by admin | jun 4, 2024 | Sectoren
Zorginfarct. Vergrijzing. Eindeloze wachtlijsten voor mensen met een beperking. Dure woonzorgcentra. Het lijkt wel kommer en kwel in de wereld van zorg en welzijn. En ja, er zijn grote uitdagingen. Maar voormalig Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen ziet samen met Jean-Pierre Van Baelen een momentum voor grote hervormingen. “Levenskwaliteit als ijkpunt van de organisatie van zorg en welzijn. Het kan.”
Uitzichtloze vergrijzing en onoplosbare wachtlijsten?
CM-voorzitter Luc Van Gorp zette onlangs het debat over de organisatie van onze gezondheidszorg op scherp.
“Veel ouderen zijn levensmoe. Waarom zou je zo’n leven nog per se willen rekken?” Het was de titel boven een interview in Het Nieuwsblad. Van Gorp kreeg naast heel wat media-aandacht ook een berg kritiek. Nochtans is de kwestie die hij aankaartte simpel: leveren al die middelen die we investeren in zorg en welzijn meer levenskwaliteit op?
Heel wat minder media-aandacht was er voor de aanbevelingen 2025-2029 van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH). De titel van dat document: “Een kwaliteitsvol leven voor iedere persoon met een handicap in een open en toegankelijke samenleving.”
Welzijnstaal
Naast het verschil in media-aandacht, zijn er nog andere verschillen tussen beide berichten.
Luc Van Gorp spreekt vanuit de wereld van de ziekteverzekering: een budget van meer dan 37 miljard euro dat aan een razend tempo groeit. Onze gezondheidszorg is een medisch, somatisch, analytisch en erg prestatiegedreven systeem dat voor burgers de toegang regelt tot kwaliteitsvolle, betaalbare medische zorg.
Het VAPH spreekt de welzijnstaal, kan met peroonsvolgende financiering terugkijken op een recente revolutionaire hervorming en vraagt zich af hoe de wachtlijsten verder kunnen worden weggewerkt.
Over cijfers
Naast verschillen zijn er ook gelijkenissen: in het publieke debat komen meteen de cijfers en budgettaire overwegingen aan de oppervlakte.
De reacties op het statement van Van Gorp focusten vooral op de indruk dat hij euthanasie associeert met een budgettair probleem en het groot tekort aan zorgpersoneel. Ook de veel beperktere aandacht voor de VAPH-nota ging naar de budgettaire prognoses: volgens het VAPH is er 1,4 miljard euro nodig om aan alle zorg- en ondersteuningsnoden van mensen met een beperking te voldoen.
Het gaat altijd over kwaliteit van leven
Hoe belangrijk centen ook zijn, er schuilt wel degelijk nog een andere grote gemeenschappelijke kwestie in beide statements. Zorgt de organisatie van zorg en welzijn dat levenskwaliteit van mensen wordt hersteld, behouden of verbeterd?
In de aanbevelingen voor een volgende Vlaamse regering kijkt het VAPH daarvoor eerst terug naar de uitvoering van het Perspectiefplan 2020. Met dit plan mikte de Vlaamse overheid voor alle mensen met een beperking op “zorg op maat in een maximaal inclusieve samenleving”.
Aan de uitvoering van dit eerste perspectiefplan werd meer dan tien jaar gewerkt. De focus stond op zorggarantie voor personen met een handicap met de grootste ondersteuningsnood, aangevuld met geïnformeerde gebruikers, vraaggestuurde zorg en persoonlijke assistentie in een inclusieve samenleving.
De implementatie van het plan was een hele omwenteling. Voortaan bepaalt de meerderjarige persoon met een beperking die een budget toegekend krijgt, zelf of via zijn vertegenwoordiger, hoe de toegekende middelen worden ingezet.
Door een nieuw prioriteringssysteem en extra geld werd de wachttijd voor een persoonsvolgend budget weggewerkt, toch voor de mensen die dit het meest urgent nodig hebben (prioriteitengroep 1).
Kortom: meer mensen hebben een persoonsvolgend budget en steeds minder mensen hebben geen ondersteuning. Alleen doet dit de wachtlijst niet afnemen. Dit komt door een groeiende doelgroep, de grotere diversiteit in het hulpaanbod en het feit dat ondersteuningstrajecten langer worden.
Een gedeelde lange termijnvisie
Het VAPH, met in zijn raadgevend comité alle stakeholders die zich engageren in de ondersteuning van personen met een beperking, pleit voor een nieuw perspectiefplan tegen 2040.
Eén van de aanbevelingen uit dit plan is de ambitie om voor alle personen met een handicap en hun gezin kwaliteitsvol leven te realiseren. Dit moet iedereen die strijdt voor levenskwaliteit en tegen wachtlijsten aanspreken. Alleen kan die hooggegrepen ambitie enkel gerealiseerd worden als alle beleidssectoren hun verantwoordelijkheid nemen. En dan hebben we het niet alleen over welzijn maar ook over zorg, wonen, werk, onderwijs, mobiliteit…
Het streven naar levenskwaliteit voor kwetsbare mensen – ook kinderen, ouderen, chronisch zieken, mensen met een psyshcische kwetsbaarheid – is niet de verantwoordelijkheid van één vakminister. Het is een gevoeligheid die er moet zijn in alle beleidsdomeinen en op alle bestuurslagen.
Maar er is meer. Het is daarbij essentieel dat de overheid voor het gehele welzijns- en gezondheidsbeleid een gezamenlijke, generalistische langetermijnvisie hanteert. Alleen zo is een geïntegreerde ondersteuning die vertrekt vanuit de persoon met zijn kwetsbaarheid mogelijk.
Levenskwaliteit als zinvol beleidsinstrument
Wij zijn ervan overtuigd dat het concept ‘levenskwaliteit’ een bouwsteen kan zijn voor dit toekomstig beleid.
Kwaliteit van leven is een bestaand universeel toepasbaar concept dat ontwikkeld werd door de Amerikaanse psycholoog Robert Schalock. Het is internationaal aanvaard als richtinggevend voor de wijze waarop wij ons als samenleving kunnen organiseren, ook in functie van participatie van kwetsbare mensen.
Het model is toepasbaar op micro-, meso- en macroniveau. Allereerst is het een kader voor de analyse van de individuele kwaliteit van bestaan. Daarnaast is het op mesoniveau bruikbaar voor zorgaanbieders. Het geeft richting aan de zorgpraktijk en werkt inspirerend voor kwaliteitsverbetering. Op macroniveau kan het de overheid houvast bieden als criterium voor het beoordelen van hoe effectief middelen worden ingezet. Bovendien is het concept inzetbaar om strategieën te ontwikkelen om een inclusieve samenleving te bereiken.
Universele behoeften
Het hele model omvattend beschrijven, zou ons te ver leiden. We beperken ons tot drie universele behoeften, Schalock telde er zelf acht.
De eerste behoefte is dat we allemaal een bepaalde mate van onafhankelijkheid of autonomie nodig hebben. Twee: sociale participatie, de mens is nu eenmaal een sociaal wezen. Welke kans hebben we om persoonlijke relaties te ontwikkelen en vriendschappen te beleven? Kunnen we in de samenleving een betekenisvolle rol opnemen die bijdraagt tot onze eigenwaarde? Een derde universele behoefte is het emotioneel, fysiek, spiritueel als materieel welbevinden.
Een systemische kwestie
Die invullingen van universele behoeften zijn geen academische oefening.
Als we van levenskwaliteit echt de centrale ambitie willen maken, dan moeten overheden en welzijns- en gezondheidsactoren de kwaliteit van leven van burgers definiëren als doel. Dit collectief gedragen kader zal alle burgers responsabiliseren. Bovendien zal het betekenis verlenen aan informele zorgdragers en bijdragen aan meer vermaatschappelijking van zorg.
De laatste jaren is op federaal en Vlaams niveau zeker al geïnvesteerd in die visievorming. Het interfederaal plan geïntegreerde zorg, dat alle bevoegde ministers uit het land onderschreven, spreekt een zeer abstracte beleidstaal, maar bouwt voorzichtig ook een kader uit voor meer geïntegreerde zorg en ondersteuning. In Vlaanderen heeft de Vlaamse sociale bescherming ‘levenskwaliteit’ uitdrukkelijk als doel. Het begrip wordt er vaak als finaliteit in regelgeving gebetonneerd.
Maar het gaat ook over meer systemische kwesties zoals de vraag: kunnen de federale ziekteverzekering en de Vlaamse sociale bescherming coherent en consequent focussen op het verbeteren van levenskwaliteit? En aanvullend: kunnen we vanuit die visie ook financieringstechnieken en beleidsinstrumenten ontwikkelen?
Concentrische cirkels
Terug naar de ondersteuning van mensen met een beperking. Bij de introductie van persoonsvolgende financiering was er voor het eerst sprake van een model dat alle ondersteuningsbronnen voor een persoon in een kwetsbare positie in kaart brengt en ordent.
Dit model van de Wereldgezondheidsorganisatie vertrekt van vijf concentrische cirkels. In het middelpunt staat de persoon met een beperking als bron van ondersteuning. Hij wordt omringd door mensen, organisaties en systemen die daarbij een rol kunnen opnemen.
De kracht van dit model zit in de interactie tussen de op elkaar voortbouwende systemen. Het biedt enorme mogelijkheden om de ‘eigen krachten’ van mensen te versterken. De mate waarin we er als samenleving in slagen om dit model van gedeelde verantwoordelijkheid effectief te realiseren, zal mee bepalen of wij in Vlaanderen met onze welzijns- en gezondheidsdiensten alle zorgvragen binnen een aanvaardbaar tijdsbestek zullen kunnen beantwoorden.
Andere overheid
Het vereist ook dat de overheid doorzet in de inspanning om sectorale regelgeving te verlaten en zichzelf in die zin te reorganiseren. Om dit kader in de praktijk te brengen moeten we naar minder verkokerde administraties, meer generieke regelgeving, de bouwstenen van financiering van de ondersteuning meer uniform definiëren en de digitale mogelijkheden benutten om samenwerking te bevorderen.
Bovendien is het in ons land ook een institutionele kwestie van bevoegdheidsverdelingen die deze beweging zullen faciliteren of verder bemoeilijken.
Geen nood aan meer van hetzelfde
Levenskwaliteit als ijkpunt van de organisatie van zorg en welzijn. Het kan. Maar het is wel meer dan simpelweg pleiten voor meer persoonsvolgende financieringssystemen en het afzweren van elke vorm van collectieve zorg en hulp. Iedereen een budget geven en er zijn plan mee laten trekken, is absoluut geen garantie voor meer levenskwaliteit.
Het zal ook niet helpen om alleen maar meer geld te investeren om meer van hetzelfde te doen. Er zijn systemische veranderingen noodzakelijk. En dat betekent ook dat het altijd zoeken zal zijn naar een evenwicht tussen respect voor individueel verworven rechten – het fameuze standstillbeginsel – en het maken van transities in de overtuiging dat dit zal leiden tot meer gezondheidswinst en levenskwaliteit op niveau van de hele bevolking.
Tussen de lijnen
En laat ons vooral alles in het juiste perspectief zetten: veruit het grootste budget zit in de federale ziekteverzekering. Terecht wordt nu nagedacht over de toekomst van de residentiële ouderenzorg en dat vanuit de kritische vraagstelling: “Biedt het woonzorgcentrum levenskwaliteit?” Maar dezelfde pertinente vraag moeten we ook stellen over bijvoorbeeld de ziekenhuizen.
In zijn interview lezen we tussen de lijnen dat die vraag ook leeft bij CM-voorzitter Luc Van Gorp. De voorbereiding van de hervorming van de financiering van de ziekenhuizen – één van de grote uitgaven in de ziekteverzekering – gebeurt nu met de kaarten tegen de borst. Maar als levenskwaliteit bevorderen het ultieme doel is, wat zegt dat dan over de rol en plaats van ziekenhuizen in de samenleving?
Transitie is noodzakelijk
We willen ons pleidooi eindigen met enkele nuanceringen. Ons zorgsysteem, onze hulpverlening en de organisatie van onze welzijnsdiensten zijn het resultaat van een historische evolutie, een sociale strijd, politieke keuzes, een geëngageerd middenveld, verschuivingen in bevoegdheden en rechtspraak.
We slagen er inderdaad nog niet in om alle nieuwe en wijzigende zorgnoden en hulpvragen op de juiste manier te beantwoorden. Toch is het ook geen verhaal van alleen maar kommer en kwel. Integendeel.
Maar de vergrijzing, het groeiend aantal chronisch zieken en de uitbreiding van het aantal personen met een beperking moeten ons bewust maken van de noodzaak aan verandering. Een gezamenlijke strategie, geïnspireerd door de collectieve ambitie om meer levenskwaliteit te bewerkstellingen, is daarvoor fundamenteel. Dit is één van de essentiële uitdagingen waarvoor de volgende regeringen staan. Enkel zo kunnen we ons door de zorgcrisis loodsen.
Bron: sociaal.net
by admin | jun 4, 2024 | Varia
Na het “JustSign-dossier”, waarvoor Michael Freilich (N-VA) een strafklacht indiende, hekelt hij nu ook een “JustScan-farce” tussen justitie en Bpost.
De manier waarop de digitalisering van justitie werd aangepakt, leidt tot een nieuwe, opmerkelijke onthulling. Volgens Michael Freilich (N-VA) die recent al een strafklacht indiende in het dossier JustSign, ging justitie ook de mist in bij een opdracht voor te scannen documenten, ‘JustScan’.
Justitie vroeg tijdens de coronapandemie aan Bpost om een belangrijk aantal documenten te scannen. De te scannen documenten hadden te maken met huishoudelijk geweld en zedenfeiten, iets wat tijdens corona meer voorkwam. Bpost, dat al met justitie samenwerkte in het kader van de inning van de verkeersboetes, werd gevraagd of het een reeks dossiers kon inscannen.
Met die opdracht was 700.000 euro gemoeid. Tien medewerkers zouden op maandbasis 20.000 euro krijgen.
Volgens Freilich werd die taak nooit uitgevoerd, maar werd Bpost wel betaald. Het geld werd ook niet teruggestort. Volgens Bpost werd JustScan gelijktijdig met het JustSign-project aan Bpost opgedragen in het kader van de IT-overeenkomst tussen Bpost en de overheid. Justitie kreeg daarover een niet-bindend voorstel, maar Bpost kwam er al snel op terug. Het vond dat het niet aan medewerkers van Bpost was om gevoelige persoonsgegevens te verwerken.
Schuiven met budgetten
Bpost zegt nog dat het geld niet werd teruggestort op verzoek van justitie zelf, dat vroeg om het aan te wenden om aan andere (IT)-noden van de FOD Justitie te voldoen. Beide werkten zoals bekend al samen voor de inning van boetes.
Freilich noemt deze manier van werken onwettelijk. “Het schuiven met budgetten is illegaal. Als de Inspectie financiën een project goedkeurt, mag het geld niet voor iets anders gebruikt worden. Dat Bpost nu impliceert dat het kabinet van de minister voor deze onwettigheid verantwoordelijk was, sterkt me in de overtuiging dat er fraude en manipulatie in het spel was . Als ik dat niet had aangekaart, hadden we hier zelfs nooit weet van gehad.”
Bron: De Standaard
by admin | jun 4, 2024 | Sectoren
James Van Casteren is als administrateur-generaal van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH) de grote baas van de gehandicaptenzorg in Vlaanderen. In aanloop naar de verkiezingen ligt hij ’s nachts wel eens wakker: “Gaat er voldoende uitbreidingsbeleid zijn? En wat als we in een klap 1,4 miljard euro extra krijgen voor de ondersteuning van mensen met een beperking? Krijgen we dat geld dan uitgegeven? Binnen welzijn is er immers al een tekort aan personeel en infrastructuur.”
Topambtenaar
James Van Casteren is van opleiding architect en ruimtelijk planner. Hij werkte eerder als ambtenaar voor het Agentschap Wonen Vlaanderen. Sinds tien jaar is hij administrateur-generaal van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH), zeg maar de grote baas van de gehandicaptenzorg in Vlaanderen.
Ook die zorg kampt in Vlaanderen al jaren met lange wachtlijsten. Heel wat mensen krijgen na een uitgebreide aanvraagprocedure een persoonsvolgend budget toegekend, maar het geld volgt niet bij iedereen meteen. Sommigen wachten tot meer dan vijftien jaar vooraleer ze krijgen waar ze vandaag al recht op hebben.
De andere kant van de medaille is de succesvolle invoering van diezelfde persoonsvolgende financiering. Mensen die wel een budget hebben, krijgen daardoor de regie van hun hulptraject helemaal in eigen handen. Het zorgt voor meer autonomie, onafhankelijkheid en inclusie.
“In Europa zijn we op dit vlak een voorloper”, zal de rustige en sympathieke maar voor dit interview ook erg goed voorbereide topambtenaar vertellen. “Vanuit het buitenland komen ze kijken. Nergens anders in de wereld hebben mensen met een beperking hun ondersteuning zo sterk in eigen handen.”
Dat de invoering van deze nieuwe financiering tot grote ongerustheid leidde bij sociale professionals en klassieke zorgaanbieders ontkent hij niet. “We zijn altijd open en eerlijk geweest. We hadden werkgroepen met belanghebbenden, gebruikers, vakbonden en voorzieningen. Uiteindelijk zijn alle stakeholders gesprongen. Ik dank hen daar nog altijd voor.”
Zoon met beperking
James Van Casteren krijgt op studiedagen en congressen wel eens het verwijt dat hij als administrateur-generaal niet weet hoe het is om ouder te zijn van een kind met een beperking. Die mensen hebben het fout. Van Casteren heeft een zoon met een beperking en steekt dit niet weg tijdens ons gesprek.
Zijn tattoos daarentegen steekt hij wel weg, toch voor de fotograaf. Al weten we dat Van Casteren in het weekend wel eens bij iemand een tattoo zet. Topfunctionaris en tatoeëerder, een niet-alledaagse combinatie: “Voor veel mensen is een tattoo meer dan een tekening op een lijf. Vaak zit er betekenis achter. Tijdens het tatoeëren praat je en komen emoties los. Het is een soort sociaal werk.”
Ik vond het verrassend dat je als administrateur-generaal toezegde voor dit interview, zo vlak voor de verkiezingen.
“Waarom verrassend? Het behoort tot de job van een administratie om een stand van zaken op te maken. Op dat rapport staan zeker goede punten, maar ik besef ook dat we nog een heel pak inspanningen voor de boeg hebben.”
“We hebben met het VAPH zopas een reeks aanbevelingen geformuleerd voor het volgende Vlaamse regeerakkoord. Het hele raadgevend comité, ons belangrijkste adviesorgaan, staat hierachter. Dit plan is het resultaat van co-creatie met het werkveld en stakeholders. Dat is vrij uniek. Ik wil die aanbevelingen nog eens extra in de verf te zetten.”
In dat plan kijken jullie ver vooruit: de focus ligt op 2040.
“Belangrijke transities hebben tijd nodig. We roepen Vlaanderen op om werk te maken van een nieuw Perspectiefplan 2040, met een duidelijk groeipad voor extra middelen.”
“We formuleren ook vijf ambities om tegen 2040 voor iedereen met een handicap, hun gezinnen en netwerk een kwaliteitsvol leven te realiseren. Met zorg en welzijn alleen gaan we er niet komen. Inclusie betekent dat ook beleidsdomeinen zoals wonen, werken, onderwijs en mobiliteit op de kar springen.”
Jullie berekenden ook dat 1,4 miljard euro volstaat om aan alle zorg- en ondersteuningsnoden van mensen met een handicap te voldoen.
“Klopt. Het VAPH heeft nu een budget van 2,7 miljard euro, 1,4 miljard extra is dus bijna de helft erbovenop. Met dat geld zijn de wachtlijsten helemaal weggewerkt, en houden we rekening met een jaarlijkse toename van 3 procent mensen met een handicap.”
“We hebben ons plan uitgebreid toegelicht tijdens één van de laatste vergaderingen van de Commissie Welzijn van het Vlaams parlement. Daar is de nota goed ontvangen, maar de vraag blijft natuurlijk: wat na de verkiezingen? Wat staat er in het regeerakkoord en de meerjarenbegroting? Komt er extra uitbreiding of moeten we toch besparen? Daar lig ik ’s nachts van wakker.”
Het volledig wegwerken van de wachtlijsten zou toch een mooi palmares zijn voor een volgende Vlaamse regering?
“Zo eenvoudig is dat niet. Als je vandaag in een klap 1,4 miljard euro extra investeert in de ondersteuning van mensen met een beperking dan creëren we een nieuw probleem. Je gaat het geld niet uitgegeven krijgen.”
“Binnen welzijn is er al een tekort aan personeel en infrastructuur. Er zijn onvoldoende persoonlijke assistenten. Men zal geen medewerkers vinden om nieuwe leefgroepen op te starten. Er zal onvoldoende hulpaanbod zijn voor mensen met complexe zorgnoden.”
“Vandaar de focus op 2040 en een pleidooi om dit budget gefaseerd over een aantal legislaturen uit te trekken. Bovendien zijn er flankerende maatregelen nodig. Werken in zorg en welzijn moet aantrekkelijker worden. En ook je infrastructuur moet mee groeien en evolueren.”
Waarom kiest de Vlaamse overheid net als in het onderwijs niet voor een open end-financiering. Hoe meer mensen met een handicap, hoe meer geld, werkingsmiddelen en begeleiders er zijn.
“Een open end-financiering zou alles eenvoudiger maken. Met voldoende geld moeten we geen energie steken in complexe administratieve procedures rond prioriteitengroepen, noodsituaties, spoedprocedures, maatschappelijke noodzaak en toeleidingscommissies.”
“Maar zover zijn we niet. En zolang er wachtlijsten zijn, moeten we de schaarse middelen verdelen. Daarvoor heb je administratieve procedures nodig die decretaal en juridisch zijn vastgelegd. Dat zijn je steunpilaren om beslissing A of B te verantwoorden.”
Persoonsvolgende financiering is een immense verwezenlijking. Alleen blijkt dat niet iedereen met een handicap zat te wachten op die zelfregie.
“Ik ga genuanceerd antwoorden, de diversiteit binnen de doelgroep is immers groot. Voor mensen met een handicap die goed zicht hebben op wat ze wel en niet kunnen, is persoonsvolgende financiering een schitterend systeem. Deze mensen hebben 100 procent de regie in handen. Zij kunnen doen en laten wat ze willen.”
“Daarnaast is er een groep mensen die veel ondersteuning nodig heeft maar met de juiste incentives, persoonlijke assistentie en de hulp van een actief netwerk of bijstandsorganisatie er wel in slaagt om zelfstandig te leven. Vaak in combinatie met mobiele of ambulante begeleiding van een collectieve setting. Ook voor hen is het een goed systeem.”
“Maar er is ook een groeiende groep mensen met ernstige meervoudige beperkingen, vaak in combinatie met gedragsproblemen, een psychiatrische problematiek of zware medische zorgnoden. Voor deze groep durf ik toch de vraag stellen of persoonsvolgende financiering niet te hoog gegrepen is.”
Meer dan 20.000 mensen met een beperking kozen er ook voor om in een collectieve, meer klassieke voorziening te blijven wonen en leven.
“Ik besef dat het werken met budgetten, vouchers en cash voor een groep mensen te stresserend is. Veel mensen woonden in een collectieve setting en voelden zich daar ook goed bij. Ze hebben er vrienden, een zorgende leefgroep en zijn omringd met sterke zorgmedewerkers. Waarom zou je dan iets anders willen?”
“Bij de start dachten veel zorgaanbieders dat mensen massaal zouden vertrekken. Dat is niet gebeurd. Heel wat organisaties en voorzieningen bewijzen elke dag dat ze voor een grote groep mensen met een handicap attractief blijven. Dat zegt dat de zorg in een collectieve setting toch niet zo slecht is.”
De klassieke voorzieningen zijn nu sociale ondernemers en begeven zich op de markt van zorg en welzijn.
“Een tendens die wij opmerken is dat hun ondersteuningsmix meer divers wordt, en meer op maat van mensen met een beperking. Organisaties hebben hun hulpaanbod moeten bijsturen om in dat marktgebeuren overeind te blijven.”
“Mensen die nu een budget krijgen, kiezen meer dan ooit voor een combinatie van ondersteuningsvormen. Ze willen graag alleen wonen in een studio, mits ondersteuning van thuishulp, een persoonlijke assistent en de zorg van mama en papa. Daarnaast kopen ze bij een voorziening een paar dagen dag- of weekendopvang in.”
Hulpverlening wordt daardoor complexer. Er gaat meer geld, tijd en energie naar administratie, dossieropvolging en reclame.
“Maar is dat slecht? Uiteindelijk is het nu de persoon met een handicap die kiest en gaat zeggen welke hulp en ondersteuning hij wel of niet wil. Bovendien zijn er bijstandsorganisaties die mensen daarbij ondersteunen. Is het verkeerd dat iemand zegt dat hij niet in een naaiatelier wil werken omdat dit voor de voorziening best uitkomt, maar bijvoorbeeld liever wil paardrijden, zwemmen of film kijken? Persoonsvolgende financiering heeft dat mogelijk gemaakt.”
Bij heel wat begeleiders leeft de overtuiging dat persoonsvolgende financiering de oorzaak is van meer werkdruk, leefgroepen die sluiten en zorgmedewerkers die ermee kappen.
“Persoonsvolgende financiering is niet de grote boosdoener en voor alle duidelijkheid: het was ook geen besparingsoperatie. Vlaanderen heeft nog nooit zo veel geïnvesteerd in de ondersteuning van mensen met een beperking. De voorbije twee legislaturen is er een gigantisch uitbreidingsbeleid geweest.”
“Het klopt dat de werkingsbudgetten van organisaties al lang niet meer geïndexeerd zijn, maar dat is een generieke maatregel. Elke gesubsidieerde organisatie uit elke beleidssector van de Vlaamse overheid wordt daarmee geconfronteerd. Ik praat het niet goed en weet dat het voor organisaties uitdagend is om daarmee om te gaan. Maar kom me niet vertellen dat er kapot bespaard is door de invoering van persoonsvolgende financiering.”
Maar de hoge werkdruk is er wel.
“De hoge werkdruk komt volgens mij vooral doordat zorgvragen complexer worden. We zien dat mensen met een dubbeldiagnose, vaak licht mentale beperking of autisme, gecombineerd met een psychische en agressieproblematiek, nergens nog terecht kunnen. De psychiatrie zet meer in op ambulante en mobiele begeleiding en bouwt woonondersteuning in combinatie met therapeutische behandeling af.”
“Gevolg? Deze mensen komen terecht in voorzieningen voor mensen met een beperking die niet geschikt zijn voor mensen met een psychosegevoeligheid en agressief gedrag. Zorgtrajecten lopen daardoor mis waardoor er soms gevaarlijke situaties ontstaan, wat dan weer emotioneel belastend is voor medewerkers.”
“Ik heb respect voor zorgprofessionals die de benen van onder hun lijf lopen. Ik weet dat mensen uitvallen en dat daardoor de werkdruk voor anderen toeneemt. Maar dat is niet alleen zo in de gehandicaptenzorg. Hetzelfde fenomeen duikt op in de ouderenzorg, in de jeugdhulp en in ziekenhuizen. Hoge werkdruk is een probleem binnen de hele welzijnssector. Is persoonsvolgende financiering dan de oorzaak? In andere sectoren heeft men dezelfde problemen.”
Perspectief 2040 is ook een duidelijk pleidooi voor meer intersectoraal werken. Kan het de oplossing zijn voor die complexe situaties?
“Dat we beter moeten samenwerken rond bepaalde gezinnen en cliëntsituaties is een feit. Met de andere deelsectoren van zorg en welzijn zoals de psychiatrie, thuiszorg en ouderenzorg moeten we een gedeelde verantwoordelijkheid opnemen.”
“Ik heb een zoon met autisme. Je houdt het niet voor mogelijk tegen welke procedures, wachtlijsten en aanmeldingstoppen we als gezin zijn aangebotst en hoeveel verschillende hulpverleners en diensten er bij ons gepasseerd zijn.”
“Mijn zoon is een klassieke zorgweigeraar die zegt dat de wereld een probleem heeft, niet hij. Nu pas, hij is ondertussen 25 jaar, begint hij te beseffen dat hij moeilijk kan functioneren in de maatschappij.”
“Als vader heb ik tijdens dit hele proces een trajectbegeleider gemist. Iemand die het gezin opvolgt en niet loslaat. Iemand die de verschillende regels en procedures van al die sectoren en organisaties kent en klaarstaat als er vragen zijn. Iemand die proactief aan de slag gaat en ook oog heeft voor de andere gezinsleden. Nu pas, na tien jaar, is er een begeleidster die met ons een succesvol traject loopt.”
Als de grote baas van de gehandicaptenzorg zijn weg niet vindt, dan ziet niemand door de bomen nog het bos.
“Na tien jaar werken als administrateur-generaal weet ik dat de simplistische redenering om de verkokering tegen te gaan door alle regelgeving en administraties op een hoop te gooien, niet zal werken.”
“Alle bestaande normeringen, bijdragesystemen, klachtenprocedures, financieringsmodellen, regelgeving, cao’s, veiligheidsnormen en kwaliteitsnormen op elkaar afstemmen, is een werk van lange adem. Om intersectorale zorg als kader op te leggen heb je twee, drie legislaturen nodig, incluis een gemotiveerde minister die dat wil aanpakken en zegt: we gaan ons smijten en intersectorale zorg faciliteren waar het kan.”
“Ik weet niet of dat ooit zal lukken. Vandaar mijn pleidooi om ervoor te zorgen dat zorgverleners alvast beter samenwerken. Het lokale niveau of de eerstelijnszones zijn de uitgelezen plekken om dit waar te maken. Zorg dat hulpverleners op het terrein elkaar kennen. Zorg dat ze de verschillende sectoren en regelgeving kennen. En zorg dat een trajectbegeleider iedereen rond de tafel kan zetten om op maat van een gezin een zorgtraject uit te tekenen.”
“Wij als administratie moeten voor deze zorgverleners opleidingstrajecten voorzien. En laat die zorgverleners aangeven op welke sectorale tegenstellingen ze vastlopen zodat wij die stap voor stap kunnen wegwerken.”
Over persoonsvolgende financiering voor minderjarigen hoor je niemand meer.
“De introductie van persoonsvolgende financiering voor volwassenen was een intens traject. We weten dat persoonsvolgende financiering voor minderjarigen nog complexer en ingewikkelder is. Wie krijgt het budget? Waar start welzijn en stopt onderwijs? Als je me het eerlijk vraagt: bij de opmaak van het reflectiedocument met onze stakeholders was het niet echt een issue, ik denk dat weinigen hier nog op zitten te wachten.”
“Maar het is niet dat we niets doen. Met het VAPH ondersteunen we bijna tweeduizend kinderen met een persoonlijk assistentiebudget, waarmee ze een persoonlijke assistent kunnen inzetten. We breiden de capaciteit van de multifunctionele centra en de rechtstreeks toegankelijke hulp aanzienlijk uit. En we werken aan een actueel zorgzwaarte-instrument voor minderjarigen.”
Een samenleving mag je afrekenen op hoe er wordt omgegaan met mensen met een beperking. Juist?
“Mijn zoon heeft een onzichtbare handicap. Je ziet niet dat hij autisme heeft. Maar hij heeft het soms wel lastig als hij bijvoorbeeld naar de supermarkt gaat of politie tegenkomt. Dan zie je pas hoe hard de wereld is voor mensen met een beperking. Mensen vinden al snel dat hij zich raar gedraagt en reageren zonder veel begrip op dat gedrag.”
“Op vlak van inclusie zijn we er dus nog niet, al wil ik daar geen grootse uitspraken over doen. Inclusie botst op de grenzen van onze samenleving. Je hebt tijd nodig om die te verleggen maar ik denk dat we vanuit vele hoeken moeten blijven pushen, trekken en sleuren.”
Kan het VAPH een duw in de rug geven?
“Veel mensen die bij het VAPH werken hebben een broer, zus, ouder of kind met een handicap. Die kennen de feiten en weten waar mensen met een beperking in de samenleving tegenaanlopen.”
“Als bijvoorbeeld De Lijn zijn vervoersplannen wijzigt, heeft dat een enorme impact op mensen met een licht verstandelijke beperking. Een deel van deze groep neemt immers het openbaar vervoer naar hun dagbesteding of maatwerkbedrijf. Als haltes dan plots verdwijnen of verschuiven, of het ritnummer wijzigt en de uurregeling is anders, dan draait dat in de soep. Het is niet de bevoegdheid van het VAPH om dat vervoer te gaan regelen. Maar wij kunnen anderen wel attent maken op de impact van een maatregel op mensen met een handicap.”
“Terecht vragen medewerkers me dan: waarom kan het VAPH geen expertisecentrum zijn rond handicap? En andere administraties en sectoren mee in het inclusieverhaal trekken? Ik vind dat een goed voorstel.”
Bron: sociaal.net
by admin | jun 4, 2024 | Verkiezingen 2024
“Tax the rich!” Deze slogan siert t-shirts, petjes en protestborden over de hele wereld. En met goede reden. Terwijl de elite ons telkens weer probeert wijs te maken dat wij ‘boven onze stand leven’, stapelt zij ongekende rijkdom op. De concentratie van haar decadente rijkdom is verbijsterend en blijft toenemen. Dit is kapitalisme, waar de rijken telkens opnieuw zichzelf bedienen. De recente cijfers zijn adembenemend. Van alle nieuwe rijkdom die sinds 2020 is gecreëerd, ging twee derde naar de rijkste 1% van de wereldbevolking. Tegelijkertijd lijdt onze samenleving onder tekorten, wachtlijsten, armoede, schulden en krimpende budgetten.
Een echte rijkentaks nu, zonder achterpoortjes en met een stok achter de deur!
De rijkentaks is geen kwestie van afgunst, zoals liberalen graag verkondigen, maar van gerechtigheid. De rijke elite vergaart haar geld op het hard labeur van de werkende klasse. Ze verbergt haar geld in belastingparadijzen en laat de lasten rusten op de schouders van de werkende klasse. Het is genoeg geweest! Maar hoe kunnen we dit veranderen? Stemmen voor een partij, de PVDA die consequent een miljonairstaks verdedigt, is één stap. Maar uiteindelijk hebben we nood aan een strijd van onderuit om zo’n taks af te dwingen.
De miljonairstaks die de PVDA voorstelt zou de overheid 8 miljard euro opbrengen. Het belast de rijkste 1% van de bevolking, met 2% op hun vermogen boven de 5 miljoen en 3% op het vermogen boven de 10 miljoen. Dit bescheiden voorstel zou een stap in de goede richting zijn. Maar om echt budget te creëren voor de massale publieke investeringen die ons onderwijs, gezondheidszorg, openbaar vervoer, betaalbaar wonen, …. nodig heeft, is meer nodig, een grotere vermogensbelasting en meer radicale maatregelen die komaf maken met de kapitalistische samenleving.
—> Wij eisen een belasting van 5% op het volledige vermogen van de rijkste 1% van de gezinnen. Deze hebben een gemiddeld vermogen van 11 miljoen 830 duizend euro. Zo’n belasting zou ons jaarlijks 30 miljard euro opbrengen.
Kapitalisten zijn er meester in om achterpoortjes te vinden en belastingen te ontduiken. Daarom hebben we een strakke controle en een stok of twee achter de deur nodig.
Stok 1 – Verhoog de exit-taks
Er bestaat in België al een exit-taks voor kapitaal dat het land ontvlucht. Die bedraagt 16.5% op de fictieve opbrengst van dat kapitaal in het buitenland. Deze exit-taks zou op het vermogen zelf moeten worden gehoffen. En moet zo hoog zijn dat het een sterk afradend effect heeft. Bijvoorbeeld, een belasting van 40% op het kapitaal dat het land verlaat, zoals Bernie Sanders in de VS voorstelde.
Stok 2 – Onteigening
Probeert een kapitalist toch ongemerkt z’n kapitaal te versluizen en dus deze exit-taks te ontlopen? Dan hebben we als gemeenschap argumenten te over om zo’n asociaal gedrag niet te tolereren, dat vermogen aan te slaan en ten dienste te stellen van de gemeenschap. Elke financiële instelling die zo’n gedrag faciliteert moet ook in publieke handen worden genomen.
Compleet scheefgetrokken belastingsysteem
Er worden in ons land veel belastingen betaald. Maar niet door iedereen! Voor de grote vermogens is België een belastingparadijs.
Voor elke 100 euro aan belastingen aan de overheid, komen er 42 euro van consumptietaksen (BTW en accijnzen) en 38 euro uit belasting op onze lonen en uitkeringen. Dus 80% van alle belastingen komt hoofdzakelijk van de werkende klasse. Uit bedrijfswinsten komt 13% en daarnaast komt 6,8% van belasting op voertuigen, woningen en gronden, ook in meerderheid betaald door de werkende klasse. Slechts 0.25% komt uit belastingen op grote vermogens. Nochtans leveren die grote vermogens heel veel inkomsten op voor hun bezitters.
Op bedrijfswinsten dalen de belastingen al lang!
Pas in 1956 werd een vennootschapsbelasting ingevoerd, afgedwongen door intense strijd van onderuit. Met een tarief van 45% werden vanaf toen de bedrijfswinsten belast. De inkomsten hieruit waren essentieel in de opbouw van onze sociale zekerheid, zorg, onderwijs en openbare diensten. In de jaren ‘70 bedroeg deze bron van inkomsten voor de overheid nog tot 30% van haar totale inkomsten uit belastingen. Vandaag is dit gedaald tot 13%. Het officiële tarief daalde stelselmatig tot slechts 25% vandaag. Door een enorme koterij aan aftrekposten is de gemiddelde reële belastingvoet een pak minder dan 20% en voor sommige bedrijven quasi nul. Alle partijen, behalve de PVDA, willen het officiële tarief van vennootschapsbelasting nog verder naar beneden halen. Het resultaat kunnen we nu al voorspellen: een verdere concentratie van rijkdom en vermogens in handen van een kleine groep. Het zijn de enorme bedrijfswinsten, die alsmaar minder worden belast, die aan de oorsprong liggen van de decadente opstapeling van rijkdom.
De stroom geld naar de rijkste 1% moet worden ingedamd. Als eerste stap moet de vennootschapsbelasting terug naar haar hoogste punt, zoals in de jaren 70, naar 50%. Daarmee verhogen we de inkomsten van de overheid met minstens 20 miljard euro.
Waarvoor dienen inkomsten uit belastingen?
België heeft nu al de laagste pensioenen van West-Europa, tot 49% lager dan in onze buurlanden en nog beweren ze dat we deze niet meer kunnen veroorloven. We werken ons te pletter. Nergens in Europa zijn zoveel mensen langdurig arbeidsongeschikt: 7,2% van de beroepsbevolking. We dragen extreem veel af aan de overheid. Daartegenover staan nog steeds enkele pilaren van onze welvaartsstaat overeind, maar ze wankelen. We hebben een degelijke maar kreunende gezondheidszorg, een automatische indexering van onze lonen en pensioenen die onder druk staat, een potentieel sterk en emancipatorisch onderwijs maar dat dringend veel investeringen nodig heeft, het meest fijnmazige openbaar vervoer netwerk in de wereld maar het is in tragisch verval. Deze pilaren van onze welvaartsstaat staan onder druk vanwege de hebzucht van de superrijken.
Geen geschenken aan de kapitalisten. We want our money back!
België is in Europa de kampioen in het uitdelen van bedrijfssubsidies, 18 miljard euro per jaar. Bijna hetzelfde bedrag wordt jaarlijks via de vennootschapsbelasting betaald. Voor elke euro belasting die betaald wordt op de bedrijfswinsten vloeit er een euro via de goocheltruc van de bedrijfssubsidies terug naar de kapitalistische klasse. Deze vestzak-broekzakoperatie moet stoppen.
Wij pleiten voor:
- een echte rijkentaks nu, 5% op het volledige vermogen van de rijkste 1%
- de onteigening van de kapitalisten die gaan lopen met het geld
- de vennootschapsbelasting terug op 50%
- een afschaffing van BTW op levensnoodzakelijke producten en 21% op echte luxeproducten
- een strakke controle op de kapitalisten door de vakbonden in de bedrijven met inzage in de volledige boekhouding
- inbeslagname wanneer kapitalisten bij aankondiging van deze maatregelen dreigen hun productie te verhuizen en verderzetting van de productie onder beheer en controle van de werknemers
- voor een massaal programma van publieke investeringen in zorg, onderwijs, sociale zekerheid, betaalbaar wonen en infrastructuur
VB laat zijn ware gelaat zien, onze rijken eerst
In een kopstukkendebat was voorzitter Van Grieken heel duidelijk. ‘Mijn partij verzet zich tegen een vermogensbelasting’. Bart De Wever noemde het een ‘nachtmerrie’. Rechts en extreem-rechts laten hier opnieuw hun ware gelaat zien. Het VB werpt zich op als anti-establishment, speelt in op het ongenoegen om stemmen te ronselen. Haar racisme heeft als uiteindelijk doel om de elite uit de wind te zetten. Eigen multimiljonairs eerst is de echte slogan van het Vals Belang.
De ‘tegen’argumenten ontkracht
Of het nu de bazen van VOKA en het VBO, hun ‘economen’ als Stijn Baert, kranten of partijen zijn. Altijd horen we hetzelfde liedje. Jamaar, jamaar, dat gaat niet, het is niet realistisch, het zal ons meer kosten dan het zal opbrengen.
Lukt dit wel?
‘Een miljonairstaks is compleet onwerkbaar’, zegt Melissa Depraetere van Vooruit. En ze somt alle klassieke vooroordelen op. We kennen het vermogen niet, beweert ze. Dat klopt niet. Alle info met betrekking tot het vermogen van de gezinnen is potentieel beschikbaar. Het is maar een kwestie van het bij elkaar te voegen.
De middenklasse zal weer moeten betalen.
Typisch een argument dat je bij ‘Open VLD’ zal horen. Zij beweren dat via een miljonairstaks het zuur verdiende spaargeld zal worden belast. De 1% rijksten, of 50.000 gezinnen, hebben een gemiddeld vermogen van een kleine 12 miljoen euro. Dat is geen spaargeld. Om 12 miljoen euro bij elkaar te ‘sparen’ moet je 1.000 jaar lang 1.000 euro per maand sparen. In een mensenleven moet je op 25 jaar 40.000 euro per maand opzij leggen. Geen enkele werkmens kan dit. Iemand met een vermogen van 12 miljoen heeft geprofiteerd van het werk van een ander, heeft zich de vrucht van iemand anders arbeid toegeëigend.
Het kapitaal zal vluchten.
Als je aan ons geld durft te raken dan gaan we lopen met ons geld. Tegen kapitaalvlucht kan worden opgetreden. We hebben een stok achter de deur nodig, een exit-taks en de inbeslagname. Ook de middelen van financiële instellingen die deze vlucht faciliteren, moeten in beslag genomen worden.
Er is daar geen meerderheid voor.
Er is heel duidelijk een meerderheid in de publieke opinie. Acht op tien Belgen is gewonnen voor een vermogensbelasting. Dit aantal zou nog kunnen stijgen wanneer deze expliciet enkel voor de 1% rijksten geldt. Zoals vaak zal de publieke opinie zich niet uitdrukken in parlementaire zetels. Er is slechts één partij die resoluut voor een miljonairstaks pleit en dat is de PVDA. Wachten tot er een meerderheid in het parlement is, is een slechte strategie. De geschiedenis leert dat enkel een volgehouden en massale strijd van onderuit zo’n eis kan realiseren.
Oproep aan de PVDA → lanceer een echte strijd voor de miljonairstaks. We want our money back!
De strijd voor een echte miljonairstaks moet meer zijn dan een interessant verkiezingsthema. De PS pleit ondertussen ook voor een vermogensbelasting, maar dan op het Europese niveau. Daar kan je niet tegen zijn, maar het mag geen argument zijn om niet in België van start te gaan. Ook Groen en Vooruit sprongen op de kar en pleiten nu plots ook voor een miljonairstaks. Weliswaar in een heel sterk verwaterde vorm. Deze zou slechts één miljard euro opbrengen, peanuts dus. Wij pleiten om in het kieshokje voor het sterkste voorstel te opteren en roepen daarom ook op om voor de PVDA te stemmen.
Verandering afdwingen via strijd!
Om een echte rijkentaks te realiseren hebben we nood aan een mobiliserende strijdcampagne, waar iedereen die voor deze eis wil strijden wordt samengebracht. Waarom maakt de PVDA niet van deze verkiezingscampagne gebruik om zo’n brede campagne op poten te zetten? Een echte rijkentaks afdwingen, geen flauw afkooksel, zal jaren van volgehouden strijd vergen. Wij roepen de PVDA en de vakbonden op om alle organisaties, groot en klein, uit te nodigen om de handen in elkaar te slaan. Zo’n campagne ‘We want our money back’ zou een brede infocampagne op poten kunnen zetten, hoorzittingen en meetings kunnen organiseren, kunnen spreken op personeelsvergaderingen in werkplaatsen, acties op poten zetten op publieke plaatsen en ten slotte grote manifestaties kunnen organiseren om de maatschappelijke steun op de been te brengen en zichtbaar te maken.
Zo brengen we deze eis in het centrum van het politieke debat. Zo’n strijdcampagne zou kunnen werken op basis van actieve lokale comités met een stuurgroep op een nationale conferentie verkozen. Om dat te realiseren moet de PVDA het geweer van schouder veranderen en strijd centraal plaatsen, niet verkiezingen. Ze zou bereid moeten zijn met anderen samen te werken zonder deze samenwerking te willen controleren. Logischerwijs zou ze electoraal voordeel halen wanneer zo’n strijd tot een echte overwinning leidt.
Bron: socialisme.be
by admin | jun 4, 2024 | Verkiezingen 2024
Volgens de Nationale Bank zijn de 10% rijkste Belgen goed voor 55% van het vermogen in dit land. De 50% armsten moeten het doen met 8,4% van dat vermogen. Dergelijke cijfers versterken de roep naar een vermogensbelasting, een voorstel dat brede steun onder de publieke opinie geniet. De rechterzijde wil echter niet daar het geld halen. Het zoekt het integendeel bij de armsten, werklozen en de sociale zekerheid. Terwijl de zorgsector kreunt onder de tekorten, wil rechts daar verder op besparen.
De N-VA is erg openlijk over het neoliberale Thatcheriaanse beleid dat het wil voeren. Harde besparingen op de uitgaven in de gezondheidszorg worden gekoppeld aan draconische aanvallen op werklozen, leefloners en armen in het algemeen. Volgens N-VA moet werken meer lonen dan niet werken. Om het verschil groter te maken, wil het niet dat de lonen stijgen. Neen, dat zou de winstbelangen van de bevriende superrijken raken. De N-VA wil integendeel de leeflonen en werkloosheidsuitkeringen naar beneden trekken.
De werkloosheidsuitkering in de tijd beperken, zou volgens rechts aanzetten om sneller aan het werk te gaan en niet in de ‘hangmat’ van de uitkering te blijven. In werkelijkheid zal het vooral de stap richting leefloon versnellen. Ook daar heeft de N-VA een oplossing voor: het leefloon laten dalen door opeenvolgende indexsprongen. Werkenden zijn best op hun hoede: een indexsprong voor de lonen was één van de gehate en asociale maatregelen van de regering-Michel toen N-VA mee aan het stuur zat. Na de uitkeringen dreigen ook de lonen te volgen. Een indexsprong is erg asociaal. Het betekent dat de uitkering of het loon niet aangepast wordt aan de stijgende prijzen en dus eigenlijk minder waard is. Het is een regelrechte aanval op de koopkracht. Een leefloon van 858,97 euro per maand voor een samenwonende omschrijven als een ‘hangmat’ getuigt overigens van erg weinig realiteitszin.
Een besparing van 10 miljard op de sociale zekerheid zal de ongelijkheid vergroten en de crisis in onder meer de zorgsector verdiepen. De zorgsector zit al op zijn tandvlees en kent veel gelijkenissen met het onderwijs, waar er momenteel opmerkelijk grote protestacties zijn tegen een beleid van jarenlange tekorten. Het personeel trekt het niet meer en de kwaliteit van de dienstverlening gaat daaronder gebukt. Dat oplossen gebeurt niet door te schuiven met tekorten, maar net door massaal te investeren. Rechts wil daar niet van weten, het wil integendeel nogmaals de hakbijl in de zorg zetten!
Naar de superrijken kijken om hen te laten bijdragen, is volgens de N-VA niet haalbaar. 2,5 miljard euro bij de werklozen halen, 500 miljoen bij de leefloners, 800 miljoen op de ambtenarenpensioenen en 4,5 miljard in de gezondheidszorg, vindt de partij van De Wever dan weer perfect haalbaar. Het stopt daar niet, zo wil de N-VA onder meer besparen op de dotatie voor de NMBS, op opvang voor vluchtelingen … Sociale huisvesting hoeft niet, de resterende publieke participatie in onder meer Bpost moet weg … De lijst van asociale maatregelen die alle werkenden en hun gezinnen treffen, is lang.
Waarom wil rechts zo hard besparen? De andere kant van dezelfde medaille bestaat uit historisch hoge bedrijfswinsten, miljarden aan bedrijfssubsidies, ‘lastenverlagingen’ voor bedrijven … Wat uit de zakken van de werklozen, leefloners en werkenden gehaald wordt, verdwijnt zo in die van de superrijken. Terwijl de N-VA meer dan 10 miljard op sociale uitgaven wil besparen, voorziet het nu al een cadeau van bijna 1 miljard nieuwe lastenverlagingen voor de bedrijven. Dat is wat de N-VA en de rechterzijde onder ‘evenwicht’ verstaan.
In De Standaard van vandaag stelt Marc Reynebeau dat N-VA voor een “een omgekeerde klassenstrijd” staat. Hij gebruikt de term ‘omgekeerd’ omdat het gericht is tegen de armsten, maar eigenlijk gaat het om gewone klassenstrijd. N-VA stond in die strijd immers altijd aan de kant van de superrijken. Daar tegenover moet de linkerzijde stoutmoedig voor de belangen van de werkende klasse opkomen. Reynebeau stelt ook nog: “Anders dan wat de rechterzijde doorgaans vreest, lijken de aanstaande verkiezingen het linkse discours eerder te temperen dan te radicaliseren. Beloften moeten immers concreet en geloofwaardig zijn en een indruk van realisme wekken.” Er is nood aan eisen die concreet en geloofwaardig zijn, niet voor de besparingsinstanties die de winsten van de grote bedrijven en hun aandeelhouders voor ogen hebben maar voor de vele werkenden en mensen die uit de boot vallen. Hen perspectief geven om doorheen collectieve strijd sociale vooruitgang te bekomen, is nodig.
Delen:
Bron: socialisme.be
