Grote vakbonden beloven harde acties

Grote vakbonden beloven harde acties

De socialistische vakbond ACOD overheidsdiensten en het liberale VSOA zijn niet te spreken over de beslissing van de Vlaamse regering om vanaf 1 januari 2023 binnen de overheid enkel nog personeelsleden met een contractueel arbeidscontract aan te nemen.  ‘Wat minister Bart Somers en de Vlaamse regering bedoelen, is de afschaffing van het ambtenarenstatuut’, zeggen ze.

ACOD en VSOA beloven ‘harde acties’ tegen aanpassingen Vlaams ambtenarenstatuut

Eerder hadden de ACOD en het VSOA tegen de plannen van de regering al een stakingsaanzegging ingediend, nu beloven ze echte ‘harde acties’.

Somers (Open Vld) kondigde de nieuwe stap in de ‘modernisering en opwaardering van het Vlaamse personeelsstatuut’  aan, na onderhandelingen met vertegenwoordigers van de vakorganisaties. Bovenop de beslissing om uitsluitend nog personeelsleden aan te werven met een contractueel arbeidscontract, werd er ook overeengekomen om het contractueel statuut te versterken op vlak van loopbaan- en beloningsbeleid, ziekte, re-integratie, pensioen en bescherming. Zo zal de bijdrage aan de tweede pensioenpijler stijgen tot vijf procent tegen 2024. Er werd daarenboven meer dan twintig miljoen euro vastgelegd om de arbeidsvoorwaarden te versterken.

Dat de vaste benoemingen uitdoven, zal volgens de ACOD en het VSOA aanleiding geven tot grote meerkosten die door de belastingbetaler zullen moeten worden gedragen. ‘Dit vergeet de minister te vermelden.’ De bonden hekelen ook ‘dat men de arbeidsvoorwaarden van de huidige Vlaamse ambtenaren wil uithollen’ en dat ‘de nieuwe contractuele personeelsleden nooit dezelfde voorwaarden zullen hebben als de huidige statutaire ambtenaren’.

Ze eisen een duidelijke opwaardering en modernisering van de loon- en arbeidsvoorwaarden van alle personeelsleden van de Vlaamse overheid. De onderhandelingen met de vakorganisaties waar Somers vrijdag over sprak, waren in feite dovemansgesprekken, luidt het. ‘De Vlaamse overheid was reeds op voorhand van plan het statuut te laten uitdoven. Gedreven door enkel ideologische motieven bleef men doof voor de standpunten van ACOD en VSOA.’

De twee bonden gaan nu alle personeelsleden informeren en zullen daarna harde acties voeren, kondigen ze aan. ‘Na die informatiesessies zullen we zien tot welke acties we precies overgaan. We zullen het hele register opentrekken’, zegt Chris Moortgat van de ACOD.

De bonden kregen van het kabinet-Somers wel een uitnodiging voor een gesprek. De derde vakbond, ACV-OD, wordt door de ACOD en het VSOA uitgenodigd om het gemeenschappelijk vakbondsfront te versterken.  De vierde vakbond Neutr-On steunt de acties maar kreeg geen uitnodiging.

Somers wil vaste benoeming weg

De Vlaamse overheid neemt vanaf 1 januari 2023 enkel nog personeelsleden aan met een contractueel arbeids-contract. Dat meldt minister van Binnenlands Bestuur Bart Somers (Open Vld). De vaste benoemingen doven uit, het contractueel statuut wordt versterkt. Ambtenaren die al vastbenoemd zijn, behouden wel hun statuut.

De nieuwe stap in de “modernisering en opwaardering van het Vlaamse personeelsstatuut” komt er na onderhandelingen met vertegenwoordigers van de vakorganisaties.

Naast de beslissing om enkel nog personeelsleden aan te werven met een contractueel arbeidscontract, werd er ook overeengekomen om het contractueel statuut te versterken op vlak van loopbaan- en beloningsbeleid, ziekte, re-integratie, pensioen en bescherming. Zo zal de bijdrage aan de tweede pensioenpijler stijgen tot 5 procent tegen 2024. Er werd daarenboven meer dan 20 miljoen euro vastgelegd om de arbeidsvoorwaarden te versterken.

“De Vlaamse overheid moet een aantrekkelijke werkgever blijven. Voor haar huidige personeelsleden, maar ook voor potentiële nieuwe personeelsleden. We gaan voor een modern en toekomstgericht hr-beleid”, zegt minister Somers in een persbericht. “De Vlaamse overheid zal nog meer inzetten op duurzame loopbanen en het uitbouwen van een sterk re-integratiebeleid, waardoor onder meer langdurig zieke medewerkers optimaal ondersteund en begeleid worden om terug te keren naar de werkvloer.” In een volgende fase worden de technische details verder uitgewerkt. Minister Somers nodigt alle vakorganisaties uit om daar na de herfstvakantie samen werk van te maken.

Dit verandert op 1 november 2021

Een nieuwe maand, nieuwe regels. Er verandert heel wat deze maand, hierbij een overzicht.

• Start van nieuw dataplatform voor energiesector

Op 1 november gaat een nieuw centraal dataplatform voor de Belgische elektriciteits- en gassector van start.

Het nieuw centraal dataplatform is het werk van Atrias, een dochteronderneming van de Belgische distributienetbeheerders. Aan het platform is jaren gewerkt. De bedoeling is dat alle data (denk aan meterstanden en facturen) van alle energiespelers op de Belgische markt – gaande van de distributienetbeheerders tot de leveranciers – via het platform passeren.

Atrias verzekert dat gezinnen en bedrijven weinig tot geen hinder zullen ondervinden van de overgang naar het nieuwe dataplatform. Wel kan er wat vertraging zijn voor sommige klanten, bij bijvoorbeeld een leverancierswissel of een afrekeningsfactuur. Het gaat om vertragingen van enkele dagen tot maximaal twee weken. Tussen november en eind december worden tijdelijk geen nieuwe prepaid- of budgetmeterklanten geactiveerd.

• Covid Safe Ticket wordt uitgebreid naar horeca en fitnesszaken

Het Covid Safe Ticket (CST) wordt vanaf 1 november uitgebreid naar horecazaken en fitnesscentra in heel België. Dat is een gevolg van de beslissingen die dinsdag werden genomen op het Overlegcomité.

In Brussel werd al een coronapas gevraagd in horecazaken. Vanaf volgende maand wordt het CST ook in de rest van het land ingevoerd voor horecazaken en fitnesscentra.
De drempel die bij evenementen bepaalt wanneer het CST ingezet moet worden om de mondmaskerplicht te doen vervallen, wordt daarnaast weer verlaagd tot 200 personen binnen en 400 buiten. Momenteel konden binnenevenementen tot 500 personen en buitenevenementen tot 750 personen plaatsvinden zonder beperkingen én zonder coronapas, tenzij de lokale overheid daar anders over besliste.

• Voor discotheken en nachtclubs blijft het gebruik van de coronapas altijd verplicht.

Met het CST kan iemand aantonen dat hij volledig gevaccineerd is, recent negatief getest is of een herstelcertificaat heeft.

• WhatsApp stopt ondersteuning voor reeks telefoons

WhatsApp stopt vanaf 1 november de ondersteuning van een aantal Android-telefoons en iPhones. Wie een ouder toestel heeft zal de populaire berichtendienst niet meer kunnen gebruiken.
Voor iPhone-eigenaars gaat het om telefoons die draaien op een besturingssysteem ouder dan iOS 10. Concreet zijn dat oudere modellen van vóór de iPhone 5, bijvoorbeeld de iPhone 4 of 4S. Wie een Android-telefoon heeft die draait op Android 4.1 of ouder loopt tegen hetzelfde probleem aan.
Na een grote update zal WhatsApp die toestellen niet meer ondersteunen. Aangezien de update niet uitgevoerd kan worden door oudere toestellen zullen die gebruikers moeten overstappen naar een andere berichtendienst of een nieuwe telefoon moeten kopen.

RESET (commentaar Doorbraak)

Op de kaft van Mark Elchardus’ boek over identiteit en gemeenschap staat het symbool voor Reset, dat ook de titel van het boek levert. Nu wordt het bij lectuur van het boek al snel duidelijk dat deze socioloog juist niet pleit voor een totaal nieuw begin van de maatschappij, niet voor een harde reset waarbij alles wat nu loopt moet halthouden om het mensdom van voren af aan opnieuw te laten beginnen. Hij is noch marxist noch communist en belooft niet dat hij ‘alles nieuw’ zal maken. Hij wil niet terug naar de fabrieksinstellingen van de mens. Hij wil misschien wel streven naar een grondige herinrichting van de democratie, maar resetten is daar niet bij.

Taboedoorbrekend

Het reset-teken is namelijk performatief. We moeten het letterlijker nemen. Het boek zèlf is namelijk  deze knop die, als we hem maar lang en geduldig genoeg induwen tot bladzijde 608, onze opvattingen over wat democratie zou moeten zijn, zal bijstellen. Deze knop is daarenboven taboedoorbrekend. In dit boek worden heel wat idées reçues over politiek terug naar hun bekende en onbekende afzenders gestuurd. Wereldburgerschap? Een fictie. Burgerpanels à la Van Reybrouck? Volksverlakkerij. Mensenrechten? Moeten hun plaats kennen. Elchardus spreekt zich uit tegen kapitalismekritiek als kritiek zonder alternatief. Hij is tegen haatwetten, tegen de minderhedendemocratie, tegen (positief) discriminerende quota, en uiteraard tegen de vigerende dekolonisering die niet in onze ‘witte’ geesten moet gebeuren, maar in de vroegere kolonies zelf.

Hij is tegen illegale migratie en noemt het illegaal betreden van het grondgebied een agressie die uiteraard bestraft moet worden. Het flagrantst komt zijn veroordeling van de huidige migratiepolitiek en passant tot uiting in zijn gebruik van het werkwoord ‘redden’, in de context van het ‘redden’ van drenkelingen uit de Middellandse Zee. Daarmee bedoelt hij niet, zoals in de kranten gebruikelijk, ‘naar Europa brengen’, maar echt redden uit de handen van de mensensmokkelaars en terugbrengen naar het vasteland. Het Afrikaanse vasteland wel te verstaan. Libië dus. Niet zo schokkend voor wie Elchardus’ columns in De Morgen volgt.

doodnuchter, beredeneerd, consistent en van een dodelijke consequentie

Wat de auteur helemaal tegen rechts doet ‘aanschurken’ is zijn gewoonte om auteurs die aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan, instemmend te citeren: Bernard Lewis over de islam, Roger Scruton over conservatisme, Samuel Huntington over de strijd der culturen, en de Vlaamse jurist Mark Bossuyt over de juristocratie van de activistische rechters aan de Europese hoven. Hij bespot de Kif-Kif-mens Ico Maly en plaatst hem nog een bank achteruit tot helemaal achteraan in de klas, maar geeft daarentegen een pluim aan Theo Francken en Bart De Wever. En dit allemaal doodnuchter, beredeneerd, consistent en van een dodelijke consequentie.

Zijn giftigste pijlen schiet hij af op het liberalisme en het neoliberalisme. Om te begrijpen wat hij daarmee doet, gaan we even terug naar de kaft. Onder ‘Reset’ staat de subtitel: Over identiteit, gemeenschap en democratie. Wie door voorgaande taboedoorbrekingen eigenlijk al niet verder wou lezen maar het toch deed, zou hier beter helemaal stoppen, want identiteit en gemeenschap zijn bij de denkenden onder de weldenkenden nog ongeoorloofder dan al het vorige samen. Weldenkenden beginnen met tegenzin aan dit boek. Voor hen betekent democratie juist afwezigheid van vieze ideeën als identiteit en gemeenschap. Wie daarover begint, heeft zichzelf al uit de kringen der prudenten gesloten.

Tegendraadse motto’s

Maar dan die motto’s! Een potentiële koper moet die toch opmerken, want ze staan naast de inhoudstafel. Het eerste stamt van Johann Gottfried Herder, bekend tegenverlichter, idealist en romanticus, mentor van Goethe en inspirator van de Grimms. Kortom een denker en literator die aan de oorsprong ligt van de Deutsche Ideologie zoals Marx en Engels dat noemden. Het edelste wat we bezitten, schrijft Herder, namelijk het verstand met zijn krachten en de vorm waarin we denken, handelen en zijn, dat hebben we niet van onszelf, het is ons overgeërfd. Elchardus wil ons iets diets maken over het erfdeel dat we ontvingen van vroegere generaties. Terwijl vandaag een tijdschrifttitel als Ons Erfdeel juist uit de mode blijkt te zijn…

Elchardus wil ons bevrijden van de banbliksems tegen het wij-zij-denken

Het tweede motto is van Bruce Springsteen, die tijdens zijn show Springsteen on Broadway (2017-18) iets wou zeggen over zijn poging om een gemeenschapsband (a communal bond) te scheppen met zijn mensen, een diepe verbinding waarin zijn eigen levensverhaal onscheidbaar wordt van dat van zijn publiek: ‘Ik ben hier als levend bewijs van dit eeuwig onvatbare en nauwelijks te geloven “wij”’. Springsteen suggereert hier een collectieve identiteit, en Elchardus wil ons bevrijden van de banbliksems tegen het wij-zij-denken. Als hij wij zegt, zegt hij wij en krabt hij geen aanhalingstekens in de lucht.

Collectieve identiteiten

Van de vier grote delen in dit boek gaat het eerste inderdaad over identiteit en identificatie, en het tweede over soorten van collectief identiteits-streven naar gemeenschappen. Beide veronderstellen elkaar. Geen gemeenschappen zonder individuen met een identiteit, mannen en vrouwen ‘met eigenschappen’; geen volwaardige individuen zonder gemeenschappen.

Gemeenschappen zijn leefwerelden, levenshorizonten, gehelen met ‘overleveringssamenhang’ (Überlieferungszusammenhang – Baberowski), begiftigd met intergenerational continuity (Furedi).

Gemeenschappen zijn soeverein en de uiteindelijke basis van wetgeving. Gemeenschappen zijn The People in de uitdrukking waarmee de Amerikaanse Grondwet opent: het volk, noch min noch meer. Elchardus’ redenering is gestoeld op de opvatting van hoe een individu en diens identiteit in de wereld staan.

Wordt het individu opgevat als een alleenstaand iemand, autonoom en als het ware ‘zonder eigenschappen’ maar wel van gods- of natuurswege met Rechten begiftigd, dan bevinden we ons in een theoretisch liberalisme dat, toegepast in de werkelijkheid en in de wetgeving, slechts individuen en minderheden ziet en vooral voor deze beide zorg draagt. (Neo)liberale politiek en (neo)liberale uitgangspunten kennen slechts wereldburgers, geboren en neergezet in een wereldmarkteconomie.

Wordt dat individu opgevat als geboren en levend in een collectiviteit met een verleden en met een project in de toekomst, een collectiviteit waaraan het rechten ontleent en plichten verschuldigd is, dan bevinden we ons in het gemeenschapsdenken dat, toegepast in de realiteit en in de wetgeving, zorg draagt voor deze gemeenschap – met een zorg waarvan alle andere zorgen afgeleid zijn.

Volk, werkbare gemeenschap, natie en migratie

Geregeld schakelt Elchardus in zijn terminologie bijna ongemerkt, maar evengoed sans gêne, over van gemeenschap naar het taboewoord ‘volk’. Bij liberalen is het volk niet meer dan een abstract principe; bij gemeenschapsdenkers gaat het om mensen van vlees en bloed. De volksgemeenschap moet echter een ‘werkbare gemeenschap’ zijn, gestut en gesteund door grenzen, homogenisering en secularisme. Als dit het geval is, kan de gemeenschap tot een natie uitgroeien, gekenmerkt door sociale binding en culturele verwantschap. Nationalisme is slechts een onderdeel van het streven naar zo’n werkbare gemeenschap.

Wat verhoogt de kansen dat migranten zich hier gemakkelijk kunnen inpassen?

Mensen over de hele wereld hebben een fijne neus voor wat werkbaar is en niet. Deze eigenschap is een van de beste legitimaties voor het bestaan van de democratie. De ‘grote trek’ die de wereldmigratie tenslotte is, is een trek vanuit falende gemeenschappen richting werkende gemeenschappen. Vandaar dat Elchardus zich ook de retorische vraag stelt: Wat verhoogt de kansen dat migranten zich hier gemakkelijk kunnen inpassen? Het antwoord luidt uiteraard: het voorhanden zijn van een werkbare, zelfbewuste gemeenschap. Het gaat natuurlijk om een vraag die het ‘linkse’ liberalisme zich niet stelt. Er hoeft immers niet ingepast te worden, vandaar de vele vormen van apartheid zoals multiculturalisme en pseudo-diversiteit in ‘kleine gemeenschappen’, gevoed door ‘kleine identiteiten’, terwijl juist de nationale, werkbare gemeenschappen de enige kans vormen op succesvolle legale migratie en integratie.

Het tere trillen van de wiegen

Ik probeerde hier kort de essentie van Elchardus’ stringente redenering weer te geven. Een betere manier om dit te doen is een weergave van het citaat waarmee hij zijn boek besluit, maar dat hij eerder al associeerde met de ‘somewheres’ van David Goodhart. Het gaat om een passage uit een redevoering, uitgesproken door de grote en immer inspirerende Franse socialist Jean Jaurès, gericht tot Franse mijnwerkers net voor de Eerste Wereldoorlog. Hij doet daarin een beroep niet op hun klassenbewustzijn maar op hun gemeenschapszin, op hun gevoel voor traditie en continuïteit, op het recht van de gemeenschap ook om te blijven bestaan en op de plicht van de leden om zich daartoe inspanningen te getroosten. Ziehier het gemeenschapsterritorium zoals een dode Franse socialist en een levende Vlaamse socialist het zich verbeelden:

‘Gij zijt aan deze bodem gehecht, door al hetgeen u is voorafgegaan en door al hetgeen u zal volgen; door hetgeen u geschapen heeft en door hetgeen gij zult scheppen; door het verleden en de toekomst; door de graven die daar onbeweeglijk liggen én door het tere trillen van de wiegen – par l’immobilité des tombes et le tremblement des berceaux’.

Ik heb de reset-knop op Elchardus’ kaft helemaal ingedrukt.   Bron:   Doorbraak

RESET

RESET

Dit boek verduidelijkt de aard en oorsprong van het verschil tussen gemeenschapsdenken en liberalisme. Het beschrijft hoe een reset mogelijk is, hoe democratie kan worden hersteld.

Europa kende na de Tweede Wereldoorlog een periode van grote vooruitgang met toenemende gelijkheid,stijgende productiviteit, expansie van het onderwijs en fundamentele wetenschappelijke en technologische doorbraken. Maar in de jaren zeventig begon het tij te keren. In de eerste periode was het beleid gericht op de gemeenschap; in de tweede was het (neo)liberaal. Het nieuwe neoliberale regime droeg bij tot instabiliteit in Afrika en het Midden-Oosten, tot massale illegale migratie ook. In tal van westerse landen groeide de interne verdeeldheid. Sinds 2008 is dit regime in diepe crisis. De vertrouwde vormen van gemeenschapsdenken – christendemocratie en sociaaldemocratie – zijn inmiddels zodanig geliberaliseerd dat zij niet in staat blijken terug te keren naar een beleid gestoeld op gemeenschapsdenken. Die taak valt vandaag het nationalisme te beurt. Dit boek verduidelijkt de aard en oorsprong van het verschil tussen gemeenschapsdenken en liberalisme. Het beschrijft hoe een reset mogelijk is. Hoe democratie kan worden hersteld, hoe kan worden teruggekeerd naar een vreedzamer wereld met meer welvaart, welzijn en vooruitgang.