by admin | aug 8, 2024 | Verkiezingen 2024
De Senaat is officieel gestart met de eedaflegging van de senatoren. Hoewel verschillende partijen (al lang) pleiten om de kamer van het federale parlement af te schaffen, bestaan mogelijkheden om die opnieuw relevant te maken. Dat zegt Patricia Popelier, professor Grondwettelijk Recht aan de Universiteit Antwerpen.
Heeft de Senaat nog nut? Dat is de vraag die veel Belgische politici zich stellen. “De Senaat is altijd al controversieel geweest”, zegt Patricia Popelier in onze dagelijkse podcast Het Kwartier. De Senaat en de Kamer van Volksvertegenwoordigers vormen samen de twee kamers van het federaal parlement.
Na de onafhankelijkheid van België (1830) is een jaar later gekozen voor een tweekamerstelsel, met de Kamer en de Senaat. “Daar zijn veel discussies aan voorafgegaan.”
De geschiedenis van de Senaat
De Senaat werd in 1831 opgericht als brug tussen de Kamer en de koning. “De Kamer moest centraal staan, om de macht bij de koning weg te nemen. Om jonge progressieve mannen daar in toom te houden, hebben ze de Senaat opgericht. Daarin zaten dan vooral oudere, wijzere mannen, die wetsvoorstellen konden tegenhouden.”
Door de jaren heen evolueerde België tot een meer democratisch land, waarbij meer mensen stemrecht kregen. “Dat vormde een probleem voor de Senaat, want het zou wettelijk niet meer mogelijk zijn om wetten tegen te houden. Stelselmatig hebben ze dan de voorwaarden aangepast om senatoren te kiezen.”
Die voorwaarden werden zo vaak aangepast, dat na verloop van tijd de Kamer en de Senaat bijna dezelfde functies hadden. “Met tot gevolg dat de Senaat geen nuttige taken meer had en dat bepaalde beslissingen alleen maar werden opgehouden door dat orgaan.”
In 1994 volgde een oplossing die we vandaag nog kennen. “Ons land keek toen naar andere federale staten om te bekijken hoe zij het probleem rond de Senaat hadden opgelost. In die landen vertegenwoordigt de Senaat niet het hele volk, maar wel de verschillende deelstaten.”
Die structuur wou ook ons land hanteren. “Maar in het begin werd dat maar halfslachtig doorgevoerd. Het was zeer complex, waar niemand tevreden over was. Uiteindelijk hebben ze er in 2011 (na de zesde staatshervorming, red.) een echte deelstaten-Senaat van gemaakt, met alle gewesten en gemeenschappen. Maar het politieke orgaan kreeg nauwelijks bevoegdheden.”
Hoe ziet de Senaat er nu uit?
Sinds de verkiezingen van 2014, de eerste na de zesde staatshervorming, kiezen we niet meer rechtstreeks wie in de Senaat mag gaan zitten. Het zijn de parlementen van de deelstaten in ons land die 50 van hun leden afvaardigen naar de Senaat:
29 senatoren worden aangeduid door het Vlaams Parlement en de Nederlandse taalgroep van het Brussels Parlement
Er zijn ook 20 Franstalige senatoren: 10 aangeduid door het parlement van de Franse gemeenschap, 8 komen uit het parlement van het Waalse Gewest en de Franse taalgroep van het Brussels Parlement duidt nog eens 2 senatoren aan. Het Parlement van Duitstalige Gemeenschap vaardigt ten slotte 1 parlementslid af naar de Senaat.
Met andere woorden: de Senaat is een ontmoetingsplaats voor de verschillende deelstaten in ons land, via de 50 deelstaatsenatoren. Daar komen nog eens 10 gecoöpteerde senatoren bij die door hun partij worden aangeduid. Ze komen 10 keer per jaar samen.
Op dit moment is de Senaat alleen bevoegd voor grondwetsherzieningen en bijzondere wetten over de structuur van de federale staat. “Er zijn dus nog maar weinig nuttige functies voor de senatoren”, aldus Popelier. “Alleen als er echt zaken veranderen aan ons systeem, wordt de Senaat ingeschakeld.”
Dan rijst de vraag of de Senaat niet te veel kosten met zich meebrengt? “Dat gaat niet over bedragen waar ze de begroting mee kunnen redden. Maar er zijn uiteraard wel kosten, zoals dat van het gebouw en het personeel. Wat brengt dat nog op? Als het nog nauwelijks operationeel is, kan je het dan niet beter opdoeken?” Die vraag stellen ook veel politici. Bijna alle partijen zijn duidelijk voorstander om de Senaat af te schaffen. Toch zijn er nog wel alternatieven
De toekomst van de Senaat
De meest voor de hand liggende optie is om er een echte deelstatensenaat met bevoegdheden van te maken, zoals in andere federale staten. “Je kan dan als deelstaten samenwerken en collectief een standpunt innemen over bepaalde wetten.”
Zo’n Senaat zou efficiënter kunnen werken dan dat alle deelstaten apart hun mening uitspreken over een wetsvoorstel. “Kijk naar het handelsakkoord (CETA) tussen de EU en Canada. De Senaat mocht daar niet over stemmen en dus moesten de deelstaten zelf beslissen en gaf het Waalse Gewest eerst zijn veto.”
Ook bij de Natuurherstelwet stemde Vlaanderen tegen en moest ons land zich onthouden over het wetsvoorstel van de Europese Unie. “Een Senaat kan verschillende gebieden bij elkaar brengen en samen onderhandelen over een standpunt.”
Voor een andere mogelijkheid kijkt Populier naar collega David Van Reybrouck. “Je kan er ook een Senaat van maken met burgerparticipatie. Veel academici denken daarover na. Al ben ik niet volledig voorstander van dat idee.
De Senaat komt op het einde van een wetgevingsprocedure, terwijl een participatie vroeger in dat proces aan bod moet komen.” Het is nog maar de vraag of er de komende maanden echt een beslissing komt over het voortbestaan van de Senaat en of er nog wel een toekomst is voor het politieke orgaan. “Als je naar een confederaal systeem wil gaan zoals de N-VA wil doen, dan is een overlegorgaan zoals dat van de Senaat overbodig en moet je het afschaffen. Al zal elke deelstaat dan wel uit eigen belang een veto kunnen stellen.”
Bron: VRT NWS
by admin | aug 8, 2024 | Verkiezingen 2024
Anderhalve maand na het begin van de Vlaamse regeringsonderhandelingen tussen de N-VA, Vooruit en de CD&V beginnen de relaties te verzuren. De partij van Sammy Mahdi (CD&V) voelt zich ideologisch zwaar bedreigd door ‘etatisten’ als Conner Rousseau (Vooruit). ‘Het gaat echt niet goed.’
‘Wij staan voor vertrouwen in plaats van voor een grote overheid die de burger wantrouwt.’ Zo legt een CD&V-onderhandelaar de vinger op de wonde bij de Vlaamse regeringsonderhandelingen. Naarmate die vorderen, zijn er steeds duidelijker twee ideologische kampen te onderscheiden. In zekere zin speelt de links-rechtsas een rol, maar bovenal de visie op de rol van de overheid.
‘Ja, ik ben een etatist’, beaamde Vooruit-voorzitter Conner Rousseau begin juli in Knack. Hoewel de formatie toen al een tijdje bezig was, schuwde de socialist de confrontatie met de CD&V niet. ‘Het paternalistische idee van de CD&V is om over ieder kopje een beetje geld te strooien in de hoop dat alles opgelost raakt.’ Om te besluiten met: ‘Het CD&V-model faalt.’
Nu, weken later, lijken de relaties wat verzuurd. Verschillende indiscreties uit meerdere werkgroepen leggen een alliantie bloot tussen de N-VA, de partij van formateur Matthias Diependaele, en Vooruit.
Stilaan begint de vraag te rijzen: wat kan de CD&V uit de brand slepen in de nieuwe Vlaamse regering?
Op het vlak van onderwijs zien beide partijen kansen om maaltijden op school – hét breekpunt van Vooruit – in te voeren voor wie het nodig heeft. Daarbij wordt gedacht aan het inzetten van de schooltoeslag – en zelfs de sociale toeslag – van het Groeipakket, het vroegere kindergeld.
Ouders die geen interesse tonen om Nederlands te leren, zouden via die geldsommen ook gestraft kunnen worden. Scholen waarvan de leerlingen ondermaats presteren, zouden ‘onder curatele’ geplaatst kunnen worden. Zulke ingrepen van overheidswege ziet de CD&V niet graag gebeuren.
Los van de inhoud van de onderhandelingen kwam Conner Rousseau afgelopen week met een ezelsstamp op sociale media. In een vraag-en-antwoordsessie met zijn aanhang op Instagram vertrouwde de socialist hen toe dat hij niet gelooft in het vrije onderwijs. ‘Dat staat alles in de weg en kost onnodig veel geld. Zeer inefficiënt. Ik ben voor onderwijs door de overheid, niet door de kerk of de moskee.’
Een affront voor de CD&V, de partij die zeer dicht staat bij de belangrijkste speler in dat vrije onderwijs: het Katholiek Onderwijs Vlaanderen. Bovendien stelt Rousseau en passant artikel 24 van de Grondwet (‘Het onderwijs is vrij’), een mijlpaal in de Belgische geschiedenis, ter discussie – ook al beklemtoonde Rousseau het voorstel niet op tafel te zullen leggen.
Verplichte fusies
Bovendien is er ook onrust bij de ziekenfondsen en zorginstellingen, die van oudsher verbonden zijn met de CD&V. Een voorstel dat circuleert in de Vlaamse onderhandelingen: de overheid zou voortaan meer te zeggen krijgen over de uitbetaling van het kindergeld en de zorgbudgetten, vandaag een taak voor de ziekenfondsen. ‘Maar als we alles via de staat organiseren,’ zegt een CD&V’er, ‘dan wordt het onbetaalbaar. Bovendien zou het de kwaliteit niet ten goede komen.’
En dan hebben we het nog niet gehad over de afschaffing van de provincies, die gekoppeld wordt aan de gemeentefusies – twee zeer gevoelige punten voor de christendemocraten.
De CD&V zit in een lastige positie. De partij behaalde haar slechtste verkiezingsresultaat ooit, maar scoorde beter dan sommigen hadden verwacht. Op de avond van 9 juni wees voorzitter Mahdi vooral op die goede vibe, maar uiteindelijk tellen de zetels. En met samen 49 zetels overvleugelen de N-VA en Vooruit de 16 zetels van de CD&V. Rousseau en Bart De Wever (N-VA) willen Vlaanderen hertekenen en zien de CD&V als een obstakel dat het status quo garandeert. Anderzijds is de CD&V incontournable, men kan hen niet inruilen voor de Open VLD of Groen. Dat versterkt Mahdi’s positie.
‘Het gaat echt niet goed’, zegt een onderhandelaar.
Wordt de Vlaamse formatie dan alsnog moeilijker dan de federale? De drie existentiële beleidsdomeinen voor de CD&V bevinden zich nu eenmaal op het Vlaamse niveau. Onderwijs, Welzijn en Landbouw zitten in het DNA van de Vlaamse christendemocratie. De ministerportefeuille Landbouw zal ze mogen behouden, maar Vooruit (Caroline Gennez) en de N-VA (Zuhal Demir) dingen respectievelijk naar de posten Onderwijs en Welzijn.
Stilaan begint de vraag te rijzen: wat kan de CD&V uit de brand slepen in de nieuwe Vlaamse regering? Is ze er enkel bij om ‘erger te voorkomen’? Of kan ze met voldoende zelfvertrouwen haar schouders zetten onder een regering-Diependaele?
De andere partijen vinden dat ‘het gespin’ van de CD&V over hun etatisme moet ophouden. Ze vermoeden dat de CD&V haar bevriende middenveldorganisaties instrumentaliseert om in de onderhandelingen meer uit de brand te slepen. De CD&V ontkent dat en zegt ‘niet getrouwd te zijn’ met die organisaties.
Vakantie
Wat het budget betreft, is de Vlaamse formatie in ieder geval makkelijker dan de federale. Terwijl federaal formateur Bart De Wever de komende jaren 28 miljard euro moet zien te vinden, is de inspanning op het Vlaamse niveau draaglijker. De discussies gaan vooral over wannéér de begroting in evenwicht moet zijn. De N-VA mikt op 2027, de andere partijen stellen zich coulanter op. Bovendien zitten er federaal vijf partijen aan tafel, tegenover drie op het Vlaamse niveau. Vlaanderen heeft ook geen last van de communautaire dimensie.
Hoe dan ook, de Vlaamse en de federale formatiegesprekken staan niet volledig los van elkaar. Meerdere onderhandelaars, ook de sherpa’s, bestrijken beide niveaus. Het is niet ondenkbaar dat deals op het ene niveau gekoppeld worden aan akkoorden op het andere. Zulke formules kunnen stroeve onderhandelingen smeren. De harde noten volgen pas na het weekje vakantie dat alle onderhandelaars zichzelf hebben gegund. De belangrijkste knelpunten – en dat zijn er heel wat – zijn niet beslecht in werkgroepen, maar werden doorgeschoven naar de centrale onderhandelaars, de voorzitters dus. Dat is dus voor na 11 augustus. Niet te vergeten: de politici hebben net een verkiezingscampagne achter de rug en gingen daarna – zeker op het federale niveau redelijk onverwacht – snel aan het onderhandelen. Bovendien zitten ze met hun hoofd stilaan bij de gemeenteraadsverkiezingen van 13 oktober. Voor veel politici aan tafel staat een burgemeesterssjerp op het spel. Hoe dichter de gemeenteraadsverkiezingen komen, hoe verlammender die stembusgang zal werken op de Vlaamse (en federale) onderhandelaars.
Bron: Knack
by admin | aug 7, 2024 | Varia
“Tax the rich!” Deze slogan siert t-shirts, petjes en protestborden over de hele wereld. En met goede reden. Terwijl de elite ons telkens weer probeert wijs te maken dat wij ‘boven onze stand leven’, stapelt zij ongekende rijkdom op. De concentratie van haar decadente rijkdom is verbijsterend en blijft toenemen. Dit is kapitalisme, waar de rijken telkens opnieuw zichzelf bedienen. De recente cijfers zijn adembenemend. Van alle nieuwe rijkdom die sinds 2020 is gecreëerd, ging twee derde naar de rijkste 1% van de wereldbevolking. Tegelijkertijd lijdt onze samenleving onder tekorten, wachtlijsten, armoede, schulden en krimpende budgetten.
Een echte rijkentaks nu, zonder achterpoortjes en met een stok achter de deur!
De rijkentaks is geen kwestie van afgunst, zoals liberalen graag verkondigen, maar van gerechtigheid. De rijke elite vergaart haar geld op het hard labeur van de werkende klasse. Ze verbergt haar geld in belastingparadijzen en laat de lasten rusten op de schouders van de werkende klasse. Het is genoeg geweest! Maar hoe kunnen we dit veranderen? Stemmen voor een partij, de PVDA die consequent een miljonairstaks verdedigt, is één stap. Maar uiteindelijk hebben we nood aan een strijd van onderuit om zo’n taks af te dwingen.
De miljonairstaks die de PVDA voorstelt zou de overheid 8 miljard euro opbrengen. Het belast de rijkste 1% van de bevolking, met 2% op hun vermogen boven de 5 miljoen en 3% op het vermogen boven de 10 miljoen. Dit bescheiden voorstel zou een stap in de goede richting zijn. Maar om echt budget te creëren voor de massale publieke investeringen die ons onderwijs, gezondheidszorg, openbaar vervoer, betaalbaar wonen, …. nodig heeft, is meer nodig, een grotere vermogensbelasting en meer radicale maatregelen die komaf maken met de kapitalistische samenleving.
—> Wij eisen een belasting van 5% op het volledige vermogen van de rijkste 1% van de gezinnen. Deze hebben een gemiddeld vermogen van 11 miljoen 830 duizend euro. Zo’n belasting zou ons jaarlijks 30 miljard euro opbrengen.
Kapitalisten zijn er meester in om achterpoortjes te vinden en belastingen te ontduiken. Daarom hebben we een strakke controle en een stok of twee achter de deur nodig.
Stok 1 – Verhoog de exit-taks
Er bestaat in België al een exit-taks voor kapitaal dat het land ontvlucht. Die bedraagt 16.5% op de fictieve opbrengst van dat kapitaal in het buitenland. Deze exit-taks zou op het vermogen zelf moeten worden gehoffen. En moet zo hoog zijn dat het een sterk afradend effect heeft. Bijvoorbeeld, een belasting van 40% op het kapitaal dat het land verlaat, zoals Bernie Sanders in de VS voorstelde.
Stok 2 – Onteigening
Probeert een kapitalist toch ongemerkt z’n kapitaal te versluizen en dus deze exit-taks te ontlopen? Dan hebben we als gemeenschap argumenten te over om zo’n asociaal gedrag niet te tolereren, dat vermogen aan te slaan en ten dienste te stellen van de gemeenschap. Elke financiële instelling die zo’n gedrag faciliteert moet ook in publieke handen worden genomen.
Compleet scheefgetrokken belastingsysteem
Er worden in ons land veel belastingen betaald. Maar niet door iedereen! Voor de grote vermogens is België een belastingparadijs.
Voor elke 100 euro aan belastingen aan de overheid, komen er 42 euro van consumptietaksen (BTW en accijnzen) en 38 euro uit belasting op onze lonen en uitkeringen. Dus 80% van alle belastingen komt hoofdzakelijk van de werkende klasse. Uit bedrijfswinsten komt 13% en daarnaast komt 6,8% van belasting op voertuigen, woningen en gronden, ook in meerderheid betaald door de werkende klasse. Slechts 0.25% komt uit belastingen op grote vermogens. Nochtans leveren die grote vermogens heel veel inkomsten op voor hun bezitters.
Op bedrijfswinsten dalen de belastingen al lang!
Pas in 1956 werd een vennootschapsbelasting ingevoerd, afgedwongen door intense strijd van onderuit. Met een tarief van 45% werden vanaf toen de bedrijfswinsten belast. De inkomsten hieruit waren essentieel in de opbouw van onze sociale zekerheid, zorg, onderwijs en openbare diensten. In de jaren ‘70 bedroeg deze bron van inkomsten voor de overheid nog tot 30% van haar totale inkomsten uit belastingen. Vandaag is dit gedaald tot 13%. Het officiële tarief daalde stelselmatig tot slechts 25% vandaag. Door een enorme koterij aan aftrekposten is de gemiddelde reële belastingvoet een pak minder dan 20% en voor sommige bedrijven quasi nul. Alle partijen, behalve de PVDA, willen het officiële tarief van vennootschapsbelasting nog verder naar beneden halen. Het resultaat kunnen we nu al voorspellen: een verdere concentratie van rijkdom en vermogens in handen van een kleine groep. Het zijn de enorme bedrijfswinsten, die alsmaar minder worden belast, die aan de oorsprong liggen van de decadente opstapeling van rijkdom.
De stroom geld naar de rijkste 1% moet worden ingedamd. Als eerste stap moet de vennootschapsbelasting terug naar haar hoogste punt, zoals in de jaren 70, naar 50%. Daarmee verhogen we de inkomsten van de overheid met minstens 20 miljard euro.
Waarvoor dienen inkomsten uit belastingen?
België heeft nu al de laagste pensioenen van West-Europa, tot 49% lager dan in onze buurlanden en nog beweren ze dat we deze niet meer kunnen veroorloven. We werken ons te pletter. Nergens in Europa zijn zoveel mensen langdurig arbeidsongeschikt: 7,2% van de beroepsbevolking. We dragen extreem veel af aan de overheid. Daartegenover staan nog steeds enkele pilaren van onze welvaartsstaat overeind, maar ze wankelen. We hebben een degelijke maar kreunende gezondheidszorg, een automatische indexering van onze lonen en pensioenen die onder druk staat, een potentieel sterk en emancipatorisch onderwijs maar dat dringend veel investeringen nodig heeft, het meest fijnmazige openbaar vervoer netwerk in de wereld maar het is in tragisch verval. Deze pilaren van onze welvaartsstaat staan onder druk vanwege de hebzucht van de superrijken.
Geen geschenken aan de kapitalisten. We want our money back!
België is in Europa de kampioen in het uitdelen van bedrijfssubsidies, 18 miljard euro per jaar. Bijna hetzelfde bedrag wordt jaarlijks via de vennootschapsbelasting betaald. Voor elke euro belasting die betaald wordt op de bedrijfswinsten vloeit er een euro via de goocheltruc van de bedrijfssubsidies terug naar de kapitalistische klasse. Deze vestzak-broekzakoperatie moet stoppen.
Wij pleiten voor:
een echte rijkentaks nu, 5% op het volledige vermogen van de rijkste 1%
de onteigening van de kapitalisten die gaan lopen met het geld
de vennootschapsbelasting terug op 50%
een afschaffing van BTW op levensnoodzakelijke producten en 21% op echte luxeproducten
een strakke controle op de kapitalisten door de vakbonden in de bedrijven met inzage in de volledige boekhouding
inbeslagname wanneer kapitalisten bij aankondiging van deze maatregelen dreigen hun productie te verhuizen en verderzetting van de productie onder beheer en controle van de werknemers
voor een massaal programma van publieke investeringen in zorg, onderwijs, sociale zekerheid, betaalbaar wonen en infrastructuur
VB laat zijn ware gelaat zien, onze rijken eerst
In een kopstukkendebat was voorzitter Van Grieken heel duidelijk. ‘Mijn partij verzet zich tegen een vermogensbelasting’. Bart De Wever noemde het een ‘nachtmerrie’. Rechts en extreem-rechts laten hier opnieuw hun ware gelaat zien. Het VB werpt zich op als anti-establishment, speelt in op het ongenoegen om stemmen te ronselen. Haar racisme heeft als uiteindelijk doel om de elite uit de wind te zetten. Eigen multimiljonairs eerst is de echte slogan van het Vals Belang.
De ‘tegen’argumenten ontkracht
Of het nu de bazen van VOKA en het VBO, hun ‘economen’ als Stijn Baert, kranten of partijen zijn. Altijd horen we hetzelfde liedje. Jamaar, jamaar, dat gaat niet, het is niet realistisch, het zal ons meer kosten dan het zal opbrengen.
Lukt dit wel?
‘Een miljonairstaks is compleet onwerkbaar’, zegt Melissa Depraetere van Vooruit. En ze somt alle klassieke vooroordelen op. We kennen het vermogen niet, beweert ze. Dat klopt niet. Alle info met betrekking tot het vermogen van de gezinnen is potentieel beschikbaar. Het is maar een kwestie van het bij elkaar te voegen.
De middenklasse zal weer moeten betalen.
Typisch een argument dat je bij ‘Open VLD’ zal horen. Zij beweren dat via een miljonairstaks het zuur verdiende spaargeld zal worden belast. De 1% rijksten, of 50.000 gezinnen, hebben een gemiddeld vermogen van een kleine 12 miljoen euro. Dat is geen spaargeld. Om 12 miljoen euro bij elkaar te ‘sparen’ moet je 1.000 jaar lang 1.000 euro per maand sparen. In een mensenleven moet je op 25 jaar 40.000 euro per maand opzij leggen. Geen enkele werkmens kan dit. Iemand met een vermogen van 12 miljoen heeft geprofiteerd van het werk van een ander, heeft zich de vrucht van iemand anders arbeid toegeëigend.
Het kapitaal zal vluchten.
Als je aan ons geld durft te raken dan gaan we lopen met ons geld. Tegen kapitaalvlucht kan worden opgetreden. We hebben een stok achter de deur nodig, een exit-taks en de inbeslagname. Ook de middelen van financiële instellingen die deze vlucht faciliteren, moeten in beslag genomen worden.
Er is daar geen meerderheid voor.
Er is heel duidelijk een meerderheid in de publieke opinie. Acht op tien Belgen is gewonnen voor een vermogensbelasting. Dit aantal zou nog kunnen stijgen wanneer deze expliciet enkel voor de 1% rijksten geldt. Zoals vaak zal de publieke opinie zich niet uitdrukken in parlementaire zetels. Er is slechts één partij die resoluut voor een miljonairstaks pleit en dat is de PVDA. Wachten tot er een meerderheid in het parlement is, is een slechte strategie. De geschiedenis leert dat enkel een volgehouden en massale strijd van onderuit zo’n eis kan realiseren.
Oproep aan de PVDA → lanceer een echte strijd voor de miljonairstaks. We want our money back!
De strijd voor een echte miljonairstaks moet meer zijn dan een interessant verkiezingsthema. De PS pleit ondertussen ook voor een vermogensbelasting, maar dan op het Europese niveau. Daar kan je niet tegen zijn, maar het mag geen argument zijn om niet in België van start te gaan. Ook Groen en Vooruit sprongen op de kar en pleiten nu plots ook voor een miljonairstaks. Weliswaar in een heel sterk verwaterde vorm. Deze zou slechts één miljard euro opbrengen, peanuts dus. Wij pleiten om in het kieshokje voor het sterkste voorstel te opteren en roepen daarom ook op om voor de PVDA te stemmen.
Verandering afdwingen via strijd!
Om een echte rijkentaks te realiseren hebben we nood aan een mobiliserende strijdcampagne, waar iedereen die voor deze eis wil strijden wordt samengebracht. Waarom maakt de PVDA niet van deze verkiezingscampagne gebruik om zo’n brede campagne op poten te zetten? Een echte rijkentaks afdwingen, geen flauw afkooksel, zal jaren van volgehouden strijd vergen. Wij roepen de PVDA en de vakbonden op om alle organisaties, groot en klein, uit te nodigen om de handen in elkaar te slaan. Zo’n campagne ‘We want our money back’ zou een brede infocampagne op poten kunnen zetten, hoorzittingen en meetings kunnen organiseren, kunnen spreken op personeelsvergaderingen in werkplaatsen, acties op poten zetten op publieke plaatsen en ten slotte grote manifestaties kunnen organiseren om de maatschappelijke steun op de been te brengen en zichtbaar te maken.
Zo brengen we deze eis in het centrum van het politieke debat. Zo’n strijdcampagne zou kunnen werken op basis van actieve lokale comités met een stuurgroep op een nationale conferentie verkozen. Om dat te realiseren moet de PVDA het geweer van schouder veranderen en strijd centraal plaatsen, niet verkiezingen. Ze zou bereid moeten zijn met anderen samen te werken zonder deze samenwerking te willen controleren. Logischerwijs zou ze electoraal voordeel halen wanneer zo’n strijd tot een echte overwinning leidt.
Bron: LSP, lees hier het volledige artikel
