by admin | apr 6, 2026 | Varia
België is nog steeds een robuuste democratie, maar de eerste barstjes worden zichtbaar.
Het is toch slikken om te lezen: “De VS zijn vergleden tot een autocratie” en “Trump streeft een dictatuur na”. Dat zijn de conclusies uit het recente rapport, Unraveling the Democratic Era, van het Zweedse V-Dem Institute, de geloofwaardigste democratiewaakhond ter wereld. Het is niet eens een verrassing. Normale midterms zijn straks hoogst twijfelachtig.
Het Zweedse onderzoeksinstituut waarschuwt dat autocratie ook elders aan terrein wint. In Europa zijn zeven EU-lidstaten – Hongarije, Griekenland, Kroatië, Slovenië, Slovakije, Italië en Roemenië – “aangetast door autocratisering”, met Portugal en Bulgarije op de watch list. Andere Europese landen staan dan weer bovenaan de wereldwijde democratie-index, zoals Denemarken, Zweden, Noorwegen, Zwitserland, Estland en Ierland. Ook de inspanningen van Polen worden benadrukt, al blijkt herstel na acht jaar afbraak van de rechtsstaat door de PiS-partij niet zo evident.
België staat netjes op plaats 10 van deze index. Dat is al jaren zo. Niets aan de hand, dus?
Helaas zijn ook wij niet immuun voor autocratisering. Vlaams Belang neemt het Trumpiaanse draaiboek gretig over. De partij imiteert Trump waar dat werkt en negeert wat hier niet past. Laura Jacobs noemde het eerder in dit blad “Trumpisme zonder Trump“: een gedoseerde Vlaamse variant die dezelfde strategieën inzet, maar net genoeg afstand bewaart om salonfähig te blijven.
Ook bij beleidspartijen zien we Trumpisme. Zo mag artikel 23 van de Grondwet, dat een aantal sociale grondrechten beschermt, voor N-VA op de schop. Het standstill-beginsel van dat artikel zou ‘hervormingen’ in de sociale zekerheid onmogelijk maken. Nochtans hield het Grondwettelijk Hof in de afgelopen 25 jaar slechts 20 keer de wetgever tegen vanwege dat beginsel en vraagt het enkel een minimale zorg voor kwetsbare personen met een verantwoord beleid dat steunt op feiten en cijfers.
Ook aan het strafrecht wordt gemorreld. In 2023 al wilde minister van Justitie, Vincent Van Quickenborne (Anders), een gerechtelijk betogingsverbod als nieuwe sanctie introduceren. Dat lukt toen niet, maar vandaag staat het opnieuw in het regeringsakkoord van Arizona. Minister van Binnenlandse Zaken, Bernard Quintin (MR), kreeg vorig jaar ook de goedkeuring van de ministerraad om ‘radicale organisaties’ administratief te verbieden zonder dat er een rechter aan te pas komt. Het recht op protest wordt stap voor stap ingeperkt.
De rechtspraak zelf wordt ook niet altijd meer gerespecteerd. De Belgische staat is al tig keer veroordeeld voor haar asiel- en opvangbeleid. Anneleen Van Bossuyt (N-VA) reageert laconiek: ze zegt dat ze haar opvangstop “gewoon verderzet”. Wellicht zal het haar geen stem minder opleveren. Uit politicologisch onderzoek blijkt dat burgers weliswaar overduidelijk democratie verkiezen boven systemen met sterke leiders, maar dat ze het minder erg vinden wanneer de controlerende functie van de rechterlijke macht wordt ingeperkt.
Onderzoeksinstellingen en openbare statistieken worden gediscrediteerd. Recent stelde Bart De Wever (N-VA) zich vragen bij de officiële armoedecijfers, verzameld door Statbel en gebaseerd op een Europese definitie van het armoederisico. “Geloof je echt dat de armoede is gedaald door Vivaldi?”. Officiële armoedecijfers reduceren tot een geloof, zover zijn we dus al.
Ook de media komen, in goede autocratische traditie, in het vizier. Onlangs kelderde Jan Jambon (N-VA) eigenhandig 40.000 euro aan subsidiesteun van de Nationale Loterij voor Apache. Een hoogst ongebruikelijke demarche voor een minister. In Franstalig België ligt de openbare omroep onder vuur. Georges-Louis Bouchez (MR) voert niet minder dan een cultuuroorlog tegen de RTBF.
Nogmaals, België is geen autocratie. We zijn nog steeds een robuuste democratie. Maar de eerste barstjes worden zichtbaar. Ook hier speelt de autocratische verleiding van de daadkrachtige bestuurder. Ook hier zien we Trumpiaanse maniertjes, hopend om electoraal wat te kunnen ritselen.
bron: sampol.be
by admin | apr 6, 2026 | Economie
COLUMN
Niemand staat boven de wet, ook degenen niet die regeren. Wanneer alles goed gaat, lijkt die eis abstract. Wanneer alles misgaat, wordt ze van levensbelang.
De voorbije weken hebben twee gebeurtenissen, op duizenden kilometers van elkaar, nochtans dezelfde boodschap uitgedragen. De VS besloten Iran aan te vallen buiten elk kader van het internationaal recht, zonder mandaat van de VN en met miskenning van de principes die het gebruik van geweld tussen staten regelen. In België verklaarde de minister van Asiel en Migratie, Anneleen Van Bossuyt (N-VA), dat zij een arrest van het Grondwettelijk Hof over het opvangbeleid naast zich neer zal leggen. In een open brief uit het personeel van Fedasil nu scherpe kritiek op het beleid: “we zien dagelijkse schendingen van rechtsstaat”.
In beide gevallen is de boodschap dezelfde: wanneer het recht beperkend wordt, vinden sommigen dat men zich er maar van moet kunnen losmaken. Dat is nooit een louter institutioneel detail. Het is altijd een signaal, een gevaarlijke verschuiving. Het idee dat het recht een obstakel zou zijn, dat regels de daadkracht van beleid afremmen, dat rechters politieke beslissingen bemoeilijken. En dat men uiteindelijk, in bepaalde omstandigheden, de regels maar moet kunnen omzeilen. En daar begint de glijdende helling.
De rechtsstaat is geen luxe voor rustige tijden. Hij is een baken in tijden van storm. Het principe is eenvoudig: niemand staat boven de wet, ook degenen niet die regeren, en de uitoefening van macht moet altijd binnen regels blijven en gecontroleerd worden door onafhankelijke rechters. Wanneer alles goed gaat, lijkt die eis abstract. Wanneer alles misgaat, wordt ze van levensbelang. Want net in periodes van angst, spanning of conflict wordt de verleiding van willekeur het grootst. Dan hoor je stemmen die zeggen dat regels tijdelijk moeten worden opgeschort, dat rechterlijke uitspraken genegeerd kunnen worden, dat het internationaal recht kan worden omzeild, in naam van efficiëntie of veiligheid.
Maar dat is een val. Als we aanvaarden dat het recht alleen nog ‘à la carte‘ wordt toegepast, volgens politieke voorkeuren, emoties of belangen, dan houdt het op recht te zijn. Het wordt een instrument van macht. En vanaf dat moment is niemand nog beschermd.
Dit principe geldt op alle niveaus. Het geldt binnen onze staten, wanneer een regering ervoor kiest een rechterlijke beslissing niet te respecteren. Het geldt ook op het internationale toneel, wanneer een macht meent militair of politiek te kunnen ingrijpen zonder juridisch kader, simpelweg omdat zij daartoe de middelen heeft. In beide gevallen is de logica dezelfde: de kracht in de plaats stellen van de regel.
De rechtsstaat is precies ontstaan om dat te voorkomen. Hij is voortgekomen uit de geschiedenis, uit machtsmisbruik, uit willekeurig geweld, uit regimes die op een dag besloten dat de wet niet langer voor hen gold. Democratieën hebben daaruit een eenvoudige les getrokken: macht moet worden beperkt, omkaderd en gecontroleerd. Het is die institutionele architectuur die onze vrijheden beschermt. Het verschil tussen barbarij en beschaving is niet altijd spectaculair. Soms ligt het in een zeer dunne lijn: die van het recht. Wanneer die lijn verdwijnt, wordt alles mogelijk: willekeur, wraak, het recht van de sterkste. En eenmaal die grens is overschreden, is het bijzonder moeilijk om terug te keren.
Daarom is het verdedigen van de rechtsstaat geen morele houding of politieke naïviteit. Het is een beschavingskeuze. Het betekent dat we, zelfs tegenover de ergste misdaden, zelfs tegenover de ergste regimes, zelfs in de meest gespannen momenten, weigeren afstand te doen van wat ons definieert. Want uiteindelijk is de vraag eenvoudig: als wij onze eigen principes opgeven, wat onderscheidt ons dan nog van datgene wat wij beweren te bestrijden?
Bron: sampol.be
by admin | apr 6, 2026 | Antipestteam
Wie alleenstaand is en geen kinderen heeft, zit in de fiscaal slechtst mogelijke situatie. Dat vertelt VRT NWS-journalist Michaël Van Droogenbroeck in het consumentenprogramma WinWin. Het is niet zo dat alleenstaanden méér belast worden, maar singles lopen wel een aantal handige voordelen mis.
“We genieten als alleenstaanden gewoonweg minder belastingsvoordelen.” Dat vertelt Charlotte Wilmssen, zelf al enkele jaren single en host van de podcast ‘How to be Single’ in WinWin op Radio 2. “Wanneer je huwt of kinderen krijgt, bekom je allerlei fiscale voordelen die je als alleenstaande jammer genoeg misloopt.”
Men zegt wel vaker dat de alleenstaande Belg de zwaarst belaste Europeanen zijn, maar klopt dat ook? En klopt het gevoel van Wilmssen?
Fiscale ‘nadelen’
“De belastingsdruk is ons land, en op zich voor iedereen, erg hoog en in het algemeen hoger dan in onze buurlanden”, vertelt Michaël Van Droogenbroeck, economisch journalist en lid van Team WinWin. “Daar heeft het vooral mee te maken. Maar inderdaad: er zijn bepaalde fiscale voordelen die alleenstaanden niet krijgen, en dat maakt van hen ‘de meest belaste groep’. Maar het is niet zo dat alleenstaanden extra belast worden.”
“Zo is er een bijzondere bijdrage voor de sociale zekerheid, waar gehuwden altijd een voordeel hebben”, haalt Van Droogenbroeck aan. Die bijdrage wordt namelijk berekend op het totale gezinsinkomen en niet op het individuele inkomen.
Een ander belangrijk fiscaal voordeel is de huwelijksquotiënt. “In ons land word je progressief belast. Dat betekent dat hoe meer je verdient, je in een hogere belastingschijf terechtkomt en dus meer belastingen betaalt.”
“Als je nu gehuwd bent of wettelijk samenwoont met iemand die niet werkt of een heel laag inkomen heeft, dan kan je als het ware een stukje van jouw loon bij je partner zetten. Je wordt daardoor allebei aan een lager tarief belast, waardoor je minder belastingen moet betalen dan een alleenstaande.”
Op fiscaal vlak zit daar het grootste onevenwicht, vindt Van Droogenbroeck: “Maar deze regering heeft wel beslist dat die huwelijksquotiënt stilaan zal uitdoven, want de schatkist loopt daar erg veel geld mis.”
Er is, fiscaal gezien, ook een onderscheid tussen alleenstaanden met of zonder kinderen. “Ouders met kinderen hebben recht op een hogere belastingsvrije som (het gedeelte van je jaarlijkse inkomen waar je dus géén personenbelasting op betaalt, red.) en bij alleenstaande ouders ligt dat bedrag nog een beetje hoger”, klinkt het.
Wie dus single is zonder kinderen, heeft dat voordeel óók niet. “Single zijn zonder kinderen is fiscaal gezien dus het slechtst.”
Ook postuum de pineut
“Singles die geen kinderen hebben, worden zelfs na hun dood gediscrimineerd”, stelt hij. “Andere familieleden betalen een pak meer erfbelasting dan wanneer je kinderen hebt die erven. Die betalen ook al wel wat aan erfbelasting, maar de tarieven zijn veel hoger voor nabestaanden die niet in de rechte lijn zitten. Wie dus erft van een alleenstaande, houdt veel minder over.”
Maar er is een ‘maar’.
“Vanuit de politiek begint men wel te beseffen dat alleenstaande Vlamingen een steeds grotere groep vormen”, zegt Van Droogenbroeck. “Recent is er zo de singlevermindering ingevoerd. Als je geen partner, kinderen of kleinkinderen hebt, dan mag je 100.000 euro nalaten aan anderen aan een verminderde erfbelasting.”
“Zo wordt dat een beetje gelijk getrokken met wat je kinderen zouden betalen. Je kan die 100.000 euro verdelen onder zoveel personen als je wil, maar je moet die dan wel in je testament aanduiden.”
Bron: vrt.nws
by admin | apr 6, 2026 | Economie
Over bedelaars doen heel wat clichés de ronde: ze zijn lui, geven al hun geld uit aan alcohol of werken in opdracht van een criminele bende. Maar nieuw onderzoek geeft toch een ander beeld. “Voor het grootste deel gebruiken bedelaars het geld voor zaken waarvoor wij het ook zouden gebruiken: om te leven”, zeggen de Vlaamse onderzoekers.
Wie regelmatig door de straten van Brussel of een andere grootstad loopt, weet dat er heel wat bedelaars actief zijn. Je passeert ze misschien zelfs dagelijks. Toch tasten veel passanten in het duister over hun leefwereld.
“Ook sociaal werkers weten niet altijd hoe ze moeten omgaan met mensen die bedelen”, zegt Harm Deleu, onderzoeker aan de Odisee-hogeschool. Samen met Mieke Schrooten en Pascal Debruyne voerde hij 4 jaar lang onderzoek naar bedelaars in Brussel. Ze spraken met bedelaars zelf, maar ook met professionals die in contact komen met bedelaars, zoals politieagenten en zorgverleners.
“Wie zijn die mensen? Waarom bedelen ze? En wat doen ze met het geld dat ze verzamelen? Dat wilden we graag te weten komen. “Hun bevindingen zijn gebundeld in het boek ‘Zichtbaar onzichtbaar’. In ‘Het uur van de waarheid’ op Radio 1 buigt Deleu zich alvast over de meest hardnekkige clichés over bedelen.
1 Bedelaars werken in opdracht van een criminele bende
Dat bedelaars niet echt behoeftig zijn en ’s avonds gewoon worden opgepikt met een BMW of andere luxeauto is een hardnekkige mythe.
“Ook op sociale media zie ik vaak dat soort opmerkingen circuleren”, zegt Deleu. Maar volgens de politie is er geen enkel bewijs dat bedelaars structureel worden ingezet door georganiseerde criminele bendes
“Wat wel soms het geval is, is dat het bedelen gebeurt in familieverband. Familieleden bedelen soms in dezelfde zone op verschillende plekken. Ik denk dat dat deels het misverstand kan verklaren, omdat mensen op een bepaald moment ook samenkomen.”
2 Ze verdienen bakken geld
“De bedragen die vaak terugkwamen, liggen rond de 15 à 20 euro per dag”, weet Deleu. “Daar spring je niet ver mee. Dat verklaart ook waarom bedelen voor criminele bendes niet aantrekkelijk is: de inkomsten zijn vrij beperkt.”
Al verschilt dat bedrag wel nog per profiel. “Sommige mensen krijgen sneller geld. Ze zien er sympathieker uit, wekken meer medeleven op of zitten misschien ook op de goede locatie op het juiste moment. Dan kunnen daginkomsten wat hoger liggen, richting de 30 of 40 euro, maar al bij al blijven dat beperkte bedragen.”
3 Bedelaars in Brussel zijn vooral afkomstig uit de Roma-gemeenschap
“Er is een grote diversiteit onder de mensen die bedelen in Brussel”, zegt Deleu. Het gaat om families uit Roemenië, maar ook andere Europese landen of leden van de Roma-gemeenschap zijn vertegenwoordigd. Binnen die groepen zijn er ook grote verschillen, benadrukt hij.
“Roemenen zijn bijvoorbeeld wel aanwezig in de populatie die bedelt, maar als je kijkt naar hoe ze leven, is dat heel verschillend. Soms gaat het over mensen die al jarenlang in België wonen, in een appartement leven, met kinderen die naar school gaan en een vrij gestructureerd leven hebben, maar bedelen nodig hebben om hun inkomsten aan te vullen.”
4 Mensen die bedelen zijn lui en willen niet werken…
“Het is zo dat mensen die bedelen dat vaak als hun werk beschouwen. Die gaan niet louter passief wachten, maar gaan ook in interactie met mensen. Ze bedanken ze, geven ze eventueel een goed gevoel…”
Maar daarnaast zijn er volgens Deleu ook mensen die het bedelen als een ‘aanvullende job’ zien. “Vaak doen ze al iets in het informele circuit. Zo zijn er mensen die ramen wassen bij lokale handelaars of op markten goederen in- en uitladen. Waar er handen nodig zijn, staan ze klaar om in te springen in ruil voor kleingeld.”
5 … terwijl ze heel makkelijk een ‘echte’ job zouden kunnen krijgen
Onder de bedelaars in Brussel zijn er ook heel wat EU-burgers: Belgen, maar ook Fransen en Italianen, Roemenen, Polen en Bulgaren. “Je denkt dat er zoiets is als vrij verkeer van personen. Er zijn legale wegen om naar België of andere EU-landen te gaan en je daar te installeren en te werken, maar toch loopt dat op allerlei manieren fout.”
“Ze komen in informeel werk terecht, in deels aangegeven werk of in seizoensarbeid zoals appels plukken. Als het werk wegvalt, is er weinig bescherming voor hen. Ze hebben bijvoorbeeld niet genoeg dagen gewerkt om een beroep te doen op sociale zekerheid. Of niet al het werk dat ze gedaan hebben is aangegeven.”
“Daardoor komen veel mensen in een negatieve spiraal terecht. Ze kunnen geen beroep doen op de verzorgingsstaat zoals wij dat kunnen.”
6 Mensen bedelen vaak om een alcohol- of drugsverslaving te financieren
Uit gesprekken met straatbewoners blijkt dat verslaving zeker voorkomt. “Maar de vraag is soms: wat was er eerst, de kip of het ei?” Het harde straatleven kan verslavingen in de hand werken. Dat willen mensen die geld geven, niet aanmoedigen.
In bepaalde groepen bedelaars komt het meer voor dan in andere, benadrukt Deleu. “Bijvoorbeeld bij de Roma en Roemenen staat verslaving helemaal niet op de voorgrond. Het is in de eerste plaats om te overleven, om geld te verzamelen om familie in het thuisland naar school te sturen of om eventueel kleine werkjes aan het huis te doen.”
“Voor het grootste deel gebruiken bedelaars het geld waarvoor wij het ook zouden gebruiken: om te leven.” Maar ook zij die geld uitgeven aan bier of andere middelen, hebben eten, water en een slaapplek nodig. “Het geld gaat dus niet enkel naar de verslaving.”
7 Bedelen is verboden
“We zien dat lokale overheden soms zoeken naar manieren om bedelen te beteugelen, maar dat botst vaak met andere rechtsbronnen, zoals de Europese wetgeving”, zegt Deleu. “Eigenlijk mag je bedelen.”
“Het agressief bedelen, het aanklampen of misbruik maken van mensen, mag niet. Daar zijn regels rond. Bedelen an sich mag, als iemand op een niet-agressieve manier om geld vraagt om tegemoet te komen aan zijn noden.”
Bron: vrt.nws
by admin | apr 6, 2026 | Antipestteam
Geachte heer Colruyt, beste Jef,
Ik wil u van harte danken voor uw nieuwste initiatief: het aanbod van een noodvoedingspakket waarmee een mens in deze kwade tijden in geval van malheur 24 uren zou moeten kunnen overleven. Uw pakket bevat alles wat een geteisterde nodig heeft: een ontbijt, twee maaltijden en zelfs de nodige snoep. Waarom een mens elke dag een nieuwe lepel nodig heeft, begrijp ik niet meteen. En verder ga ik ervan uit dat de meegeleverde papieren zakdoeken ook als toiletpapier gebruikt zullen worden. Maar over details wil ik niet vallen. Meer dan een detail is echter de prijs: 29,99 euro! En dat bij de goedkoopste van alle supermarkten!
Meneer Colruyt, met het regime dat mijn schuldbemiddelaar mij oplegt, ontvang ik elke week exact 50 euro waarmee ik niet alleen voeding, maar ook zeep, het wassalon, kleren, schoenen, sigaretten en horecaverbruik moet bekostigen. Gelukkig zijn er nu uw pakketten die duidelijk maken wat ik allang vermoedde: om te overleven moet een mens elke dag over minimum 29,99 euro beschikken.
Zou u hierover een open brief aan Vandenbroucke Frank, onze minister van armoede, kunnen schrijven? Indien u erin slaagt om op die manier alle schuldbemiddelaars te lande de arm om te wringen, loop ik direct naar uw winkel om er een noodvoedingspakket te gaan kopen.
Mogelijk kan u uw omzet nog verder verhogen door ook een open brief aan Francken Theo, onze minister van oorlog, te schrijven. Misschien kan hij zijn door president Trump opgeblazen defensiebudget aanspreken om alle Belgen een gratis Colruytpakket te bezorgen. Een van zijn voorgangers slaagde erin om alle Belgen een milieubox cadeau te doen, waarom dan geen noodratsoen?
U nog veel succes toewensend met uw winkel, groet ik u met de meeste Hoogachting,
De Meester Frederik,
genoegzaam gekend als Dikke Freddy.
Bron: sociaal.net
