by admin | nov 4, 2024 | Sectoren
De zorgsector in ons land verkeert in een diepe crisis. Het personeelstekort en de voortdurende besparingen zijn niet alleen symptomen van economische problemen, maar inherent verbonden met het kapitalistisch systeem dat winst boven welzijn stelt.
Het personeelstekort in de zorg is een structureel probleem dat al jaren aanhoudt, zowel in de geregionaliseerde, “Vlaamse” sectoren als de federale sectoren zoals bijvoorbeeld de ziekenhuizen. Herhaalde besparingen van de Vlaamse regering hebben de situatie verder verergerd. Terwijl de vraag naar zorg toeneemt, blijven de middelen dalen. De verwachte nieuwe Vlaamse regering, bestaande uit N-VA, CD&V en Vooruit, biedt weinig hoop op verbetering. De N-VA trok naar de verkiezingen met de belofte – dreigement is wellicht een betere term – om hard te besparen op de zorg. Het geld halen waar het zit, is blijkbaar geen optie. De rijkste 10% van de bevolking bezit nochtans 55% van het Belgisch vermogen, terwijl de armste helft het moet doen met slechts 8,4%. Met de te verwachten komende Vlaamse regering onder leiding van de N-VA, worden ook de broodnodige investeringen in de sector op een uitzichtloze wachtlijst geplaatst. (1)
De Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV) publiceerde op 8 juli 2024 een rapport over de werkbaarheid van jobs in de zorg- en welzijnssector. “De cijfers zijn alarmerend voor een sector waar het water al sinds de coronacrisis aan de lippen staat,” aldus Evert Persoon, federaal secretaris van BBTK voor de Vlaamse social-profit. Het rapport bevestigt de resultaten van een eerdere werkdrukbevraging van de BBTK, waaruit bleek dat een overgrote meerderheid van de bijna 5.000 werknemers in de sector melding maakte van fysieke en mentale uitputting aan het einde van de werkdag. De BBTK pleit dan ook voor een collectieve arbeidsduurvermindering om de werkdruk te verlichten en de sector aantrekkelijker te maken.(2)
De toenemende tekorten aan personeel in de zorgsector worden verergerd door een schadelijke mix van overmatige flexibiliteit en hoge werkdruk. Hervormingen, zoals het introduceren van nieuwe zorgfuncties die zogenaamd een oplossing moeten bieden voor het gebrek aan verpleegkundigen, dreigen de situatie juist nog verder te verslechteren. Ziekenhuizen en zorginstellingen moeten afdelingen tijdelijk sluiten en wachttijden lopen op, wat de toegang tot zorg bemoeilijkt. Dit alles is het gevolg van een systeem dat winstmaximalisatie boven menselijke waardigheid stelt.
Ondanks de immense druk blijven zorgmedewerkers hun best doen, maar ze kunnen de zorg niet langer bieden die patiënten verdienen. Overal in de sector hoor je dezelfde verhalen: “Geen tijd meer voor een praatje omdat je van de ene patiënt naar de andere moet rennen om het werk af te krijgen.” De werkdruk is zo hoog dat veel zorgverleners uitvallen door burn-out en andere stressgerelateerde aandoeningen. De zorgsector functioneert meer en meer als een fabriek waar winst belangrijker is dan het bieden van kwalitatieve zorg.
De zorgsector in Vlaanderen heeft dringende investeringen nodig. Dit omvat voltijdse en goed betaalde banen, werkzekerheid en een collectieve arbeidsduurvermindering zonder loonverlies. Alleen door deze structurele veranderingen kunnen we de zorgsector toekomstbestendig maken en haar in haar menselijke waardigheid herstellen. Het is essentieel om privatiseringen te stoppen en zorginstellingen terug in publieke handen te nemen.
Het zorgpersoneel staat erom bekend dat ze niet snel naar het stakingswapen grijpen omdat de zorg voor gebruikers en patiënten altijd hun eerste prioriteit is. Toch zou een strijdbeweging broodnodige investeringen kunnen afdwingen. Een intersectoraal actieplan voor de zorg kan echt druk uitoefenen op de regering. Iedereen heeft vroeg of laat zorg nodig, dus laten we samen strijden voor een zorgsector die mensen – zowel gebruikers als personeel – vooropstelt en niet de winst.
Donderdag 7 november. 10u30 Brussel Noord. Betoging van de social-profit sector: ‘Wachten kan niet meer’
- N-VA wil de armen, werklozen en zieken doen betalen, https://nl.socialisme.be/98958/
- Helft van werknemers in zorg en welzijn heeft geen werkbare job, https://www.bbtk.org/nl/fed/iobject/MWWH1UAG3AG/inheritance/false
Bron: socialisme.be
by admin | nov 4, 2024 | Sectoren
De aankondiging van de sluiting van Audi in Vorst heeft niet alleen gevolgen voor de bijna 3.000 werknemers in de fabriek, maar ook voor honderden werknemers bij onderaannemers op de site van het bedrijf.
Het gaat onder meer om toeleveringsbedrijven als DP World, dat instaat voor de ontvangst van materiaal, magazijnbeheer en ordervoorbereiding. Rhenus Automitive is verantwoordelijk voor de ontvangst van onderdelen en de bevoorrading van de productielijn. Plastic Omnium staat in voor de uitrusting van de carrosserie (bumpers, koplampen, radiators …). Van Eupen Sesé doet de verpakking. Honderden arbeiders werken voor deze onderaannemers, die integraal deel uitmaken van het productieproces.
Naast de metaalarbeiders is er ook personeel voor de schoonmaak en kantines, waar er veel vrouwen werken. Van de 800 mensen in dienst bij onderaannemers, werken er ongeveer 250 in taken van horeca en schoonmaak.
Zonder al deze werkenden rolt er geen enkel afgewerkte auto van de productielijn in Vorst.
Verdeel en heers
Het systematische gebruik van onderaannemers en uitzendkrachten (bijna 300!) is een weloverwogen beleid van Audi om de uitbuiting van het personeel te verhogen. Er zijn verschillen in de arbeidsomstandigheden en de lonen tussen het personeel van Audi en dat van onderaannemers. In de term ‘onderaanneming’ heeft het woord ‘onder’ een belangrijke betekenis.
Wat wordt het lot van al die werkenden bij onderaannemers indien het bedrijf zoals gepland sluit in 2025? Niemand die het weet! De arbeiders van de onderaannemers die al enkele weken voor de ingang van de fabriek in Vorst kamperen, maken zich grote zorgen.
Audi wil de productie van zijn model Q8 e-tron (catalogusprijs in België: €91.480 incl. btw) overbrengen naar een fabriek in Puebla, Mexico (die in 2016 openging en waar de lonen lager liggen dan in Vorst). Maar grenzen houden de klassenstrijd niet tegen. Afgelopen februari wonnen de arbeiders bij Audi Puebla een loonsverhoging van 7% en een verhoging van de sociale voordelen met 3,2% voor 2024, nadat ze bijna een maand staakten!
Solidariteit en eenheid
De onderaannemers zijn de vergeten slachtoffers van het conflict. Hun werk is 100% afhankelijk van Audi, maar ze vallen niet onder de collectieve ontslagprocedure volgens de wet-Renault. In 2006, ten tijde van de grote herstructurering van het toenmalige Volkswagen Vorst, kregen de werkenden in onderaanneming veel minder. Toen de directie van Audi eind augustus een personeelsbijeenkomst belegde, werden de onderaannemers niet uitgenodigd. We hebben een strijdplan nodig dat niemand achterlaat, noch bij Audi, noch bij de onderaannemers.
Bron: socialisme.be
by admin | nov 4, 2024 | Sectoren
De MR van Georges-Louis Bouchez werd groot met een Trumpiaanse retoriek van verdeeldheid, gesterkt door frustraties en vooroordelen tegen de armsten en vooral de werklozen. Een marketingcampagne deed vergeten dat Les Engagés een erfgenaam is van de oude katholieke partij, de historische partij van de heersende klasse. Het vertrouwen van rechts is groot na de verkiezingen van 9 juni. Het leidt tot een beleid dat zich richt tegen de zwaksten.
De regionale beleidsverklaring van 12 juli laat geen ruimte voor twijfel. Maxime Prévot en Georges-Louis Bouchez richten zich tegen de zwaksten en de armsten. Werklozen zullen harder aangepakt worden in plaats van de jobs te creëren die nodig zijn om aan de sociale behoeften te voldoen. De toegang tot kinderopvang en sociale huisvesting wordt moeilijker. De regionale regering wil werklozen uit een sociale woning zetten als ze niet actief genoeg naar werk zoeken.
De neoliberale aanpak komt er altijd op neer dat een deel van de bevolking niet langer toegang heeft tot vaak essentiële diensten. Iedereen kan zien hoe moeilijk het is om een plaats te vinden in een crèche of om een sociale woning te krijgen (er staan momenteel 45.000 mensen op de wachtlijst in Wallonië) of hoe onze wegeninfrastructuur lijdt onder een gebrek aan onderhoud. In plaats van te investeren in openbare diensten, wil de nieuwe Waalse regering de uitgaven terugschroeven en zichzelf tegelijkertijd van inkomsten beroven.
De MR en Les Engagés zijn trots op de grootste belastingverlaging ooit aangekondigd door een regionale regering. Zo wil de regering de successierechten met 1,5 miljard verlagen. Ze doet dit niet door de belastingdrempel te verhogen zodat kleine nalatenschappen worden ontzien, maar door de tarieven te halveren. Dat is een maatregel die vooral de rijksten ten goede komt.
De nieuwe regering wil de publieke uitgaven met 2 miljard euro verlagen. Dat is een aanzienlijk bedrag, ongeveer 10% van de begroting. De regering neemt onder meer de openbare omroep RTBF en de arbeidsbemiddelingsdienst Forem in het vizier, maar zal ook elders besparen. De Federatie Wallonië-Brussel kondigde aan dat het statuut van de leerkrachten op de schop gaat. De Waalse regering blokkeert een belangrijke subsidie om de lonen van sociaal werkers in de sector van de sociale cohesie te financieren. Subsidies voor milieuverenigingen worden geblokkeerd, net als de Waalse bijdrage aan een internationaal project om ecosystemen te beschermen.
Rechts wil de volledige werkende klasse onder druk zetten. Of het daarin slaagt, hangt van ons antwoord af. In 2014 botste de rechtse federale regering op een krachtig tegenoffensief van de vakbonden. Er werd massaal gemobiliseerd in een escalerend actieplan. Het enthousiasme trok ook andere lagen van de samenleving mee, zoals jongeren, kunstenaars of landbouwers. Het momentum van verzet deed de rechtse regering-Michel wankelen, maar ging verloren omdat het protest niet werd doorgezet. Dit toont het belang van controle van de basis over onze eigen strijd en de noodzaak van lokale initiatieven om een krachtsverhouding op te bouwen.
Het bijeenbrengen van militanten in de getroffen sectoren is een eerste stap in het opbouwen van acties dit najaar. De mobilisatie van werkenden, jongeren en wijkbewoners is nodig als antwoord op het besparingsbeleid. Rechts gaat in het offensief, ons tegenoffensief mag niet op zich laten wachten!
Bron: socialisme.be
by admin | nov 4, 2024 | Sectoren
In de aanloop naar de verkiezingen van 9 juni ging rechts in het offensief tegen sociale uitkeringen. Daarbij werd de zogenaamde werkloosheidsval onder vuur genomen, met de stelling dat werken meer moet lonen. De Wever had het over ‘hangmatten’ waarin werkzoekenden blijven omdat het financieel niet genoeg opbrengt om terug aan het werk te gaan. Het is typisch voor de logica van rechts: het slachtoffer van een situatie wordt er zelf verantwoordelijk voor gesteld.
De leugens ontmaskerd
De MR en de N-VA hameren op het idee dat er een nettoverschil van minstens 500 euro moet zijn tussen ‘werk’ en ‘inactiviteit’. Wat is er hiervan aan?
Eerst en vooral is er de vaststelling dat dit vandaag al het geval is. Het ABVV heeft het uitgerekend: het verschil tussen een netto werkloosheidsuitkering en een netto minimumloon bedraagt vandaag 545 euro voor een alleenstaande (624 euro per maand als het vakantiegeld wordt meegerekend).
Een tweede belangrijke opmerking is dat het bedrag van de werkloosheidsuitkering, of het leefloon dat door het OCMW wordt betaald, vaak onder de armoedegrens ligt. De meest logische conclusie die we daaruit trekken, is dat de uitkeringen en de lage lonen dringend en drastisch omhoog moeten. Rechts wil daar niet van weten. Het kiest er zoals altijd voor om ons tegen elkaar op te zetten als onderdeel van een ‘race-to-the-bottom’.
Een derde bemerking is dat het eigenaardig is om de MR en de N-VA te horen zeggen dat werken meer moet lonen, terwijl ze de architecten zijn van de laatste indexsprong van 2%. Op een volledige loopbaan komt dat neer op het verlies van een volledig jaarloon.
In de campagne werd ook nadruk gelegd op het ‘activeren’ van werklozen, in het bijzonder van wie langer dan twee jaar werkzoekend is. Christine Mahy (Réseau wallon de lutte contre la pauvreté) reageerde: “Aangezien 70% van de 66.000 langdurig werklozen werken, moeten niet zij maar de werkgevers geactiveerd worden zodat er degelijke arbeidsovereenkomsten zijn. Deze 70% werkt telkens met contracten van minder dan drie maanden, waardoor ze nog steeds geteld worden als werkzoekend.” Het echte probleem is onzekere werkgelegenheid. De precarisering van de ‘arbeidsmarkt’ is net een project van rechts, van de N-VA, de MR, les Engagés en anderen.
De hoeksteen van de activeringspolitiek is het opleggen van verplichte gemeenschapsdienst na twee jaar werkloosheid. Marie-Hélène Ska (ACV) zei daarover: “De Internationale Arbeidsorganisatie is duidelijk: dwangarbeid staat niet op de agenda en mag daar ook niet op staan.” Bij verplichte gemeenschapsdienst wordt vaak gekeken naar werk dat nu door gemeentepersoneel wordt verricht. Als die hun werk door ‘werklozen’ wordt gedaan, waarom dan nog gemeentepersoneel aanwerven? De lokale besturen kunnen eigen personeel afdanken en nadien dezelfde mensen als langdurig werklozen hetzelfde werk laten verrichten, maar dan zonder een echt loon te betalen.
Wie aan één van ons raakt, treft ons allemaal!
De arbeids- en loonvoorwaarden nog meer onzeker maken, is niet alleen onmenselijk voor de directe betrokkenen. Het zet een algemene neerwaartse druk op alle lonen en arbeidsvoorwaarden. Alle studies bevestigen dat het aanvallen van werkloosheidsuitkeringen mensen niet helpt om een job te vinden. Het duwt hen alleen maar dieper in de ellende. De rechtse retoriek is vooral bedoeld om sociale woede af te leiden naar mensen uit de werkende klasse die het moeilijker hebben, om zo de eigen vrienden in de villawijken te beschermen.
Werkloosheid is goed voor amper 3% van de totale uitgaven van de federale overheid. Het is duidelijk dat dit niet de middelen zijn die naar belastingparadijzen doorgesluisd worden. Langs de andere kant wordt de fiscale fraude door de Federale Overheidsdienst Financiën op 30 miljard euro per jaar geschat. In 2020 stuurden 765 Belgische bedrijven samen 383 miljard euro naar een dertigtal belastingparadijzen. Dat gebeurde volkomen legaal, dankzij de vrijgevigheid van de opeenvolgende rechtse ministers op het departement Financiën.
Bron: socialisme.be
by admin | nov 4, 2024 | Sectoren
Te midden van het bloedbad van de Eerste Wereldoorlog schreef Rosa Luxemburg over het kruispunt waarop de kapitalistische maatschappij zich bevond: “ofwel gaan we naar het socialisme ofwel is er een terugval naar barbarij.” Dit idee klinkt vandaag de dag nog steeds bijzonder actueel. Wat het betekent is dat we het socialisme niet alleen nodig hebben omdat het een superieure manier zou zijn om de samenleving te organiseren om aan de behoeften van iedereen te voldoen op een vreedzame, rechtvaardige en billijke manier; maar ook omdat de toekomst onder het kapitalisme catastrofaal is.
Niets toont dit zo drastisch aan als de ecologische crisis, in het bijzonder de klimaat- en biodiversiteitscrisis. De effecten van de op hol geslagen klimaatverandering zijn al voelbaar over de hele wereld, met de wereldwijde temperatuur die nu sneller stijgt dan op enig ander moment in de geschiedenis van de planeet, wat resulteert in meer frequente, onvoorspelbare en ernstige superstormen, overstromingen, droogtes, bosbranden en dodelijke hittegolven.
Het doel van de VN om onder een stijging van 1,5°C boven het pre-industriële niveau te blijven, lijkt steeds verder buiten bereik te komen en elke fractie van een graad daarboven brengt ons dichter bij omslagpunten in het klimaatsysteem, die abrupte en onomkeerbare veranderingen en echte verwoesting veroorzaken. Op die manier worden we – tijdens ons leven – geconfronteerd met grote delen van de aarde die onbewoonbaar worden, honderden miljoenen mensen die ontheemd raken en talrijke soorten die uitsterven. Dit alles zal bijdragen aan de vicieuze cirkel van ecologische afbraak die onverbiddelijk leidt tot de vernietiging van al het leven zoals wij dat kennen. De vooruitzichten kunnen werkelijk niet slechter zijn.
Dit is daarom ongetwijfeld de meest dringende van de talloze redenen waarom het kapitalisme moet verdwijnen. Ondanks het essentiële werk van de wetenschappelijke gemeenschap, die het unaniem eens is over de bedreiging van de planeet, verwijzen de waarschuwingen over het probleem helaas nog steeds naar zaken als ‘menselijke activiteit’. Maar de bedreiging voor het milieu is niet de menselijke activiteit op zich. De mensen leven al meer dan 200.000 jaar samen met de natuurlijke wereld (en hebben deze zeker veranderd, maar niet onomkeerbaar beschadigd). Nauwkeuriger gezegd: de bedreiging komt van de menselijke activiteit zoals die plaatsvindt onder een kapitalistisch systeem.
De massale vernietiging van het milieu en de productie van niet-duurzame niveaus van CO2-uitstoot dateren uit het midden van de 19e eeuw, met de ontwikkeling van het industriële kapitalisme. De helft van alle CO2-uitstoot is sinds 1990 geproduceerd. Niet alle mensen zijn even verantwoordelijk. Amper 100 grote bedrijven zijn verantwoordelijk voor 71% van al deze emissies. Bovendien is de rijkste 10% van de wereldbevolking verantwoordelijk voor 50% van de CO2-uitstoot, terwijl de armste 50% (4 miljard mensen) verantwoordelijk is voor slechts 12%.
Het kapitalisme is een systeem waarbij de belangrijkste economische en natuurlijke hulpbronnen in handen zijn van een kleine minderheid en de drang naar winst de motor is van economische activiteit. Het is daarom een irrationeel en anarchistisch systeem, waarin concurrentie met rivaliserende kapitalisten een dynamiek creëert waarin alle andere overwegingen noodzakelijkerwijs ondergeschikt zijn aan de roofzuchtige behoefte aan kortetermijnwinst – om te herinvesteren en uit te breiden, anders gaan bedrijven failliet of worden ze opgeslokt.
Fundamenteel is het een systeem van uitbuiting – van zowel arbeiders als de natuur. De natuur wordt behandeld als een onuitputtelijke bron van rijkdom die vrij kan worden uitgebuit. De kosten en gevolgen van het uitputten van natuurlijke hulpbronnen, het vervuilen van ecosystemen en het verstoren van de processen die noodzakelijk zijn voor het in stand houden van de biosfeer worden in deze winstgevende formule genegeerd. Vandaar dat de 60 grootste banken ter wereld sinds het klimaatakkoord van Parijs in 2015 6,9 biljoen dollar in de fossiele-brandstofindustrie hebben gepompt.
Het is natuurlijk waar dat de snelle degradatie van de natuurlijke wereld een bedreiging is voor alle mensen, inclusief de miljardairs en bazen – zelfs als het leed vooral de arbeidersklasse en de armen zal treffen. Sommige van die miljardairs en bazen zijn misschien zelfs oprecht gealarmeerd en willen actie ondernemen. De kapitalistische klasse is echter niet in staat om actie te ondernemen om een milieuramp af te wenden, juist omdat hun systeem het probleem is. De enige echte oplossing is om dat systeem te beëindigen, wat betekent dat er een einde moet komen aan hun heerschappij als klasse van uitbuiters. Dit is één ding dat ze niet zullen laten gebeuren.
Het soort radicale transformatie – van productie, distributie, consumptie, energie, reizen – dat nodig is om een werkelijk duurzame wereld te bereiken is ondenkbaar onder het kapitalistisch systeem. Daarom hebben we een echte systeemverandering nodig. We hebben socialisme nodig: publiek eigendom, democratische planning, internationale samenwerking en solidariteit. En er is geen tijd te verliezen, want we staan niet alleen voor een barbaarse toekomst, maar ook voor het uitsterven van onze soort.
Bron: socialisme.be
