Schooldirecteurs kregen eerste loonsverhoging

“Zal nu letterlijk meer lonen om verantwoordelijkheid op te nemen”

De 1.429 schooldirecteurs in het Vlaams onderwijs hebben op hun meest recente loonbrief een loonsverhoging gekregen. Dat meldt Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA). Het gaat om de eerste fase van een geleidelijke loonsverhoging voor directeurs om op die manier de loonkloof met een gewone leerkracht te verhogen. “Het zal nu letterlijk meer lonen om de verantwoordelijkheid van schooldirecteur op te nemen”, klinkt het bij Weyts.

In een nieuwe collectieve arbeidsovereenkomst (cao) werd in september afgesproken om tien miljoen euro uit te trekken voor een loonsverhoging voor schooldirecteurs. Die moest er eigenlijk al in januari komen, maar werd nu met terugwerkende kracht uitbetaald.

De bruto loonsverhoging verschilt wel afhankelijk van het type school. Zo kunnen de 158 directeurs in het deeltijds kunstonderwijs rekenen op 400 euro extra, terwijl dat voor de 213 directeurs in het basisonderwijs slechts om 33 euro gaat. Daarnaast krijgen 1.028 directeurs uit het secundair er bruto 187 euro bij en gaan de 30 directeurs in het volwassenenonderwijs er bruto 250 euro op vooruit. De bedoeling is om er op die manier voor te zorgen dat een schooldirecteur altijd minstens 31 procent meer verdient dan een gewone leerkracht.

De volgende fase van de graduele loonsverhoging is gepland voor januari 2023. 

Bron: VRT  NWS

Machtige Nederlandse vakbond wil onze loonindex kopiëren

In Nederland flakkert de discussie op over een algemene herinvoering van de automatische loonindex, zoals wij die kennen. Het systeem is bij onze Noorderburen afgeschaft in de jaren tachtig. Met huidige piekinflatie pleit de machtige Nederlandse vakbond FNV ervoor om de loonindexering opnieuw voor iedereen in te voeren. Vakbonden kunnen het systeem er momenteel enkel afdwingen per bedrijf of per sector.

De Lijn registreert minder gevallen van grensoverschrijdend gedrag

De Lijn registreerde vorig jaar 90 meldingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag op haar voertuigen of aan de haltes. Dat zijn er precies evenveel als in 2019 en 17 minder dan in 2020, blijkt uit het antwoord van Vlaams minister van Mobiliteit Lydia Peeters (Open Vld) op een vraag van Vlaams volksvertegenwoordiger Katrien Schryvers (cd&v).

Een meerderheid, 42 van 90 meldingen, kwam toe via de politie. De overige meldingen die De Lijn registreerde, gebeurden onder meer door het verslag van de chauffeur, de dispatching, de controle of de begeleider of rechtstreeks van een meldingsfiche van een reiziger. Drie vierde van de meldingen werden opgetekend in zone Oost, ofwel de provincies Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant. In het merendeel van de gevallen gebeurde het voorval op een voertuig van De Lijn en in mindere mate aan een halte.

Makkelijker melden

Vlaams parlementslid Katrien Schryvers wijst er op dat het aantal gemelde incidenten bij De Lijn waarschijnlijk lager ligt dan het werkelijke aantal. Ze doet daarom een oproep om in te zetten op meldingsbereidheid. «Het zou bijvoorbeeld een goede zaak zijn, moest dit kunnen via de app van De Lijn, in plaats van dat mensen tot thuis moeten wachten en pas dan ergens een formulier kunnen invullen», zegt ze.

Actieplan

Vlaams minister Peeters kondigde al een hoffelijkheidscampagne aan voor het najaar van 2022. Die zou zich ook richten op omstaanders en op het aanspreekgedrag. Daarnaast wordt interfederaal werk gemaakt van een actieplan om seksuele intimidatie en agressie op het openbaar vervoer aan te pakken.

«Het fenomeen doet zich immers niet alleen voor bij De Lijn, maar ook bij de andere vervoersdiensten. Wij hebben al een afspraak met die andere diensten van openbaar vervoer om samen een actie op te zetten tegen agressie op reizigers», aldus nog minister Peeters. 

Bron: Metro

Geschiedenis, antropologie & schuld

Geschiedenis, antropologie & schuld

Onze medewerker Luckas Vander Taelen noemde het een haast briljant boek. Geschiedenis, antropologie & schuld van professor emeritus Koenraad Verrycken is een verhelderende kijk op onze geschiedenis en de schuldvraag die velen er blijkbaar onvermijdelijk aan verbinden.

Hij baseert zich daarbij op de geschiedenisfilosofie van de Britse essayist Douglas Murray, die met titels als ‘The Strange Death of Europe’ (vertaald als Het opmerkelijke einde van Europa – verkrijgbaar in onze boekenwinkel) en ‘The Madness of Crowds’, opzien baarde. ‘Door de immigratiepolitiek en het multiculturalisme’, schrijft Murray, ‘sterft Europa een gewisse dood’. Ook de huidige tendens om de mens tot voorwerp te maken van identity politics en intersectioneel denken, deconstrueert het traditionele Europese mensbeeld.

Perspectief

Professor Verrycken biedt in zijn boek een filosofische systematisering van Murray’s ideeën en plaatst ze in een ruimer historisch perspectief. Murray’s kritische project blijkt namelijk te passen in een oude traditie van verbinding van geschiedenisopvattingen met overeenkomstige antropologieën. Volgens Murray is het ‘de tirannie van de schuld’ die het huidige Europese en westerse denken over de geschiedenis en de huidige antropologie met elkaar verbindt en hopeloos perverteert.

‘Verrycken zoekt in de geschiedenis naar antwoorden op de provocerende vragen die Murray stelt’, aldus Luckas Vander Taelen in zijn recensie. Hoe komt het bijvoorbeeld dat de Europese cultuur masochistisch is geworden en zich voortdurend moet excuseren voor haar geschiedenis en andere culturen (Japan, Rusland, …) niet?

Omvolking

Onvermijdelijk komt de term ‘omvolking’ ter sprake. Verrycken haalt het Franse Saint-Denis aan. Daar is de plaatselijke bevolking zowat verdwenen. ‘Hij had er ook Roubaix kunnen aan toevoegen’, schrijft Vander Taelen. Een recente reportage over de grote invloed van de islamisering aldaar zorgde ervoor dat de makers van de film met de dood bedreigd werden en politiebescherming kregen. Het probleem benoemen is levensgevaarlijk geworden.

In West-Europa staat ons eigen ‘existentieel nihilisme’ machteloos tegenover nieuwe groepen van immigranten. Die hebben wél onwankelbare zekerheden en gaan allerminst gebukt onder enig schuldgevoel. Zij voelen niets voor de ‘universele waarden’ die Europa altijd verdedigd heeft. En al evenmin voor de rechten van vrouwen en LGTB’s. Het blijft een merkwaardige paradox van deze tijd dat die groepen ondanks hun zeer reactionaire en patriarchale opvattingen steevast als slachtoffers verdedigd worden door zichzelf progressief noemende groepen.

‘Het is de grote verdienste van Koenraad Verrycken’, schrijft recensent Vander Taelen, ‘dat hij niet alleen het denken van Murray grondig analyseert en er een plaats aan geeft in de Europese geschiedenisfilosofie, maar dat hij er ook kritische bedenkingen bij formuleert’. Voor Verrycken moet Europa leren leven en denken zonder afhankelijk te zijn van een godsdienst. Hij herinnert eraan dat de Europese geschiedenis er niet alleen een is van religie, maar ook van de bevrijding ervan.

Maddens en Bauwens: ‘Ware reden achter de burgerbevraging is de angst voor verkiezingen’

Vernieuwingen binnen de staatstructuur en de politieke partijen vormen de rode draad in deze aflevering van Doorbraak Radio. Naar goede gewoonte analyseren Bart Maddens en Pieter Bauwens de politieke actualiteit.

Een toekomst voor ons land?

Hoe moet onze toekomstige staatsstructuur eruitzien en welke rol moet de burger hierin spelen? De federale regering wil voor de belangrijke thema’s in een toekomstige staatshervorming rekening houden met de mening en ideeën van de burgers. Daarom lanceert de regering een brede burgerbevraging over een mogelijke hervorming van het land en over de werking van de democratie. Bauwens was aanwezig op de persconferentie over deze burgerbevraging en merkt op dat het initiatief een hoog voluntaristisch gehalte heeft. ‘Je kan streepjes zetten over hoe vaak het woord verbinding vernoemd werd.’ De burgerbevraging lijkt een positief initiatief maar de vraag blijft wat de regering effectief zal doen met de uitkomst van deze bevraging. De kaarten liggen al lang op tafel en de thema’s in de burgerbevraging zijn al ruim bediscussieerd. Het enige probleem is dat politici niet durven of willen kiezen. De burgerparticipatie zal aan de politieke blokkering van deze dossiers niets veranderen, zegt Bauwens.

Moesten kiezers de afgelopen jaren op linkse en centrumpartijen hebben gestemd was er geen sprake van deze burgerbevraging

Vooral Groen en Ecolo geloven in de kracht van de burgerbevraging. Maddens vraagt zich af of Groen nog steeds achter deze burgerparticipatie zou staan indien ze 44% hadden behaald bij de verkiezingen van 2019. Waarschijnlijk zouden ze dan eerder de kaart van een radicaal klimaatbeleid getrokken hebben. Maar wanneer de Vlaams-nationalisten 44% behalen zegt men dat de burger zich misschien niet bewust was van het Vlaamsgezinde aspect, zegt Maddens. De ware reden achter deze burgerbevraging is de afkeer van verkiezingen. ‘Moesten kiezers de afgelopen jaren op linkse en centrumpartijen hebben gestemd was er geen sprake van deze burgerbevraging.’ Burgerpanels zijn bovendien makkelijk te manipuleren en te sturen, vindt Maddens.

Ondergraving van de democratie

Iedere vijf jaar trekken we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers te kiezen. Deze toekomstige volksvertegenwoordigers staan allen op de lijst van een politieke partij waarvan het standpunt over een brede set aan thema’s gekend is. Waarom is er dan nu een burgerbevraging nodig over de staatstructuur als burgers iedere vijf jaar hun mening kunnen geven tijdens de verkiezingen? Partijen die voor de bevraging zijn argumenteren vaak dat kiezers niet altijd op de hoogte zijn van alle partijstandpunten. Maar in feite is deze burgerbevraging een ondergraving van onze democratie, zegt Bauwens. Het wekt de indruk dat verkiezingen geen rol meer spelen.

Pro-Belgische propaganda

Op een heel subtiele manier is dit pro-Belgische propaganda, vindt Maddens. Alleen al de titel een toekomst voor dit land zet de pro-Belgische visie in de verf. ‘Je wordt meteen in een Belgisch keurslijf geplaatst.’ De idee van een onafhankelijk Vlaanderen of confederalisme komen niet ter sprake. Een aantal heilige huisjes van de Vlaamse beweging worden dan weer wel ter discussie gezet. Denk maar aan de taalwetgeving en een federale kieskring. De bevraging stuurt de burger op een subtiele manier in een bepaalde richting.

Vernieuwingscongres CD&V

Naast de staatsstructuur heeft ook de CD&V nood aan een update. Het congres van vorige week moest het feestelijk sluitstuk worden van de vernieuwingsoperatie, met als doel een pandoering in 2024 te vermijden. Nu de partij geen volkspartij meer is gaan ze zich plots als volkspartij in de markt zetten, zegt Bauwens. ‘Een partij van amper 10% kan zichzelf moeilijk een volkspartij noemen.’ Bovendien win je geen verkiezingen met een nieuwe slogan. Verkiezingen win je door jezelf te zijn, zegt Bauwens. ‘De fout die de traditionele partijen maken is dat ze zich blindstaren op de verschuivingen in het politiek landschap en hun eigen ideologie verloochenen.’

Het is heel dom van CD&V om hun christelijke identiteit te veranderen voor iets anders

De identiteit van CD&V ligt nochtans voor de hand, christelijk en Vlaams. Een Christelijke partij heeft ook nog steeds plaats in ons partijlandschap, benadrukt Maddens. ‘Het is heel dom van CD&V om hun christelijke identiteit te veranderen voor iets anders.’ Nu heerst er een grote leegte in hun ideologie. Ofwel verandert CD&V nu van voorzitter en koers ofwel gebeurt er niets. ‘Wie wil er nu voorzitter van CD&V worden met het oog op groot verlies bij de volgende verkiezingen?’

De flipflop van Open Vld

Na jarenlang een lans voor confederalisme gebroken te hebben keren de Vlaamse liberalen nu hun kar en verdedigen ze de pro-Belgische visie. Volgens Bauwens ligt deze koerswijziging vooral aan de opkomst van N-VA, die hard uitpakt met het confederalisme. ‘Open Vld wil op die manier het verschil maken met N-VA.’ Niet de eigen ideologie maar de opkomende golven in het politieke systeem lijken te bepalen wat het standpunt van de liberalen is.

Bij Open Vld zullen bloedverwanten binnenkort niet meer samen in het partijbestuur mogen zitten als stemgerechtigde leden. Het gaat om een voorstel van Jong Vld dat werd goedgekeurd op het partijcongres. Of dit voor een nieuwe dynamiek zal zorgen binnen de partij blijft afwachten en zal vooral afhangen van wie er in de plek komt, zegt Bauwens.

Steven Vandeput als nieuwe ondervoorzitter

Na het vertrek van Lorin Parys was de N-VA op zoek naar een nieuwe ondervoorzitter. Steven Vandeput zal voortaan die rol op zich nemen en springt zo weer op de bühne van de nationale politiek. De keuze voor Steven Vandeput is in zeker opzicht wat vreemd, vindt Maddens, aangezien Vandeput heel wat zaken aan zijn hoofd heeft als burgemeester van Hasselt. Bauwens vindt dat N-VA beter had gekozen voor een jonger figuur, die bovendien bij voorkeur uit een andere provincie komt dan Limburg. Het aantal kopstukken in West-Vlaanderen is schaarser dan in Limburg. ‘Een gemiste kans voor N-VA.’

De uitstap van Rousseau in Molenbeek

Vooruit-voorzitter Conner Rousseau heeft met een interview in Humo – onder de titel ‘Als ik door Molenbeek rijd, voel ik me niet in België’ een ware polemiek veroorzaakt in Molenbeek, in Brussel, maar ook in de Wetstraat. Hij stapt hiermee buiten de consensus, zegt Bauwens. ‘Het is interessant om te zien hoe een voorzitter van een traditionele partij buiten de politieke correctheid stapt.’ De ophef rond deze uitspraak toont vooral aan hoe meningen die de realiteit weergeven maar afwijken van de politieke correctheid niet geduld worden. ‘Daar zitten we bij de kern van het probleem.’

Bron: Doorbraak