by admin | jan 9, 2026 | Onderwijs
Aparte lessen godsdienst of niet-confessionele zedenleer zullen dan toch niet volledig geschrapt worden in het officieel onderwijs. In het Vlaams regeerakkoord was er afgesproken om die 2 lesuren vanaf volgend schooljaar te vervangen door een vak waarin alle levensbeschouwingen aan bod komen. Maar dat is niet in lijn met de Grondwet, blijkt nu uit verschillende juridische adviezen.
Het was een opvallende passage in het Vlaamse regeerakkoord: het officieel onderwijs – denk dan aan het provinciaal, stedelijk, gemeentelijk en gemeenschapsonderwijs – heeft het organisatorisch moeilijk om elke leerling les te geven over zijn eigen levensbeschouwing. De oplossing? Een nieuw vak ‘interlevensbeschouwelijke dialoog’ voor alle leerlingen in het officieel basis en secundair onderwijs en geen aparte vakken meer vanaf september ’26.
Juridisch risico
Maar zowel uit intern als extern juridisch advies blijkt nu dat dit voornemen niet in lijn is met de Grondwet en het dus juridisch een risico zou zijn om de aparte lessen levensbeschouwing volledig af te schaffen. Daarover gaf Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) vandaag meer uitleg in de commissie Onderwijs in het Vlaams Parlement.
Wat staat er in de Grondwet?
Artikel 24, paragraaf 1, zegt: “De scholen ingericht door openbare besturen bieden, tot het einde van de leerplicht, de keuze aan tussen onderricht in een der erkende godsdiensten en de niet-confessionele zedenleer.”
Ouders kunnen in het officieel onderwijs voor hun kinderen dus kiezen tussen Anglicaanse, islamitische, Israëlitische, orthodoxe, rooms-katholieke of protestants-evangelische godsdienst of ze kiezen voor niet-confessionele zedenleer.
In het vrij onderwijs beslist de school zelf welke levensbeschouwing ze aanbiedt, zo geven katholieke scholen bijvoorbeeld rooms-katholieke godsdienst.
Lessen uit het Franstalig onderwijs
Het advies hoeft niet meteen het einde te betekenen van het nieuwe vak ‘interlevensbeschouwelijke dialoog’, een vak dat coalitiepartner Vooruit erg graag ingevoerd ziet.”Want de Grondwet zegt niets over het aantal uren dat aan levensbeschouwelijk onderwijs moet worden besteed”, zegt parlementslid Hannelore Goeman.
In het Franstalig onderwijs zijn bijvoorbeeld de 2 aparte lessen levensbeschouwing al langer hervormd: daar zitten leerlingen nog 1 uur apart per levensbeschouwing, het andere lesuur krijgen ze samen.
Besparing van 100 miljoen euro
Voor Demir is het alleszins belangrijk dat er snel een akkoord komt en duidelijkheid voor de scholen. De afschaffing van de aparte levensbeschouwelijke lessen moest een besparing van 100 miljoen euro opleveren. Die besparing wil de minister nog steeds maximaal proberen te realiseren, bijvoorbeeld door de manier waarop levensbeschouwelijke vakken georganiseerd worden, te vereenvoudigen. De besparing op een ander domein binnen onderwijs zoeken, is ze niet van plan.
Demir hoopt vóór Kerstmis een akkoord te vinden binnen de regering. “Elk voorstel ligt in dit dossier zeer gevoelig. Maar Kerstmis is altijd een goede periode om even tot bezinning te komen.”
bron: vrt.be
by admin | jan 9, 2026 | Varia
Het VRT-programma ‘WinWin’ toonde deze week de rauwe realiteit van de Antwerpse huurmarkt, waar honderden mensen vechten om een dak boven hun hoofd. Wijkplatform 2060 United trekt aan de alarmbel en eist dat de politiek eindelijk stopt met wegkijken van de schrijnende wooncrisis in de wijk.
De beelden in de recente reportage van WinWin op VRT1 lieten weinig aan de verbeelding over. In Antwerpen Noord staan kandidaat-huurders letterlijk met honderden tegelijk in de rij voor een bescheiden woning. Wat voor vele kijkers een schokkende ontdekking was, is voor de bewoners van postcode 2060 de dagelijkse, bittere realiteit.
Een markt volledig op slot
Het wijkplatform 2060 United herkent dit beeld maar al te goed. De krapte op de Vlaamse huurmarkt is nergens zo voelbaar als in deze volkswijk. Gezinnen zitten vast in woningen die ofwel onbetaalbaar, ofwel simpelweg ongeschikt zijn voor bewoning. De markt faalt hier op spectaculaire wijze en laat kwetsbare bewoners in de kou staan.
De woonproblematiek in deze wijk is volgens het platform geen toeval of een tijdelijke dip. Het is het voorspelbare gevolg van jarenlange politieke verwaarlozing. Terwijl de stad groeit en bloeit, lijkt de focus op betaalbaar wonen in de rand van het centrum volledig te zijn vergeten door de beleidsmakers.
Het platform is duidelijk: het is hoog tijd dat de stad haar verantwoordelijkheid opneemt. Er is nood aan een actieve regie over de woonmarkt. Zonder krachtig ingrijpen van de overheid blijven huurders overgeleverd aan de grillen van een falend systeem. De roep om structurele actie klinkt luider dan ooit tevoren.
Harde cijfers achter de crisis
Wanneer we naar de statistieken kijken, wordt de omvang van het probleem pas echt duidelijk. In de hele provincie Antwerpen zijn er gemiddeld 47 kandidaat-huurders voor elke beschikbare woning. In Antwerpen Noord ligt dat aantal nog vele malen hoger. De concurrentie is moordend en drijft de prijzen onvermijdelijk de hoogte in.
De gemiddelde huurprijs in postcode 2060 bedraagt inmiddels 14,41 euro per vierkante meter. Voor een bescheiden appartement van slechts 60 vierkante meter betaal je dus al snel meer dan 860 euro per maand. Dat is exclusief de stijgende kosten voor energie en water. Voor veel gezinnen is dit simpelweg niet langer op te brengen.
In Antwerpen Noord is de afhankelijkheid van de huurmarkt enorm. Bijna twee op de drie inwoners (64 procent) huurt een woning. Dat is aanzienlijk meer dan het stedelijke gemiddelde, waar ongeveer de helft van de gezinnen huurt. De druk op deze specifieke markt is dus gigantisch, terwijl het aanbod van kwalitatieve woningen stagneert.
Ondanks deze enorme nood is het aandeel sociale huurwoningen in de wijk bedroevend laag. Amper 11,6 procent van het woningbestand bestaat uit sociale huur. Dit betekent dat de overgrote meerderheid van de bewoners aangewezen is op de private huurmarkt, waar de prijzen blijven stijgen en de kwaliteit vaak te wensen overlaat.
Verouderde woningen en kinderarmoede
De kwaliteit van het woningbestand in 2060 is een bron van grote zorg. Liefst 59 procent van de huurwoningen in de wijk dateert van voor 1945. Bovendien is aan ruim 40 procent van de huurwoningen sinds 1960 nauwelijks nog iets gewijzigd. Dit wijst op een enorme nood aan renovatie en modernisering.
Veel bewoners leven hierdoor in verouderde, vochtige of slecht geïsoleerde panden. Dit heeft directe gevolgen voor de volksgezondheid. In een wijk waar meer dan 50 procent van de kinderen opgroeit in kansarmoede, is de impact van slechte huisvesting extra hard. Zij groeien op in ongezonde of uiterst onstabiele omstandigheden die hun toekomst belasten.
De instabiliteit op de woonmarkt vertaalt zich ook in een hoge verhuisintensiteit. In Antwerpen Noord bedraagt deze 36 procent, tegenover bijna 20 procent in de rest van de stad. Mensen verhuizen niet uit luxe, maar vaak uit noodzaak omdat hun woning onbewoonbaar is, of de huur plotseling onbetaalbaar wordt.
Deze cijfers schetsen het beeld van een wijk onder hoogspanning. Het is een “stresstest” voor het stedelijke beleid, zoals 2060 United het omschrijft. Als we de wooncrisis hier niet kunnen oplossen, waar dan wel? De huidige aanpak schiet schromelijk tekort om deze diepgewortelde problemen structureel aan te pakken.
Oproep tot actieve regie
Wijkplatform 2060 United pleit voor een radicale omslag in de aanpak. Er is nood aan een gebiedsgericht woonbeleidsplan voor de hele wijk. Dit plan moet focussen op renovatie, het bestrijden van leegstand en het aanpakken van huisjesmelkerij. Er is meer ambitie en vooral veel meer budget nodig om dit te realiseren.
Een van de speerpunten is een actieplan tegen structurele leegstand. Panden die nu staan te verkommeren, moeten via handhaving en sociale herbestemming weer op de markt komen. Het is onaanvaardbaar dat er woningen leegstaan, terwijl honderden mensen op straat staan te drummen voor een klein appartement.
Daarnaast wordt er gekeken naar sociale innovatie. Denk aan projecten zoals doorgangswonen, co-housing en specifieke budgethuurformules voor wie net uit de boot valt voor een sociale woning. Het doel is een eerlijke herverdeling van woonbudgetten op basis van de werkelijke bevolkingsdruk en de objectieve nood in de wijk.
Ook de strijd tegen discriminatie is essentieel. Te vaak krijgen kandidaat-huurders geen eerlijke kans vanwege hun afkomst of inkomen. 2060 United eist maatregelen die ervoor zorgen dat iedereen gelijke kansen krijgt op de huurmarkt. Zonder deze bescherming blijven de meest kwetsbare groepen altijd achteraan in de rij staan.
Investeren in mens en buurt
Het platform verzet zich fel tegen de negatieve stempel van ‘probleemwijk’. Antwerpen Noord is een buurt met een enorm potentieel en een sterke onderlinge solidariteit. De bevolkingsdichtheid is er vijf keer hoger dan elders in de stad, wat de wijk levendig maakt, maar ook extra druk legt op de publieke ruimte.
Hoewel er in sommige buurten zeven keer meer kinderen opgroeien dan elders, blijven de publieke investeringen per inwoner tot in 2060 structureel lager. Dit moet veranderen. De wijk heeft alles in zich om een bruisende, diverse en solidaire buurt te zijn, maar dat vraagt om politieke keuzes die verder gaan dan mooie woorden.
Een groot probleem is het zogenaamde uitdrijvingseffect. ‘Sociale klimmers’ die in de wijk willen blijven wonen, vertrekken vaak bij gebrek aan positieve investeringen en kwalitatieve woningen. Hierdoor verdwijnt een deel van de sociale mix, die juist zo belangrijk is voor de veerkracht van een diverse volkswijk als deze.
Het platform vraagt daarom om concrete daden in de budgetten. Het is niet genoeg om een passage over wonen in een bestuursakkoord te zetten. Er moeten projecten en regels komen die de huurder beschermen en de buurt versterken. De focus moet liggen op het behouden van mensen in hun eigen vertrouwde omgeving.
Echt beleid nodig
De uitzending van WinWin heeft de crisis eindelijk weer op de publieke agenda gezet. Maar voor 2060 United mag het daar niet stoppen. De beelden moeten vertaald worden naar zichtbaar en gedragen beleid op alle bestuursniveaus. Wie de wooncrisis in Antwerpen echt wil aanpakken, moet beginnen waar de druk het hoogst is.
Het wijkplatform reikt expliciet de hand aan het stadsbestuur. Ze willen samen bouwen aan een leefbare, kansrijke en veilige stad voor iedereen. Als onafhankelijk, data-gedreven platform van ervaringsdeskundigen hebben zij de kennis in huis om mee te denken over echte oplossingen die vertrekken vanuit de bewoners zelf.
2060 United vertegenwoordigt inmiddels 65 buurtgroepen en organisaties. Hun boodschap is helder: het is tijd voor actie. Betaalbaar en kwalitatief wonen is een basisrecht, geen gunst. De verwaarlozing van Antwerpen Noord moet stoppen, zodat iedereen zich er echt thuis kan voelen.
De strijd voor een rechtvaardig woonbeleid in Antwerpen Noord is een strijd voor de ziel van de stad. Het gaat over de vraag in wat voor stad we willen leven: een stad die haar bewoners aan hun lot overlaat, of een stad die kiest voor solidariteit en een menswaardig dak voor iedereen.
Bron: dewereldmorgen.be
by admin | jan 9, 2026 | Onderwijs
Lezer Hubert Barbary uit Waregem is het eens met Zuhal Demir, minister van Onderwijs, dat het onderwijs hervormd moet worden. ‘Leerlingen worden te veel gepamperd.’
Ik ben niet de grootste fan van minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA), maar ze heeft overschot van gelijk dat ze het onderwijs grondig wil hervormen.
In heel Europa is er geen enkel bedrijf en geen enkele openbare dienst waar in de zomer twee maanden vakantie wordt genomen, in de herfst en eind februari nog eens een week, en twee weken met Kerstmis en met Pasen. Als je dat zou doen, ligt het hele continent plat. Maar blijkbaar vinden de leerkrachten dat ze daar recht op hebben. Daarnaast worden de feestdagen royaal overbrugd.
Ik wil gerust aannemen dat er nog veel gemotiveerde leerkrachten zijn die het beste van zichzelf geven, maar we stellen toch vast dat het niveau jaar na jaar daalt.
Ik stel voor om de zomervakantie te beperken tot één maand, de kerst- en de paasvakantie telkens tot één week. Gebruik de extra tijd om lessen te herhalen.
De leerlingen en scholieren zullen later ook niet zoveel vakantie krijgen bij hun werkgever. Dan kun je ze maar beter voorbereiden op het echte leven. Nu worden ze te veel gepamperd en niet klaargestoomd voor de werkvloer.
Ten slotte zouden meer mensen uit het bedrijfsleven af en toe les kunnen geven. Dan raken de leerlingen sneller vertrouwd met wat hun te wachten staat en zo los je ook het nijpende tekort aan onderwijzend personeel voor een deel op.
Hubert Barbary, Waregem.
Bron: humo.be
by admin | jan 9, 2026 | Varia
Na de blokkering van het Venezolaanse goud bij de Bank of England, na de inbeslagname en verkoop van de Venezolaanse olieraffinaderijen in de V.S., na de roof van olietankers op zee, steelt Donald Trump nu de Venezolaanse olievelden en oliereserves, voor zover gekend de grootste van de wereld. Een diefstal die niet eens wordt verbloemd, dat is nu gewoon van ons. ‘Het nieuwe Amerikaans imperialisme is even roofzuchtig als het oude’, stelt Le Monde vast.
Caracas stapt naar de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, maar die stap zal alleen aantonen dat de VN hier, zoals in Gaza of Oekraïne, als interstatelijke organisatie volkomen afhankelijk is van de politieke wil van haar machtige Lidstaten.
Illegaal naar VS-wetgeving en schendingvan internationaal recht. En wat dan nog? De machthebbers in Washington winden er tenminste geen doekjes meer rond: alleen onze belangen tellen, wie dat tracht tegen te houden, krijgt met brutale agressie te maken. Trump had nochtans campagne gevoerd: geen nieuwe kostelijke verre oorlogen meer. Vietnam, Afghanistan, Irak… dat is het verleden. Inderdaad, nu volstaan technisch efficiënt uitgevoerde interventies. De grondwet? Ach. Veertig doden? En meer dan honderd op zee? Zo is het nu eenmaal.
Na Venezuela? Trump heeft begin vorig jaar al in de kaarten laten kijken: Groenland met zijn rijkdommen. Canada met de op drie na grootste oliereserves ter wereld. Mexico dat ‘door de kartels wordt geregeerd’. Cuba lijkt, zonder de steun van Venezuela, een vogel voor de kat. Iran dat kernwapens wil en zijn betogende burgers doodt. Wie zal de VS in Groenland tegenhouden? De EU die het nu niet over de lippen krijgt om deze flagrante schending van het internationaal recht te veroordelen?
Terughoudendheid samen met enthousiaste steunbetuigingen van onder andere de Italiaanse premier Giorgia Meloini en de Griekse premier Mitsotakis. Internationaal recht en orde, zeggen die mensen, dat moeten we in zo een geval opzij schuiven. Zoals ze ook al voor de Palestijnen doen. De Deense premier Mette Frederiksen kan die collega’s best al polsen over wat ze in geval van een VS-agressie gaan doen. Ursula von der Leyen wilde een ‘geopolitieke Commissie’, maar met deze verdeeldheid is er beslist nog veel werk aan de winkel.
De VS-agressie in Venezuela gaat wel regelrecht in tegen de belangen van China. Vandaar ook de scherpe veroordeling vanuit Peking, want die agressie is onderdeel van Trumps strategie om de recent sterk gestegen invloed van China op het ganse continent terug te dringen. Zoals hij een jaar geleden al deed in Panama. Nagenoeg alle Latijns-Amerikaanse landen drijven meer handel met China dan met de Noorderbuur.
Ook Ruslands belangen worden, in mindere mate, geschaad. Moskou veroordeelt eveneens de agressie in Venezuela die tenslotte de mondiale machtsverhoudingen in VS-voordeel doen verschuiven. Met de boodschap dat dit niet stopt in Caracas. Wat als de VS op verzoek van Netanyahu een dergelijke operatie uitvoeren in Teheran en de zoon van de in 1979 verdreven sjah op zijn pauwentroon zetten? Iran is momenteel voor Moskou een belangrijke bondgenoot, maar niet in staat Trump tegen te houden.
Een nieuwe orde in de V.S., waar de grondwet terzijde wordt geschoven. Een nieuwe wereldwanorde. Of toch niet, de wanorde is schijn waarachter gewoon een Nieuwe Orde staat. Een zeer hiërarchische die de naast de militaire wapens ook die van informatie en ideologie in handen heeft. Waar ‘vrijheden’ enkel gelden voor de markt. Europa is geen eiland, het is meer dan tijd dat in te zien.
Bron; uitpers.be
by admin | jan 9, 2026 | Economie
“We moeten dringend het voorschrijfgedrag van artsen onder de loep nemen”
Als het van Voka-topman Frank Beckx afhangt, zet Arizona in 2026 de hervormingstrein snel weer in gang. En deze keer rekent hij op duidelijke compromissen. “Als een regering moet vergaderen over de definitie van takeaway, dan zit er iets niet goed.”
Behalve het nieuwe jaar heeft kersvers Voka-baas Frank Beckx genoeg andere redenen om een fles champagne open te knallen. Zijn organisatie bestaat honderd jaar en staat misschien wel aan het toppunt van haar macht. Te meer omdat De Wever, die Voka vijftien jaar geleden “zijn baas” noemde, vandaag als premier in de Wetstraat 16 zit. “De premier en ik wisselen weleens whatsappjes uit, en we hebben een korte lijn met zijn entourage”, zegt Beckx. Als voormalig kabinetsmedewerker kent hij de ins and outs van de Belgische politiek. En hij is, zo zegt hij zelf, niet vies van het woord lobbyisme.
Mogen we zeggen dat Arizona uw droomregering is?
Frank Beckx: “O, ik zou daar voorzichtig mee zijn. Ik stel wel vast dat we met de verschillende regeringen goed kunnen samenwerken. En dat deze regeringen oor hebben naar de problemen van onze ondernemers. Arizona maakt de juiste keuzes en heeft naar Belgische normen grote ambities om te hervormen. Is het allemaal perfect nu? Neen. Het is een coalitie van vijf partijen die moeilijke compromissen moeten maken. En die compromissen blinken niet altijd uit in eenvoud.”
Bijvoorbeeld?
“Sommige compromissen voegen extra complexiteit toe. Kijk naar de btw-discussie: als een regering moet vergaderen over de definitie van takeaway, dan zit er iets niet goed. We zien die complexiteit ook in de centenindex. De maatregel zelf (de gedeeltelijke indexering van de hogere lonen, pensioenen en uitkeringen, red.) vinden we positief, maar het is jammer dat maar de helft ten gunste komt van de bedrijven. De rest vloeit terug naar de overheid via een nieuwe loonmatigingsbijdrage. Onze vrees is dat dat een permanente lastenverhoging wordt, ook als de centenindex stopt.”
Waar moet de regering zich in 2026 op focussen?
“Na de langdurig werklozen is de activering van de langdurig zieken dé grote politieke werf. We zitten vandaag met meer dan een half miljoen langdurig zieken in België en bij ongewijzigd beleid gaan we los richting de 700.000. We moeten op z’n minst die groei aftoppen. Werkgevers zullen meer moeten betalen voor hun werknemers die langdurig ziek zijn, maar daar mag het niet stoppen. Je gaat ook moeten kijken naar de rol van de mutualiteiten en van de artsen. Ik merk veel frustratie bij werkgevers, over het feit dat men hun mensen te snel voor een lange periode thuis zet.”
Schrijven artsen te snel briefjes uit?
“Er wordt vooral te lang voorgeschreven. Daardoor verliezen we uit het oog wat een persoon wel nog kan. Vandaag is het vaak zwart-wit: ofwel zit je ziek thuis en doe je niks, ofwel ben je 100 procent aan de slag. Daartussen zit een heel grijze zone. Dus ik denk inderdaad dat we dringend het voorschrijfgedrag van artsen onder de loep moeten nemen. De focus moet liggen op wat een persoon wel nog kan, via een ‘fit note’ (alternatief voor een ziektebriefje, red.). Dat voorstel hebben we zelf nog in het regeerakkoord gestoken.”
Wat is voor jullie de inzet van 2026?
“We gaan van ons jubileumjaar gebruikmaken om een nieuwe toekomstvisie uit te schrijven. Niet over onszelf, wel over de Vlaamse economie, en hoe die er binnen tien jaar kan uitzien. Economische groei zal daarbij centraal staan. We spreken vandaag veel over hervormingen die we moeten doen, en terecht. Maar wat ontbreekt is een groeiverhaal. We kunnen veel beter dan die schamele 1 procent groei. Onze ambitie moet op 2 procent liggen.”
Meer groei, dat wil natuurlijk iedereen.
“Is dat zo? Luister naar het discours van sommige politici of bepaalde drukkingsgroepen. Je hoort steeds vaker het idee dat we zonder groei kunnen. Dat we daar vrede mee moeten nemen. Dat we moeten ‘consuminderen’. Ik geloof daar niet in. Als iedereen zich blind blijft staren op een taart die kleiner wordt, dan krijg je alleen maar meer polarisatie en onvrede in de samenleving. Want voor alle duidelijkheid: groei gaat niet per se over meer winst of meer dividenden. Dat gaat over de welvaart van iedereen: over de pensioenen en over onze koopkracht.”
Wat is momenteel het grootste obstakel voor groei?
“De regulitis. Die is op alle domeinen doorgeslagen. De vorige Europese Commissie heeft sterk ingezet op de Green Deal. We gingen ons continent hertekenen en we dachten dat de rest van de wereld ons zou volgen. Niet dus. Groene doelstellingen zijn belangrijk, maar laat het aan ondernemingen om te kiezen hoe ze daar geraken. Bedrijven moeten tegenwoordig over alles rapporteren. Tot voor kort moesten werkgevers zelfs alle opleidingen die hun mensen volgen in een register bijhouden. Totaal absurd. Gelukkig heeft de regering dat ingezien en de regeling afgeschaft.”
De premier zei vorig jaar op jullie Voka Rentrée: “Een ondernemer die niet klaagt, daar is echt iets mis mee.” Heeft hij een punt?
“Goh, er is natuurlijk een verschil tussen een klacht en een noodkreet. Momenteel is het vooral dat laatste, en dan vooral bij onze industrie. Voka is de vertolker van die noodkreten: over de loonkosten, de energieprijzen, het vergunningenbeleid en noem maar op. Maar we zullen ook altijd oplossingen op tafel leggen.”
Bron: Made-in.be
