rechtszaken aangespannen om koeriers van ‘platforms’ als werknemers te doen erkennen. Die platforms zoals Deliveroo willen daar niet van weten. Voor hen zijn hun koeriers zelfstandigen. Die zogenaamd zelfstandigen verdienen bij Deliveroo een variabele verloning per geleverde maaltijd die afhankelijk is van de afstand die de koerier moet afleggen. Daar kunnen bonussen bovenop komen op bepaalde momenten in de week of wanneer de koerier lange reeksen van bestellingen afwerkt zonder een bestelling te weigeren. Bij Deliveroo weet je nooit op voorhand hoeveel je zult verdienen. Dat zal je wel merken als je om de twee weken een factuur in je mailbox krijgt. Dat bewijst volgens de auteur dat koeriers geen zelfstandigen zijn, want je kan je werk niet zelfstandig uitvoeren als je geen informatie hebt over verloningssystemen en geen invloed hebt op het werk dat je wordt aangeboden.
De zelfstandigheid waarover Deliveroo het heeft is in feite een schijnzelfstandigheid. Daar is sprake van als een arbeidsrelatie wordt verkocht als een partnerschap met de bedoeling om bepaalde wettelijke verantwoordelijkheden te ontlopen, zoals het betalen van patronale bijdragen, een ziekte- en vakantieregeling en het dekken van risico’s die aan de uitoefening van de job zijn verbonden. Deliveroo stelt dat koeriers zelfstandigen zijn omdat ze kunnen werken wanneer ze willen. Dat klopt niet omdat koeriers alleen kunnen werken als ze een opdracht toegewezen krijgen. Koeriers zijn evenmin zelfstandigen omdat ze niet kunnen onderhandelen over hun verloning.
Deliveroo probeert die vaststellingen door juridische spitstechnologie te ontkrachten. Zo beweert het bedrijf dat koeriers geen werknemers zijn omdat ze als ‘zelfstandige’ iemand in hun plaats mogen laten werken. Dat leidt ertoe dat logins worden verhuurd aan mensen zonder papieren of minderjarigen die officieel uitgesloten zijn van de arbeidsmarkt. Voor Deliveroo zijn koeriers ook zelfstandigen omdat ze zonder gevolg opdrachten mogen weigeren. Herman Loos merkt hierbij op dat het bedrijf op die manier de indruk wekt dat mensen vrij kunnen kiezen om zelfs voor een habbekrats te werken. Als Deliveroo blijft vasthouden aan het zelfstandigenstatuut is dat volgens Loos een gevolg van het neoliberale denken: het vermijden van collectieve structuren die een zuivere marktlogica verhinderen. De markt moet maar uitmaken wat geoorloofd is of niet. Omdat het bij slecht weer of tijdens feestdagen moeilijker is om koeriers te vinden, zijn er financiële stimuli die ervoor moeten zorgen dat de bestellingen toch worden geleverd. Als het algoritme beslist dat die stimuli te hoog of overbodig zijn, verdwijnen ze.
In België sleept de rechtszaak over het statuut van de koeriers al vier jaar aan. Herman Loos schrijft dat hij al na twee maanden deeltijds fietsen zeer goed wist of koeriers werknemers of zelfstandigen zijn. Voor Loos moet de rechtbank de vraag beantwoorden of platformbedrijven zoals Deliveroo hun winsten mogen maximaliseren door te besparen op arbeidskosten, met andere woorden door te besparen op kap van de sociale bescherming van hun werkers. Over winsten gesproken: na zovele jaren maakt Deliveroo nog steeds geen winst, hoe slecht het zijn koeriers ook behandelt. Ook Uber maakt verlies. Airbnb maakt sinds zijn oprichting verlies en heeft enkele miljarden schulden. Ondanks de opgestapelde verliezen raakt Deliveroo altijd aan nieuw geld. Zo investeerde Jeff Bezos van Amazon 575 miljoen dollar in Deliveroo, waardoor hij 16 procent van de aandelen van het bedrijf in handen kreeg. Zonder het te beseffen zijn de koeriers van Deliveroo nu ‘partners’ geworden in dienst van Amazon. De uitspraak van de Belgische rechtbank over het statuut van de koeriers wordt op 8 december 2021 verwacht. Piet Lambrechts
by admin | nov 13, 2021 | Economie
De prijzen voor gas en elektriciteit gingen de voorbije maand door het dak.
De stijging van de prijzen op de groothandelsmarkt voor elektriciteit en aardgas kent maar geen einde.
De Europese gasprijs is in oktober zelfs even door de grens van 100 euro per megawattuur gebroken.
Op de stroommarkt is de nervositeit nog groter. Elektriciteit voor levering in november steeg naar 255 euro/MWh, een stijging met meer dan tien procent.
De krapte op de energiemarkt zorgt al weken voor recordprijzen.
Ook de prijs van stookolie (gasolie verwarming 50S) stijgt naar het hoogste peil in bijna drie jaar. De maximumprijs vanaf een bestelling van 2.000 liter stijgt met 2 cent naar 0,75 euro per liter, zo meldt de FOD Economie. Het is van 5 november 2018 geleden dat de prijs per liter nog eens de kaap van 0,75 euro overschreed. In april vorig jaar kostte een liter nog 0,32 euro.
De vraag naar ruwe olie, benzine en diesel is wereldwijd groot vanwege het economisch herstel, terwijl het aanbod beperkt is. De OPEC+, de groep van olieproducerende landen, kondigde aan niet meer olie te zullen produceren dan gepland, ondanks de druk door de tekorten.
De stijgende olieprijzen laten zich ook voelen aan pomp: de dieselprijs blijft records breken, terwijl de benzineprijs vorige week het hoogste niveau sinds 2014 bereikte. En ook de gasprijzen zitten op recordhoogtes in Europa.
Vooral de gezinnen worden getroffen door de stijging van de olieprijzen.
Op meerdere plaatsen in het land waren er betogingen tegen de hoge energieprijzen.
Zo betoogde PVDA tegen de stijgende energieprijzen: “De gewone mens maar betalen terwijl Electrabel de winsten blijft opstapelen”
In Antwerpen betoogde de PVDA en sympathisanten aan het Antwerpse hoofdkantoor van Engie Electrabel om te protesteren tegen de alsmaar stijgende energieprijzen. “Dankzij die hoge prijzen maakt het bedrijf 1,5 miljard euro éxtra winst, terwijl wij met z’n allen nog steeds 21% btw betalen op energie, het tarief voor champagne en kaviaar.”
De belangrijkste eis van de actievoerders was om het btw-tarief op energie terug te verlagen van 21 naar 6%. “En stuur de factuur naar Electrabel”, benadrukte Jos D’Haese, woordvoerder voor PVDA Antwerpen. “De energiefactuur van een gemiddeld gezin zal dit jaar 700 (!) euro duurder zijn dan vorig jaar. Dat blijkt uit cijfers van energieregulator CREG.”
Niet alleen onze energiefactuur stijgt, ook tankbeurt fors duurder: minister Van Peteghem pleit voor tijdelijke invoer van ‘omgekeerd cliquetsysteem’
“Pak nu Roxanne, ze kreeg van haar leverancier te horen dat haar factuur stijgt met 100 euro per maand, dat is 1.200 per jaar. En wat doen de verschillende overheden? Zo goed als niks. Iemand als Roxanne krijgt een compensatie van 80 euro. Niet per maand, maar per jaar, op een stijging van 1.200 euro. En dan zelfs nog niet nu, maar pas in 2022. Er is veel meer nodig. Een btw-verlaging bijvoorbeeld.”
PVDA protesteerde aan het Antwerpse hoofdkantoor van Engie Electrabel. Ze postten getuigenissen zoals die van Roxanne massaal in de brievenbus daar. “Terwijl de prijzen stijgen, blijven de lonen geblokkeerd”, hekelt D’Haese nog. “Dat is voor heel veel mensen onhoudbaar. 260.000 mensen tekenden de petitie voor een verlaging van de btw en voor zogenoemde linkse partijen als Vooruit en PS was die maatregelen een breekpunt om in de regering te treden. Waar zitten ze nu?”
De kritiek op de PS en Vooruit blijft groeien. Zij doen te weinig om de energieprijzen te verminderenn aldus PVDA.
Op hun site vind je petitie om de BTW naar 6% te krijgen.
Verlaag de btw op energie naar 6%!
Energie is een basisbehoefte. Zich verwarmen tijdens de winter is niet hetzelfde als kaviaar eten of champagne drinken.
Nochtans wordt het aan 21% belast, hetzelfde tarief als luxeproducten. De prijzen swingen de pan uit, maar de regering doet niets. Niemand mag in de kou zitten deze winter. Onderteken de petitie.Verlaag de BTW op energie – PVDA