by admin | feb 11, 2023 | Sectoren
In het voorjaar van 2022 voerde de sociale inspectie controles uit bij 175 dienstencheque-ondernemingen. Bij 159 bedrijven zag de inspectie zich verplicht om schriftelijke waarschuwingen op te stellen wegens inbreuken op één of meerdere bepalingen van de Welzijnswet. De vakbonden zeggen het sociaal overleg in de sector op.
Verschillende studies tonen enorme aantallen medische klachten in de dienstencheque-sector aan. Huishoudhulpen maken 35 keer meer kans op musculoskeletale aandoeningen dan werknemers in andere sectoren, en 260 procent meer kans op langdurige arbeidsongeschiktheid gedurende de eerste 5 jaar in de sector. Schokkende cijfers die veel werkgevers niet lijken te verontrusten gezien de resultaten van de door het kabinet van minister Dermagne gepubliceerde controles.
De vakbonden, ABVV Dienstencheques, ACV Voeding en Diensten en ACLVB, willen dat de werkgevers een gezamenlijke verklaring ondertekenen waarin het inspectieverslag volledig wordt erkend en waarin zij hun leden tot actie aanzetten om de wetgeving te doen naleven. Tot dat gebeurt blijven de vakbonden weg van het sociaal overleg.
De werkgeversorganisatie Federgon, die de commerciële dienstenchequebedrijven vertegenwoordigt, wil geen gezamenlijke verbintenisverklaring ondertekenen. De federatie is ook niet bereid om de intrekking van de erkenning te vragen van bedrijven die de regels niet naleven.
De sector wordt voor 70 procent met overheidsgeld gesubsidieerd.
Bron: DeWereldMorgen
by admin | feb 11, 2023 | Antipestteam
Op initiatief van BAPN (Belgisch Netwerk Armoedebestrijding [1]) ging federaal minister Karine Lalieux, bevoegd voor armoedebestrijding, op 31/1/2023 in gesprek met mensen met armoede-ervaring uit Brusselse, Vlaamse en Waalse verenigingen. Ze bespraken de implementatie van het federaal plan tegen armoede en ongelijkheid. Dit plan is essentieel voor de armoedestrijd in België, gezien het richting geeft en de maatregelen omvat voor het beleid op het federaal niveau.
De minister en de deelnemers wisselden intensief uit rond de nijpende problematiek van dak- en thuisloosheid, de moeilijke toegang tot gezondheidszorgen voor mensen met precaire verblijfsstatuten, drempels in de OCMW-hulpverlening, de digitale kloof, de dalende koopkracht en energie-armoede.
Fernando: “Ik wil en kan werken, maar heb geen referentieadres en geraak daarom niet uit de cyclus van dakloosheid. Ik ben nog nooit eerder dakloos geweest.”
Anne: “Ik ben een alleenstaande mama met 2 kinderen. Ik heb geen budgetmeter en ook geen middelen om die op te laden. De elektriciteit is afgesloten. Terwijl het sociaal onderzoek loopt, heb ik geen elektriciteit.”
Anahit: “Ik wil heel graag mijn kinderen inschrijven voor de speelpleinen, maar ik weet niet hoe dit moet op de computer. Ik maak een afspraak met mijn sociaal assistente, en samen doen we de inschrijving. Maar dan komen de bevestigingsmails, betalingsinstructies enz. ook bij haar op de computer toe, en moet ik telkens naar daar om alles op te halen.”
De armoedenetwerken toetsten beleidsaanbevelingen af met de minister, gebaseerd op de inbreng en de armoede-ervaringen van mensen in armoede. Zo formuleerde BAPN zes aanbevelingen voor de minister:
- een betere toegang tot het referentieadres voor dak- en thuislozen;
- de versterking van de digitale vaardigheden via een op-maat-aanpak voor kwetsbare mensen;
- betere toegang tot medische hulp voor mensen zonder papieren;
- een meer aanklampende hulpverlening vanwege de OCMW-sociale diensten;
- verankering van de uitbreiding van het sociaal energietarief voor mensen in armoede en een getrapte uitbreiding naar mensen uit de lagere middenklasse die niet meer kunnen rondkomen;
- een pact wonen-energie dat ten dienste staat van een sociaal rechtvaardig klimaatbeleid.
Gezien het belang van de ervaringskennis van mensen in armoede om tot een effectieve implementatie van het federaal plan tegen armoede en ongelijkheid te komen, vroeg BAPN bovendien dat de participatie van mensen in armoede verankerd zou worden in de wet die de minister tot stand wil brengen zodat elke legislatuur de federale regering verplicht een federaal plan tegen armoede en ongelijkheid moet aannemen.
De minister stelde belang te hechten aan de rechtstreekse participatie van mensen in armoede aan het armoedebeleid en engageert zich om de dialoog verder te zetten. Minister Karine Lalieux: “Deze ontmoeting met ervaringsdeskundigen is voor mij heel belangrijk. Hun inbreng vormt steeds een inspiratiebron voor mijn beleid. Zij ervaren dagelijks hoe het is om met armoede geconfronteerd te worden. Als minister hou ik daar telkens rekening mee. We hebben het federaal plan tegen armoede en ongelijkheid dan ook samen met hen en mensen uit het middenveld opgesteld.”
De armoedenetwerken houden de vinger verder aan de pols bij de minister om samen de strijd tegen armoede aan te gaan.
Bron:DeWereldMorgen
by admin | feb 11, 2023 | Economie
In hun jaarlijkse jamboree in Davos had de kapitalistische elite het dit jaar onder andere over de ‘The Great Reset’, of de aanpassing van de samenleving aan het digitaal- elektronisch tijdperk. Deze strijd tegen ‘cash geld’ is verre van onschuldig.
Digitaal betalen met het kaartje is in. Je bent mee als je het gebruikt. In mijn krantenwinkeltje hangt aan de inkom ‘liefst elektronisch betalen’. De tijdwinst, als het meevalt, is misschien seconden. En dan? Hetzelfde bij de bakker, in het zwembad, in de brasserie, op de trein, tram en bus, bij de parkeerautomaat, in de bibliotheek.
Wie modern, jong, dynamisch en met ‘zijn tijd mee’ is moet alles digitaal betalen. Is cash geld dan vervloekt? Wat is er aan de hand?
Verdwijnen cash geld betalingen?…
… Zo’n vaart loopt het gelukkig (nog) niet. Door de campagnes en de druk van Big Tech en Big Money verminderen de cashbetalingen wel aanzienlijk. Maar een studie van de Nationale Bank van België (NBB) relativeert. In een persbericht verwijst de NBB naar de cijfers van de Europese Centrale Bank (ECB).
In de eurozone blijven ondanks grote verschillen, vooral tussen de noordelijke-, Scandinavische- en zuidelijke staten, contante betalingen dominant. Voor ruim 73 procent van de betalingen van persoon tot persoon en aankoopbetalingen werd in de eurozone cash geld gebruikt in 2019.
In België was dat nog 58 procent en dit voor een waarde van 33 procent van alle transacties. Volgens de NBB daalt het gebruik van cash geld minder snel dan in Nederland, Oostenrijk, Finland of Frankrijk. Nederland is na Finland koploper voor digitaal betalen aan de toonbank.
In België is vanaf 1 juli 2022 een wet aangenomen die handelaren verplicht elektronisch betalen aan te bieden (de covid pandemie heeft een boost gebracht in het gebruik van digitale betalingen omwille van hygiënische redenen).
Een andere wet zegt echter, samen met de richtlijnen van de Nationale en Europese Centrale Bank, dat cash geld het enig wettig betaalmiddel is. En dat keuzevrijheid essentieel is.
De consumentenorganisatie Test Aankoop organiseerde een onderzoek bij 1.300 consumenten over hun houding tegenover betalen met geld of met het bankkaartje en smartphone. De vraag was “betaal je liever cash of met de bankkaart”? Sommige handelaren willen alleen nog werken met digitaal betalende consumenten, wat illegaal is.
Foto: Hloom Templates, Wikimedia Commons / CC BY 2.0
Uit het onderzoek van Test Aankoop blijkt dat 76 procent van de respondenten van mening is dat handelaren geen cash betalingen mogen weigeren. De redenen voor dit standpunt zijn uiteenlopend.
86 procent meent dat er altijd een keuzemogelijkheid moet zijn. 63 procent gelooft dat niet iedereen (altijd) toegang heeft tot elektronische betalingen en 50 procent denkt dat niet iedereen zich comfortabel voelt met het elektronisch betalen.
Sommige respondenten hechten ook belang aan hun privacy. Bijna 40 procent vindt dat de bank niet alles moet weten waar en wat we kopen. Tenslotte is 37 procent van mening dat dat omgaan met contant geld een opvoedende waarde heeft.
Test Aankoop stelt dat “de handelaars verplicht zijn cash te aanvaarden en dit als vanzelfsprekend te vinden. Cash geld is in België immers het enige wettig betaalmiddel, zoals ook de Europese Centrale Bank onlangs nog in herinnering bracht. Het kan niet dat een consument bij de aankoop van een product of dienstverlening op een weigering botst als hij die met contanten wil betalen. Overigens wijst de enquête uit dat meer dan de helft zei nog geregeld met cash te betalen.”
Dus, de euforische bulletins in de pers en media mogen ons niet doen vergeten dat cash betalen nog altijd voor miljoenen consumenten in België belangrijk blijft.
De oorlog tegen cash geld
Het zou een fout zijn achter deze campagnes voor een switch van contant naar elektronisch betalen niet het grotere plaatje te zien. We verwijzen in dit verband naar het boek van een gewezen beursmakelaar, schrijver en journalist, Brett Scott.
Hij schreef het boek ‘Cloud Money’ (2022). Zoals boven gezegd stelt hij dat er oorlog gevoerd wordt tegen cash geld door Big Finance en Big Tech bestaande uit een allegaartje van grootbanken, tech bedrijven, financiële instellingen en alles daar tussenin. Volgens hem is ‘cash’ de laatste horde die belet om het mondiale betalingssysteem te domineren.
Winnen zij de ‘war on cash’, schrijft B. Scott, dan is de machtsgreep van het ene (commerciële) geldstelsel op het andere geldstelsel onder controle van nationale staten een feit. Wanneer in Davos gesproken wordt over ‘The Great Reset’ dan is dat een codewoord voor die switch.
Grote en middelgrote landen zoeken tegen de grote druk van Big Tech en Big Money in, gedomineerd door Amerikaanse multinationale bedrijven, naar nieuwe samenwerkingsvormen met hun eigen staatsmunt als basis van transacties.
Rusland en China zijn nu de vijanden. Waarom? Omdat zij openlijk de mondiale macht van de digitalisering door de grote Amerikaanse en westerse Tech- en Big-money bedrijven afwijzen. Zij zijn begonnen handelstransacties en economische relaties in eigen munt te betalen, ook andere landen doen eraan mee. Ze organiseren eigen digitale betaalplatformen.
De privatisering van het geld
Scotts kernpunt is terecht: cash is niet hetzelfde als geld dat op je rekening staat bij een commerciële bank. Digitaal geld verschilt fundamenteel van cash geld. Contant geld wordt door de staat uitgegeven en is daarom publiek geld. Digitaal geld wordt uitgegeven door commerciële banken die met uw geld winst maken.
Als die bedrijven de oorlog tegen cash winnen gaat daarmee publiek geld verloren, en dus ook de nationale soevereiniteit. Zo domineren Amerikaanse private bedrijven het gehele monetaire stelsel en dus de economie. Het is de privatisering van het geld.
Er wordt gezegd: het digitaal bedrag op mijn rekening is toch simpelweg een modernere variant van cash geld? Tegelijk wordt gezegd dat het promoten van elektronisch betalen ook ingaat tegen de buikgevoelens van velen. Ze voelen aan dat er iets fundamenteel gebeurt als je niks meer met cash geld zou betalen en alles overlaat aan het bankkaartje en de eigenaars ervan: de private banken.
Gevangen in het casino
Brett Scott maakt een vergelijking met het casino. Hij werkt de casinometafoor uit. In het casino bestaan twee soorten geld: het contante geld en de casinofiches die je weer kunt inruilen voor cash, dus staatsgeld.
Wat op onze bankrekeningen staat zijn niet meer dan ‘digitale fiches’ die door banken worden uitgegeven. Ze zijn een schuldbekentenis: ze beloven dat je een bepaald bedrag aan cash, overheidsgeld kunt opnemen als je dat wilt. Scott zegt dat als je 100 euro in cash aan de bank overhandigt, wordt de bank daar feitelijk eigenaar van.
Dat betekent dat de bankvoorraad aan staatsgeld groeit. Vervolgens kent de bank ons 100 euro digitale fiches toe die op mijn rekening verschijnen: ‘100,00’. De bank heeft cash staatsgeld verworven, terwijl ik door de bank uitgegeven digitale fiches heb verworven. Als ik terug cash vraag geeft de bank mij staatsgeld en neemt haar fiches weer terug.
Wat nu gebeurt, schrijft B. Scott, is dat de banken het steeds lastiger maken om je eigen geld in cash op te vragen. Vele burgers ergeren er zich aan dat er serieuze beperkingen zijn ontstaan aan het opvragen van hun geld. Het strikt beperken van bankautomaten past binnen de oorlog tegen cash geld. Scott zegt: “het is steeds moeilijker het casino te verlaten”.
De totale (totalitaire) casino is een samenleving waarbij de burgers en ondernemingen geen enkele financiële transactie kunnen uitvoeren buiten de financiële sector van de banken: geen aankoop, geen gift, geen fooi. Dat levert de banken veel op. Want hoe meer bankrekeningen, bankkaarten en transacties hoe meer informatie zij vangt van de consumenten.
Hoe meer gedigitaliseerde betalingen, hoe meer data en macht. De banken zijn dan de toegangspoort die toestemming verleent aan alle betalingen. De privacy van de burger (en breder de democratie) staat op het spel met exclusief gedigitaliseerde betalingen. Terwijl contant geld een privacy vriendelijker en een democratisch instrument van personen en staten is.
Naar een digitale dictatuur?
Uiteindelijk gaat het ook en misschien vooral over afhankelijkheid van die gebundelde macht van Big Tech en Big Money. Is het overdreven te zeggen dat The Great Reset, waar de elite in Davos en op andere fora over dromen, ons leidt naar een digitale dictatuur van Big Tech en Big Money onder leiding van een paar Westerse multimiljardairs en hun politieke dienaars?
Die ondemocratische, autocratische macht begeleidt elke transactie maar is ook in principe in staat om ons toegang tot ons geld te ontzeggen. En dat is hoogst gevaarlijk. Vandaag gebeurt dit al met zogenaamde economische sancties en confiscaties en diefstal van kapitalen van mensen en landen die op een zwarte lijst staan van Big Tech, -Money en van hun globalistische bondgenoten in Washington, Brussel en London.
Brett Scott is een beursmakelaar geweest. Hij is geen nostalgicus. Waar het bij hem – terecht – om gaat is de machtsbalans tussen staatsgeld en bankgeld. Hij verzet zich tegen het idee dat digitalisering van alle geldtransacties automatisch vooruitgang betekent. Hij pleit voor het recht van de burgers om cash te gebruiken.
Cash geld in balans
Cash geld voorkomt dat we in een samenleving terecht komen waar Big Tech en Big Money, de rattenvangers van Hamelen zijn die het volk als ratten in de berg lokken: de totale digitalisering en onderwerping. Dat zou als gevolg hebben: weg met de privacy, digitale slavernij in plaats van democratie, een einde aan de soevereiniteit en inspraak van individuen en naties.
Gelukkig komt daartegen steeds meer verzet van de volkeren en landen. Zij willen de digitalisering onder gemeenschapscontrole houden. Ze nemen hun nationale munten en niet de dollar als basis van hun handelstransacties tussen personen en bedrijven. Dat wil niet zeggen dat alles cash moet betaald worden. Maar het mag niet zo zijn dat al het geld digitaal wordt of m.a.w. geprivatiseerd wordt voor de macht en winsten van Big Tech en Big Money.
Bron: DeWereldMorgen
by admin | feb 11, 2023 | Economie
Het overheidsbedrijf NMBS rechtvaardigt de prijsstijging vanaf 1 februari 2023 met de gestegen uitgaven voor energie en de gedaalde inkomsten na de pandemie. Federale politici geven de indruk dat ze hier niet bijster veel aan kunnen doen, de tering naar de nering zetten… Niets is minder waar, dit is een politieke keuze, géén financiële noodzaak.
Het is op deze nieuwssite al talloze malen eerder gezegd (zie ons lijvig dossier NMBS-De Lijn). Telkens weer geeft de federale regering, bevoegd voor het openbaar vervoer met de trein, de indruk dat de NMBS een autonoom bedrijf is dat zelf beslissingen neemt.
Zo kan je het meemaken dat federale parlementsleden van de meerderheid ‘kritische’ vragen stellen aan de bevoegde minister, ditmaal is dat minister van Mobiliteit en vice-eerste minister Georges Gilkinet (Ecolo). In het Vlaams Parlement doet zich overigens een zelfde schaduwspel voor over de vervoersmaatschappij De Lijn.
In hun antwoorden stellen de betrokken ministers het dan steeds weer voor alsof ze er ook niet kunnen aan doen dat de NMBS zelf naar inkomsten zoekt die de federale overheid hen niet kan (wil) geven en dat ze deze evolutie betreuren.
Tegelijkertijd benadrukken ze dan ook altijd dat er naast die prijsstijgingen ook ernstige inspanningen worden gedaan om de kwaliteit van de dienstverlening te verbeteren.
Je kan het discours dat de komende dagen wordt afgestoken zo zelf schrijven (tegenwoordig hebben ze daar zelfs een app voor). Kopieer wat elke minister heeft geantwoord op deze vragen over de voorbije veertig jaar en je antwoord vandaag is klaar.
Je ticket dekt slechts een klein deel van de echte kostprijs
Laat ik daarom voor de zoveelste maal even de realiteit van deze beslissing weergeven. Prijsstijgingen worden ‘beslist’ door de Raad van Bestuur van de NMBS op basis van de afweging van de kostprijs voor de uitbating van de treinen. Klinkt allemaal heel ernstig.
Het exacte percentage is moeilijk te berekenen – er wordt ook nooit een inspanning gedaan om die berekening eens te maken – maar zelfs het duurste ticket voor één treinrit, zonder enige korting, dekt nauwelijks tussen 15 à 20 procent van de echte kostprijs van die rit.
De totale inkomst uit de verkoop van tickets zegt al evenmin iets over de werkelijke opbrengst. De hele keten van betalend reizen met de trein, van de kaartautomaten, de loketten, de tijd die de treinbegeleiders1 er aan moeten besteden, de controles, het onderhoud van de machines, de kostprijs van het drukwerk, de administratie voor de boetes, het moet immers allemaal van de inkomsten afgetrokken worden om echt te weten hoeveel je treinkaartje opbrengt.
Wanneer de NMBS dus de tickets doet stijgen (ergens tussen 9 en 28 procent, naargelang de aard van je aankoop) beslist zij in feite om de inkomsten die niet eens de kostprijs dekken te verhogen naar een peil waarbij ze nog steeds de kostprijs niet dekken.
Prijzen zijn het gevolg van politieke beslissingen
Een wat ingewikkelde zin om dit te zeggen: de prijs van uw ticket is het directe gevolg van politieke beslissingen. De regering kan evengoed beslissen om de verminderde inkomsten door de gestegen energieprijzen en door de pandemie te compenseren. Dat deed ze trouwens al voor de luchtvaartsector.
En op Vlaams regionaal niveau deden ze zelfs nog straffer. Daar werden miljoenen euros subsidies beslist voor een kleine luchthaven die nog nooit winst heeft gemaakt. Noteer daarbij dat luchtvervoer géén openbare dienst is maar een commerciële activiteit. Diezelfde Vlaamse regering ondermijnt voor het ogenblik via doelbewuste onderfinanciering van het vervoer met bus en tram van De Lijn.
Om het allemaal nog cynischer te maken, de kostprijs voor het afschaffen van betalend vervoer is slechts een kwart van het geld waarmee de federale regering elk jaar de bedrijfswagens subsidieert, een subsidie die grotendeels gaat naar werknemers die al hogere lonen verdienen, en die een prijsverhoging van enkele procenten niet eens aanvoelen.
En verder nog dit: de NMBS als een ‘kost’ voorstellen is een verdraaiing van de economische realiteit. Zelfs de werkgeversorganisaties bevestigen dat het bestaan van het openbaar vervoer goed is voor de economie: mensen kunnen naar hun werk, elke treinreiziger is een auto minder op de baan, reizigers bezoeken familie, gaan shoppen, gaan op uitstap met de kinderen, de kleinkinderen. De macro-economische opbrengst van het openbaar vervoer is groter dan zijn kostprijs. Ook die berekening wordt nooit gemaakt. Heel af en toe wordt er naar gehint bij een staking bijvoorbeeld (Zie NMBS brengt economie jaarlijks minstens 14,6 miljard op).
Politieke Raad van Bestuur
Over de zogenaamde autonomie van de NMBS kon verder nog dit worden gezegd. Alle leden van de Raad van Bestuur zijn politiek benoemd, hebben het etiket van een of andere politieke partij, die hun mensen aanduidt volgens het aantal waar ze proportioneel recht op hebben.
Competentie op vlak van openbaar vervoer is daarbij geen must. Het zijn echter helemaal geen stropoppen die hun bevelen rechtstreeks van hun minister krijgen (en hier bedoel ik niet persé de minister van Mobiliteit, maar de minister of ministers van hun partij in de regering).
Dat is ook niet nodig. Ze werden geselecteerd op hun ideologisch profiel. De partijen zoeken immers naar personen die het met hun visie op openbaar vervoer eens zijn. Die leden van de Raad van Bestuur van de NMBS hoeven niet overtuigd of bevolen te worden om te doen wat ze doen. Die weten perfect wat van hen wordt verwacht en staan daar ook achter – en worden er zeer gul voor betaald.
Wanneer pakweg Marc Descheemaecker verklaart dat niemand hem de les komt spellen en dat hij volledig autonoom zijn beslissingen neemt dan liegt hij niet. Hij is uit zichzelf reeds overtuigd dat het openbare dienstkarakter van de trein en de bus moet vernietigd worden, dat prijzen ‘marktconform’ moeten zijn ‘in een competitieve markt’. Dat diezelfde ‘markt’ hem daarbij zeer gul vergoedt, is dan mooi meegenomen.
De beul en de koning
Hoe bikkelhard deze man en al zijn kompanen in beheerraden alom hun neoliberaal gedachtengoed opleggen, niet zij zijn de echte verantwoordelijken, net zomin als de beul met de bijl de echte dader is van een executie, dat is de koning ver boven hem. Dat die beul terecht meent dat hij goed werk levert, verandert niets aan de realiteit dat hij slechts een fysieke tussenschakel is naar de echte beslissers.
Deze personen nemen tevens de onpopulaire taak op zich om hun ‘beslissingen’ voor de media te verdedigen. Dat houdt de echte beslissers uit de wind. Zelf hoeven ze toch niet verkozen te worden. Integendeel, zelfs als ze moeten vertrekken wegens wanbeleid (zoals Descheemaecker na 8 jaar – 2005 tot 2013 – desastreuze prestaties aan de top van de NMBS) krijgen ze een ruime ontslagpremie en gegarandeerd uitzicht op andere lucratieve postjes.
De echte verantwoordelijkheid voor deze prijsstijging ligt bij de voltallige federale regering van Groen-Ecolo, Open VLD-MR, Vooruit-PS en CD&V. Daar moeten dan ook de pijlen van kritiek op gericht worden, daar moet alle treinreiziger hun terechte boosheid op richten.
Hetzelfde geldt voor de lamentabele dienstverlening. Richt je woede op de echte verantwoordelijken, dat is niet het personeel. Dat is zelfs niet de Raad van Bestuur. De echte boosdoener is de federale regering en al haar ministers.
Note:
1 Wat de treinbegeleiders betreft, die worden niet werkloos zonder betalende tickets. De controle van tickets en abonnementen is niet eens hun eerste taak: veiligheid, stiptheid en informatie aan de reizigers gaat altijd voor op controle. Voor meer details zie dit relaas van drie treinbegeleiders Treinbegeleiders unaniem: gesplitste structuur werkt niet.
Bron: DeWereldMorgen
by admin | feb 11, 2023 | Sectoren
Meer dan 18.000 betogers uit zorg, welzijn en cultuur kwamen op 31 januari op straat. Deze massa die op de been kwam, staat in contrast met de media-aandacht die ze kreeg. Dit doet afbreuk aan zowel de grootte als de ernst van het probleem.
De verpletterende werkdruk, die hand in hand gaat met personeelstekorten, was hét thema van de betoging. Zorg- en hulpverleners kunnen niet meer. En daar zouden we allemaal heel erg bezorgd over moeten zijn.
Zorg is de kern van onze samenleving. Elke dag wordt er massaal gezorgd, en elke dag wordt zorgend werk ondergewaardeerd. Zorg maakt dat we fris gewassen op het werk en op school verschijnen, dat we ook op onze oude dag een helpende hand tegenkomen, dat baby’s hun middageten krijgen en jongeren een luisterend oor vinden. Kortom: het maakt dat onze samenleving draait. Zorg is ook iets dat we graag vergeten. Het is een beetje vies en komt soms met een geurtje.
Zorg is de kern van onze samenleving
Hoewel we allemaal een verzorgende en zorgzame omgeving nodig hebben in ons leven, behoren de mensen die zorgtaken uitvoeren tot de meest ondergewaardeerde, onzichtbare en verwaarloosde werknemers. Daarom kwam de kinderopvang, de bijzondere jeugdzorg, de ziekenhuizen, de psychiatrie, … op straat. Zij dragen de gevolgen van beleid dat hen onderwaardeert en marktdenken vooropstelt. Zij zien elke dag wat dit betekent in hun werk. Zij weten wie ze naar huis sturen als ze hun deuren moeten sluiten en hoe ze mensen in de steek laten als ze handen tekort hebben.
Zorg behoeven betekent dat we iemand anders nodig hebben. In het neoliberale discours is die afhankelijkheid om van te gruwen. Iedereen verantwoordelijk voor het eigen welzijn en de kosten van de nodige zorg. En graag wat winst voor de aandeelhouders van zorginstellingen. Dit neoliberale denken brengt de universele toegang tot gezondheidszorg in het gedrang. Het plaatst efficiëntie boven kwalitatieve en toegankelijke hulpverlening voor iedereen.
Efficiëntie, productiviteit en andere marktprincipes gaan niet goed samen met zorg
Efficiëntie, productiviteit en andere marktprincipes gaan niet goed samen met zorg, net omdat zorg altijd tijd vraagt. Deze principes invoeren in zorg en welzijn kunnen daarom niets anders betekenen dan slechtere arbeidsomstandigheden en slechtere hulpverlening. We moeten nadenken over hoe we kwalitatieve en universeel toegankelijke zorg kunnen aanbieden in het belang van de patiënt en cliënt, en niet vanuit een winst gedreven logica.
Beleid maken is keuzes maken. Wanneer de keuzes van onze regeringen niet stroken met een zorgzame maatschappij, moeten we van ons laten horen.
Op 8 maart – internationale strijddag voor vrouwenrechten – komen vrouwen*bewegingen, vakbonden en andere middenveldorganisaties wereldwijd op straat voor investeringen in onze openbare diensten en leefbare zorg voor patiënten en zorg/hulpverleners! Laten we opnieuw met duizenden zijn.
Fauve Peirelinck werkte 4,5 jaar als vroedvrouw in een ziekenhuis, en is momenteel projectmedewerker ‘personeelskrapte in de Brusselse welzijnssector’.
Bron: DeWereldMorgen