by admin | mei 9, 2022 | Boeken
De kudde graast verder
Eén buitenbeen is geen doorbraak. De Vlaamse pers blijft een weide met een ampele kudde. De oplossing is Nederland.
Wat is een kopblad? Het antwoord vindt u achteraan, gelieve toch eerst enkele paragrafen te lezen. Luc Pauwels is een crème van een VRT-journalist, met zijn reportages, dossiers en analyses. Voor hem schakel ik mijn buis in, voor de rest blijft zij op negen tiende van de avonden grijszwart. Je kan beter een Franse, Nederlandse of Britse krant of zender volgen.
Een hartenkreet uit medialand
Het roomsoes-gehalte van Pauwels klimt met zijn Journalistiek in tijden van fake news. Een hartenkreet na decennia in het vak.
Twee punten vallen in het boek meteen op: ten eerste de vrees waarmee hij zeven jaar worstelde om ietwat vuile was te tonen, en ten tweede de omzichtigheid om de bazen van de VRT en de media in het algemeen niet te kielhalen.
U moet het boek lezen: het zal u de bevestiging bezorgen van wat u reeds jaren voelt, weet en ziet.
U moet het boek lezen: het zal u de bevestiging bezorgen van wat u reeds jaren voelt, weet en ziet. In Vlaanderen is een journalist lid van een kudde aan de leiband van wat gisteren politiek correct heette, en vandaag woke. Luc Pauwels ontdekt deze waarheid. Tot zijn verbazing achterhaalt hij dat kerncentrales — die voor de mediabazen, hun voetvolk en de Vivaldi-bewaarengelen van gazet en teevee, synoniem zijn aan Hiroshima, (’toch, ja toch en godverdomme’ — Pauwels zegt noch schrijft het, maar je hoort het hem binnensmonds fluisteren) — nuttige en fijne kanten hebben.
Rechtse zakken
De verleiding is om Pauwels uitvoerig te citeren, maar koop het boek en doe dat zelf, om te graaien in de eigen ervaring van mediatieke botsingen. Maar vooraf, om de sfeer te schetsen die hij op zijn wijze beschrijft, geef ik u een inkijkje in de mediatieke wereld. Met het team van het economisch magazine Trends, dat ik dertig jaar leidde, waren wij voor 75% van de confraters rechtse zakken, outcasts, lijfeigenen van het kapitaal. Het grootste part van de ex-Pol & Soc’ers kon zich geen ander perspectief indenken dan wat de sociaaldemocratie en haar groene uitbreiding voorhielden.
Rebel zijn is opfleurend, het leven is anders saai.
Heeft het ons verdriet? Bijlange niet: wij voelden ons gevleid om het schimpen. Rebel zijn is opfleurend, het leven is anders saai. Vooral door de herhaalde vaststelling dat alles verkruimelde waar de politiek correct-denkende mediaklasse voor applaudisseerde. Om in de branche te blijven: De Morgen, een initiatief van gauchisten, leeft anno 2022, en reeds jaren voordien, bij de gratie van een topondernemer met het hart (lichtjes) links maar zeker de portemonnee rechts.
Geen echte mediakritiek in Vlaanderen
Hoe komt dat toch, die blijvende linksige stempel van onze media? Dat is omwille van het kudde-effect: men houdt zich graag op te midden van gelijkgezinden, verkondigt noch in conversaties, noch in artikelen, noch in commentaren knallende woorden. Liever wordt men omhelsd door de vakbroeders dan doen waarvoor men wordt betaald: nieuws en analyses brengen met ballen. Ook al dreinen de confraters in koor: ‘Bah!’
Het is ook omwille van het ontbreken in Vlaanderen van stelselmatige en kundige mediakritiek. Mark Grammens zaliger fouilleerde in zijn eenmansblad Journaal de media en leunde daarbij op zijn jarenlange ervaring in de Britse pers (waar hij onder meer medewerker was van The Guardian). En Johan Sanctorum herhaalt die oefening in Doorbraak, en de ontslagen, want te brutaal en te eerlijk, VUB-prof Frank Thevissen koterde messenscherp in de Vlaamse pers.
Waar is echter iets belangrijkers? Een vakblad gestuurd, beheerd, gevuld door de communicatiefaculteit van een Vlaamse universiteit of van Vlaamse universiteiten? Waarom bestaat hier geen kopie van de Columbia Journalism Review (CJR) of de American Journalism Review? Wie vergelijkt vlot, intelligent, hard de kwaliteit van bijvoorbeeld de energieverslaggeving van De Standaard, De Morgen, De Tijd, VRT en VTM? Geen kat.
In Vlaanderen is er professionele kritiek op boeken, op theaterstukken, op coureurs, op duivenmelkers, op pianisten, op politici, op alles, maar geen doorlopende, combattieve praat over de zogenaamde vierde macht (de media).
De Vlaamse Vereniging van Journalisten heeft het ledenblad De Journalist dat neigt naar een CJR maar er kan veel en veel meer. In Vlaanderen is er professionele kritiek op boeken, op theaterstukken, op coureurs, op duivenmelkers, op pianisten, op politici, op alles, maar geen doorlopende, combattieve praat over de zogenaamde vierde macht (de media). Zij doet haar goesting, voelt zich o zo lekker en mooi en ideaal. Dus prachtig werk, Pauwels.
In Vlaanderen geen erkenning
Vorig jaar in de lente verscheen Kobalt blues van Erik Bruyland, ex-medewerker van Trends, een goede collega en een vriend, over de plundering gedurende de jongste 70 jaar van de Congolese bodemrijkdommen door Gécamines en een sliert van internationale roofbaronnen (Chinezen, Amerikanen, Belgen). Parallel lag Cobalt blues, de Franse vertaling, in de etalage. In de Vlaamse pers, hoofdzakelijk door wat zich kwaliteitsmedium meent te mogen noemen, is het boek doodgezwegen. Wel is er een resem van lof in de Belgische en Afrikaanse Franstalige pers.
Onderhandeld wordt over een Engelse editie. Een verslaggever van De Morgen besteedde twee uur in gesprek met de auteur, was laaiend enthousiast, beloofde wekenlang dat het interview zou gepubliceerd worden. Twaalf maanden later slaapt het nog immer in zijn schrijfmachine. Waarom wordt het boek weggegomd? De hoofdreden is dat Bruyland, geboren en getogen in Kolwezi, en het kobalt onder zijn neus zag opduiken, genuanceerd verhaalt over de kolonisering van ‘ons Centraal-Afrika’. Dat botst met de ultra’s van het wokisme. Een bij-reden voor dit weggommen — ik lijd niet aan achtervolgingswaanzin — is dat hij een ex-journalist van Trends is, en dus niet koosjer. Zo werkt het ons-kent-ons van de Vlaamse media.
Kopblad
Plaats nu voor het kopblad. Dat is een lokale editie van een dagblad met dezelfde of grotendeels dezelfde inhoud als het hoofd- of moederblad. Voor betere journalistiek in Vlaanderen heeft Luc Pauwels tips. Een bazooka is echter op zijn plaats. DPG Media — gemakshalve de mediakring rond Het Laatste Nieuws — bezit kwaliteitskranten in Nederland (zoals De Volkskrant). En Mediahuis — gemakshalve de mediakring rond De Standaard — idem dito (zoals NRC). Je bevuilt het nest niet met de vaststelling dat de Nederlandse journalistiek veel sterker is dan de Vlaamse. Eén voorbeeld: de betere artikelen die de jongste jaren verschijnen in De Standaard zijn ‘gekoppensneld’ bij het Nederlandse zusterblad NRC.
Wie een heuse boekenrubriek zoekt vergeet de Standaard der Letteren en kiest voor de vrijdagse boekenkatern van NRC. Minder zweetvoetengeur. In grote lijnen gaat hetzelfde op voor de vergelijking van De Morgen en De Volkskrant. De Vlaamse lezer — voor de kijker geldt een gelijkaardige operatie — is beter af met De Standaard als kopblad van NRC, met onder meer de automatische aanwinst van een correspondentennet buitenland om jaloers op te zijn, en De Morgen als kopblad van De Volkskrant.
Een mediatieke Lage Landen op de deurmat van de Vlaamse lezers is zuivere toegevoegde waarde.
Gevolg: professionelere kranten in Vlaanderen met hogere creativiteit, betere pennen, betere artikelen, betere columns, betere internationale verslaggeving. Een mediatieke Lage Landen op de deurmat van de Vlaamse lezers is zuivere toegevoegde waarde.
Dank u, Luc Pauwels, om het verschijnen van die toekomst mee mogelijk te maken.
Bron: Doorbraak
by admin | mei 9, 2022 | Varia
België is zodanig ingewikkeld geworden dat de regering er geen eenvoudige bevraging meer over kan opstellen. Of de regering kan het zelfs niet eens worden over een eenvoudige bevraging, ook dàt wordt door het compromis ingewikkeld. Allebei samen kan ook. Of hoe Vivaldi, eens te meer bewijst wat ze net wil ontkennen.
Een toekomst
In de Kamer zei minister Annelies Verlinden (VD&V) over de online bevraging Een land voor de toekomst: ‘Het is een complexe aangelegenheid. Een deel van de reden ligt in de complexiteit van het land en daarom moet je ook contextualisering meegeven.’ Begrijp dat deze regering vindt dat u eerst moet opgevoed worden om toch zeker niet de foute antwoorden te geven.
De christendemocraten zouden zo al te expliciete vragen over de staatshervorming geblokkeerd hebben.
Maar achter de schermen klinkt het nog anders. Volgens Wouter Verschelden op Business AM zijn de vragen het gevolg van compromissen in de regering. De christendemocraten zouden zo al te expliciete vragen over de staatshervorming geblokkeerd hebben. Waarop de andere partijen ook hun eisen stelden. ‘Simpele ja-neevragen over “terug naar een unitaire staat”, of zelfs een open bevraging over de wenselijkheid van de splitsing van de gezondheidszorg (een CD&V-eis) mochten en konden niet.’
Pensioen
Wat overblijft is … Tja een soep. Je vraagt je ook af wat je opschiet met enkele vragen. Een voorbeeld:
Stel je voor dat er een debat wordt georganiseerd om te beslissen over de wettelijke pensioenleeftijd.
Dit is een belangrijke beslissing met vele gevolgen (economisch, sociaal, gezondheid…) en impact op iedereen. Dit debat draait rond het bepalen van de wettelijke pensioenleeftijd en eventueel uitzonderingen hierop.
Om deze vraag te beantwoorden, kunnen verschillende groepen worden betrokken: De verkozenen, Werkgeversorganisaties, Vakbonden, Armoede-organisaties, Organisaties voor de gelijkheid van vrouwen en mannen, Experten (zoals juristen, economen, sociologen …), en burgers.’
Na het pedante gedeelte volgt:
GEEF JE MENING
Welke actoren moeten er betrokken worden bij een afgebakend debat zoals dat over de leeftijd om op pensioen te gaan?
Wie moet de finale beslissing nemen?
Hoe moet dat gebeuren?
Wat stel je voor? Je kan ook verschillende actoren en mogelijkheden combineren.
(Antwoord)
Verduidelijk je antwoord. Waarom is dit een goede keuze volgens jou?
(Antwoord)
Waarna het exacte scenario zich nog herhaalt over energie. Bij euthanasie en duurzame ontwikkelingen klinkt dan de vraag hoe de burger actief moet betrokken worden bij dat debat. Misschien door verkiezingen? Neen Vivaldi wil dat u voor ‘burgerpanels’ kiest. Na het indienen van uw antwoord moet u nog eens over alle opmerkingen scrollen om naar het volgende te gaan. Tenzij u navigeert met de tabbladen. Barbara Pas (Vlaams Belang) noemde de bevraging in De Kamer ‘een kampioenschap scrollen’.
Expertengroepen
Maar pas op, de hele bevraging is mee opgesteld door experten! Wat schieten we daar in godsnaam mee op? Het lijkt de kwaal van Vivaldi: expertengroepen, commissies, burgerpanels, een bevraging,… alles om niets te moeten beslissen.
Alle info ligt al op tafel, de politici moeten enkel durven/willen/kunnen beslissen
Zo heeft Premier Alexander De Croo (Open VLD) een expertengroep aangesteld om ons land mee door de economische crisis te loodsen. Acht economen moeten aanbevelingen doen. Uiteraard allemaal door de politieke partijen aangeduid op basis van hun -juiste – expertises en overtuigingen. De Croo benadrukt: ‘het is en blijft de regering die de uiteindelijke beslissing neemt’. Exact wat hij ook bij de voorstelling van de burgerbevraging zei. Alsof er geen Hoge Raad voor de Financiën is, geen Nationale Bank, geen Monitoringcomité, geen duizend rapporten van experten en ambtenaren. Alle info ligt al op tafel, de politici moeten enkel durven/willen/kunnen beslissen.
Help!
Het is tijd om te beslissen, om drastische maatregelen te nemen. De inflatie stijgt, de voedselprijzen stijgen, gewoon leven wordt duurder. Het leven zoals we dat voor corona kenden wordt voor veel mensen moeilijk om vol te houden. Het zal met minder moeten. Ondertussen speelt de regering als het orkest op de Titanic vrolijk verder. De staatsschuld swingt de pan uit, maar de overheid geeft vrolijk nog meer uit. Alsof schulden er niet toe doen. Dat is ook exact wat sommige – juiste – experten beweren.
De Werkzaamheidsgraad, de politieke oplossing voor alle problemen van schulden en begrotingstekorten, blijft problematisch. 70,3 procent van de Belgen tussen 20 en 64 was in 2021 aan de slag. Alleen Spanje, Italië, Griekenland, Kroatië, Servië en Roemenië doen slechter. Ondanks het getoeter van de regeringen hierover is er nauwelijks verbetering merkbaar. Het gemiddelde in de EU is 73,1.
Gemiddelden
Trouwens, België is ook een gemiddelde. In Vlaanderen is de werkzaamheidsgraad 75,3%, boven het EU gemiddelde, maar ver na Nederland, Noorwegen, Zweden, en Duitsland… In Vlaanderen is er werk aan de winkel, maar in Brussel en Wallonië nog veel meer. Die verschillende deelstaten hebben elk een ander beleid nodig. Maar dat is binnen Vivaldi al helemaal onbespreekbaar. Enkel wat gepruts in de marge is dan mogelijk.
De Waalse regering liet weten dat ze er aan werkt. Ze hebben een nieuw programma, een aanpassing van een Frans werkgelegenheidprogramma. Dat moet regio’s opleveren met geen enkele langdurig werkloze. Concreet werd er een projectoproep gelanceerd in het kader van het Europees Sociaal Fonds, gericht op gemeenten, steden, OCMW’s en bedrijven met een maatschappelijk doel. Die krijgen dan subsidies om personeel aan te nemen.
Sneeuwbal
Met andere woorden geen structurele werkgelegenheid, maar gesubsidieerde overheidsjobs. Terwijl het aandeel overheidsjobs in Wallonië al zo hoog is. Zo komen ze er niet. Hoewel, de Waalse regering rekent op een ‘sneeuwbaleffect’ van bijkomende jobs. Misschien kan een burgerpanel soelaas brengen. Die kunnen aangeven per hoeveel procent werklozen de gemeenten extra mogen aanwerven. En hoeveel extra jobs dat als sneeuwbaleffect zal meebrengen. Vergeet de terugverdieneffecten niet!
Als we later op deze periode terugkijken zullen we ons schamen
Als we later op deze periode terugkijken zullen we ons schamen. We zullen moeten uitleggen aan onze kleinkinderen waarom we het zo ver hebben laten komen. Waarom we onze welvaart en ons welzijn te grabbel hebben gegooid om toch maar het land België in stand te houden.
Vivaldi is de laatste kans om te bewijzen dat België een meerwaarde heeft. De bewijslast wordt erg mager als de besluiteloosheid aanhoudt.
Bron: Doorbraak
Federale Regering België zoekt mening over België
De federale regering wil weten hoe u denkt dat het land beter georganiseerd kan worden. Dat is de basisboodschap van de onlinebevraging die gestart is op eenlandvoordetoekomst.be. Een ‘nationale brainstormsessie’ noemt de regering het.
Smart Nation
‘De lange regeringsvorming in dit land mag niet de regel worden.’ Zo opende premier Alexander De Croo (Open Vld) de persconferentie van ‘Een land voor de toekomst’. Op zoek naar een oplossing wil de regering van de burger weten hoe die het ziet. Hoe kunnen we stappen vooruit zetten? Dus start, daar is het eerste buzzword, een ‘burgerparticipatietraject’.
Om onmiddellijk op het buzz-elan door te gaan: dat moet verbindend werken en burgers vertrouwen geven, zodat ze zich meer betrokken voelen bij de democratie. Staatssecretaris Mathieu Michel (MR) schuwde de grote woorden niet: ‘dit project is de opstap naar een “smart nation”, burgers verbinden in een moderne democratie, waarin de burger betrokken wordt, een democratie 2.0’
Demain-toekomst-zukunft
Hoe moet dat allemaal gebeuren? Het begint bij een online bevraging. Mocht u online niet mee zijn, u kan ook bellen en een bevraging op papier ontvangen (02 740 74 74). Wie wel mee is en 16+, surft naar eenlandvoordetoekomst.be. Die vindt daar de zes thema’s van de bevraging die door academici geselecteerd zijn: wat is de rol van de burger?, Hoe organiseren we ons land?, Hoe moeten parlement en regering werken?; Wat zijn onze grondrechten? Wie doet wat? en Hoe organiseren we de verkiezingen?
Je kan de zes afzonderlijk invullen, of eentje vandaag en eentje volgende week, als het wat zwaar valt. Telkens kan je klikken op ‘ontdek en geef je mening’. Dan krijg je eerst een spoedcursus in het betreffende thema. Alles is heel visueel opgebouwd. Eens de les voorbij is, kan je de vragen beginnen beantwoorden, al zijn dat volgens de bevraging ‘uitdagingen’; Let wel, bij elke ‘uitdaging’ volgen al heel wat argumenten voor de ene of voor de andere optie. U kan alles vrij bekijken, maar om de vragen te beantwoorden moet u inloggen, met een zelfgekozen account, of met eID/itsme, en je door de gebruikersvoorwaarden en privacyverklaring sleuren… uiteindelijk… nu ja er liggen wel wat drempels eer je er echt aan kan beginnen.
Geen referendum
De regering vraagt dus onze mening. Zowel de politici als de academici benadrukten dat de bevraging geen referendum is, er worden geen procenten geteld. Het is de bedoeling om argumenten en ideeën te verzamelen. ‘De inhoud telt, niet wie het zegt en hoeveel dat weegt in de samenleving’. De bedoeling is dat de bevraging het debat aanwakkert. Dus richt de bevraging zich niet enkel tot u als burger, maar ook tot ‘het middenveld, scholen, lokale besturen en academische spelers.’
Dit is geen bevraging die je ’s avonds na vijf pinten bier nog invult
U mag dus gerust een debatavond of zes organiseren en zo samen de bevraging invullen, graag zelfs. Maar men is daarnaast beducht voor een ‘kaping’ van de bevraging. Lees dat de ‘verkeerde organisaties’ er de ‘foute antwoorden’ geven. Dat wordt voorkomen. Omdat ten eerste er geen kwantitatieve analyse wordt gemaakt. Het aantal keer dat iets ingevuld wordt maakt niet uit. Daarnaast is premier De Croo er gerust in dat ‘extreem rechts’ deze bevraging niet zal kapen. ‘Dit is geen bevraging die je ’s avonds na vijf pinten bier nog invult.’
Rep je!
De burger mag zijn mening geven maar hij moet snel zijn. Op 5 juni is het al gedaan. Schoorvoetend geven de academici toe dat dat inderdaad wat kort is. Maar het tijdschema is door de politici bepaald. Die zien in de bevraging maar een opstapje, een ‘eerste puzzelstukje’. De resultaten zouden ze daarna liefst bespreken in burgerpanels. Die kunnen aan de slag op basis van een rapport dat van de resultaten van de bevraging gemaakt zal worden. Dat moet dan allemaal leiden tot goede voorstellen voor het einde van de legislatuur. En dat is niet zo lang meer. Dus hup, hup.
Het rapport van de online bevraging wordt door academici opgesteld. Om hen het wat makkelijker te maken zal een algoritme de antwoorden van de burgers categoriseren. Althans, dat is de bedoeling. Wie dat hoe moet doen, dat is nog niet bepaald, de aanbesteding is uitgeschreven. Afwachten wat dat wordt. De academici verzekeren dat de ruwe data van de bevraging voor iedereen toegankelijk zullen zijn. Andere academici of journalisten kunnen er dan ook mee aan de slag.
Participatieve democratie
U leest het, enige scepsis is ons niet vreemd. De politici hebben veel woorden nodig om uit te leggen dat ze een rapport willen dat kwalitatief is, maar toch rekening houdt met tendensen. Niet de procenten tellen, een antwoord dat één keer gegeven wordt, kan even relevant zijn dan een dat veel voorkomt. Tegelijk lijkt de uitleg in de bevraging al alle argumenten en mogelijke oplossingen aan te dragen. Wat zal dit dan bijdragen?
Wij betrekken u, wij zijn hip, wij gaan burgers loten.
Misschien is het niet de uitkomst, maar het proces dat telt. ‘Wij betrekken u, wij zijn hip, wij gaan burgers loten.‘Mogen we wantrouwig zijn als politici in de wandelgangen zeggen ‘burgers stemmen voor partijen, maar weten misschien niet altijd wat in de partijprogramma’s staat. Dan is het goed naar de burger te gaan en te luisteren naar wat die denkt.’
Een aanvulling
Premier De Croo ziet het burgerparticipatieproject als ‘een aanvulling op het klassieke politieke werk. Als er een staatshervorming komt, dan zal die tussen partijen onderhandeld worden. Dit is een ander spoor waar de klassieke politiek gebruik kan van maken’. Let op: ‘gebruik kan van maken’.
Dat is ook de kritiek die de oppositie op dit project nu al heeft. Wordt het niet veel gedoe om niets? Uiteindelijk kan iedereen uit het burgerparticipatieproject datgene kiezen wat het meest past bij de eigen overtuiging. Of wordt het vermalen in burgerpanels tot er … tja, wat nog overblijft? In de meeste van die debatten liggen de kaarten al lang op tafel. Politici moeten enkel de keuzes maken.
De Federale overheid trekt alvast een miljoen euro uit voor de communicatiecampagne over de bevraging
De kans dat u er aan ontsnapt in de komende weken is klein. De Federale overheid trekt alvast een miljoen euro uit voor de communicatiecampagne over de bevraging. Niemand durfde een cijfer noemen bij de vraag vanaf hoeveel deelnemers de bevraging gelukt is. Veel vertrouwen straalt dat alvast niet uit. Maar met een heus burgerparticipatieproject lijkt België op te stomen naar het koppeloton in de vaart der volkeren.
Bron: Doorbraak
by admin | mei 9, 2022 | Economie
‘De politiek moet nu ingrijpen en het halen waren het zit om de koopkracht van de werkende klasse te beschermen’, schrijft Conner Rousseau, voorzitter van Vooruit, naar aanleiding van 1 mei, de Dag van de Arbeid.
Herinner je Debora nog? De kassierster in Nieuwpoort die een veel te laag loon had? Op 1 mei hebben we gedreigd de dividenden te blokkeren als er niets extra in zat voor de Debora’s van deze wereld. Wel, we zijn een jaar verder en intussen kregen 1,8 miljoen werknemers een coronapremie van maximaal 500 euro. We zijn nu een jaar verder, de oorlog van Poetin raakt ons allemaal keihard in de portemonnee: de prijzen in de supermarkt zijn gigantisch gestegen en onze energiefactuur is nog nooit zo hoog geweest. Mensen sturen mij wanhopige berichten via sociale media en spreken mij aan op straat. Poetins oorlog verarmt ons collectief. En de ongelijkheid wordt groter. Dat raakt mij echt, want ik doe juist aan politiek om de ongelijkheid in de samenleving te verkleinen. De politiek moet nu ingrijpen en het halen waren het zit om de koopkracht van de werkende klasse te beschermen.
Nóg nooit zoveel geïnvesteerd in de koopkracht
En laat het duidelijk zijn: nog nooit deed een regering zoveel voor de koopkracht van haar mensen. We verhoogden de pensioenen en de minimumlonen, verlaagden de btw op energie naar 6% en investeren meer dan 4 miljard extra in onze gezondheidszorg. Meer dan 2 miljoen mensen krijgen nu een sociaal tarief voor energie en iedereen kreeg een verwarmingspremie.
Met een koopkrachtbijdrage halen we het geld waar het zit.
Zonder de sociale maatregelen van deze regering was het nóg rampzaliger geweest. Laten we dat vooral niet vergeten. En toch voelen mensen het bijna niet, omdat de prijzen zo blijven stijgen. Dat is zo frustrerend. Terwijl sommige partijen dromen van 6% BTW op de verkoop van paarden, hebben wij gestreden om de BTW op energie naar 6% te brengen. En wij gaan met elke vezel in ons lijf strijden om ervoor te zorgen dat de federale regering die verlaging in september permanent maakt.
Want mensen die dachten nooit in de problemen te raken, krijgen het nu écht moeilijk. Koppels die goed verdienen, twijfelen of een reis of verbouwing wel financieel haalbaar is. Ouders moeten kiezen tussen een zomerkamp voor hun kind of het betalen van hun energiefactuur. Dat toont aan dat er iets is scheefgegroeid. Ik ben in de politiek gestapt om recht te trekken wat is scheefgegroeid.
Socialisten kiezen wél voor de mensen
Voor ons is het duidelijk: de factuur mag niet bij de werkende mensen gelegd worden. Zij hebben hun deel al gedaan. En terwijl een steeds grotere groep bang is dat ze het eind van maand niet halen, wordt een klein groepje grote bedrijven wél beter van de stijgende facturen. Dat geld verdwijnt niet in een bodemloze put, dat belandt bij grote bedrijven en hun aandeelhouders. De BEL-20 bedrijven hebben hun winst bijvoorbeeld verdubbeld terwijl de ongelijkheid alleen maar toeneemt.
Daarom pleiten wij met Vooruit voor een koopkrachtbijdrage van bedrijven die superwinsten maken. Zo halen we het geld waar het zit. Niet bij de Debora’s van dit land. Wij loodsten samen onze bedrijven door de voorbije crisissen. Nu krijgen mensen hun facturen niet betaald. Het is hoog tijd dat de bedrijven iets terug doen.
Hoe dan? Een kwart van de Belgische bedrijven heeft een rendement van meer dan 8% op het totaal vermogen. Op dat deel gaan we hen belasten aan 35% in plaats van aan 25%. Die koopkrachtbijdrage moet zo’n 1 miljard per jaar opleveren die we investeren in de koopkracht van de werkende klasse.
Voor ons socialisten is het prioritair dat gezinnen en alleenstaanden hun facturen kunnen betalen. De vorige rechtse regering liet de lonen niet meestijgen met de facturen, verlaagde de bijdrage van de bedrijven en verhoogde de btw op energie naar 21%. Dat is een keuze. Een keuze voor de winsten van grote bedrijven en aandeelhouders.
Socialisten kiezen voor de werkende klasse. Zij houden onze welvaartsstaat in stand. Elke dag opnieuw. Die keuze maken we altijd, dat doen we nu op 1 mei en dat gaan we blijven doen.
Bron: Knack
by admin | mei 9, 2022 | Economie
Vlaams minister van Omgeving Zuhal Demir bevestigt dat het melkveebedrijf van de Abdij van Averbode mee op de rode lijst staat en dus in principe ten laatste in 2025 moet stoppen. Maar dat de abdij na een herberekening in 2015 enkel telefonisch, en dus niet per brief, op de hoogte is gebracht, noemt Demir “‘en rare manier van werken’.
De voorbije dagen is er commotie ontstaan over de boerderij van de Abdij van Averbode. Dat landbouwbedrijf, dat al eeuwenlang aan de abdij verbonden is, dreigt te moeten sluiten door het stikstofakkoord van de Vlaamse regering. De boerderij kreeg begin april een brief van de Vlaamse Landmaatschappij (VLM) dat het als rood bedrijf moet stoppen tegen 2025.
De abt van de abdij en de betrokken veehouder reageerden geschrokken. De abdij had namelijk in 2014 een oranje code gekregen met daarbij de boodschap dat het bedrijf kon uitbreiden als het een aantal ingrepen zou doen. De uitbreiding kwam er en volgens de abdij werd daarbij ingezet op beter dierencomfort en een verminderde uitstoot.
Tijdens een gedachtewisseling in het Vlaams Parlement is Vlaams minister van Omgeving Zuhal Demir kort ingegaan op het dossier Averbode. Volgens haar heeft de abdij inderdaad in 2014 een oranje score gekregen en kreeg het bedrijf aanvankelijk een vergunning voor een uitbreiding met daarbij bijna een verdrievoudiging van het aantal dieren. ‘Maar nadien is er een herberekening gebeurd en is er een herziening gekomen naar code rood. Op 22 september 2015 heeft de Vlaamse Landmaatschappij telefonisch contact opgenomen met het landbouwbedrijf om te melden dat het een rode score kreeg’, legt minister Demir uit.
De N-VA-minister geeft toe dat dat ‘een rare manier van werken is’. Volgens haar had de administratie toen ook beter een brief moeten sturen. ‘Maar dat is dus niet gebeurd. Dat is heel raar. Maar het is wat het is’. Demir bevestigt wel dat de regering beslist heeft om te werken met de lijst van rode bedrijven uit 2015 en dat het landbouwbedrijf van Averbode mee op die lijst stond.
Crevits
Inpikkend op de discussie liet minister van Landbouw Hilde Crevits (CD&V) woensdag optekenen dat landbouwbedrijven die vinden dat ze onterecht de code rood hebben gekregen en dus door het stikstofakkoord moeten stoppen tegen 2025, hun dossier kunnen bespreken met de administratie. Dat liet woensdag in het Vlaams Parlement laten verstaan tijdens een gedachtewisseling. ‘Het is de bedoeling van elk dossier grondig te bekijken. We moeten de mensen correct behandelen’, aldus de CD&V-minister.
Het stikstofakkoord dat de Vlaamse regering voor de krokusvakantie heeft afgesloten, bepaalt onder meer dat 40 landbouwbedrijven met een rode code – de zogenaamde ‘piekbelasters’ – hun activiteiten tegen 2025 moeten stoppen. Op die lijst met rode bedrijven stonden aanvankelijk 58 bedrijven, maar daarvan zijn 18 in een uitkoopregeling gestapt. De voorbije dagen en weken is er heel wat discussie ontstaan over de resterende lijst met 40 rode bedrijven, waaronder dus van de Abdij van Averbode, die intussen een bezwaar heeft ingediend bij de Vlaamse Landmaatschappij.
VlCrevits (CD&V) toont begrip voor de vragen en bezorgdheden van de betrokken landbouwbedrijven. Meer zelfs, rode bedrijven die denken dat ze ten onrechte op de lijst staan ‘omdat ze inspanningen hebben gedaan om hun uitstoot te verminderen’ kunnen daarover volgens haar in gesprek gaan met de administratie. ‘Dan gaan we samen bekijken of er al dan niet moet bijgestuurd worden. Er is actie-reactie en er is bespreking mogelijk. We moeten elk dossier grondig bekijken’, zegt de CD&V-minister.
Bron: Knack
by admin | mei 9, 2022 | Economie
‘De constellatie van regeringen die ons land bestuurt, is een oefening in budgettaire lichtzinnigheid.’ Dat zegt professor Marc De Vos.
Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) voorspelt dat België in 2027 enkel nog Roemenië zal moeten laten voorgaan in het kampioenschap voor het grootste overheidstekort van alle industrielanden. België zou dan meer dan 5 procent in het rood gaan. Het IMF vergezelt de OESO, de Europese Commissie en de Nationale Bank, die allemaal aan de alarmbel trekken over de staat van de overheidsfinanciën in België.
In totale schuldgraad, in tijdelijke en in structurele overheidstekorten, in niet-gefinancierde meerkosten van de demografische vergrijzing: in alle parameters van de staatshuishouding gaat België dieprood. Voeg daarbij een overheidsbeslag en een belastingdruk die bij de internationale top behoren, en je beseft: in geen enkel ontwikkeld land is de omvang van de budgettaire crisis groter, in verhouding tot de mate waarin minder overheidsuitgaven of meer overheidsinkomsten politiek of economisch haalbaar zijn.
Je zou verwachten dat in zulke onheilstijdingen alle persen stoppen en iedereen zich buigt over de dringende noodzaak om te besparen. Niets is minder waar. MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez verdedigt zowaar een basisinkomen van 1000 euro per maand voor iedereen, of grofweg 140 miljard euro per jaar. PS-voorzitter Paul Magnette komt niet verder dan een symbolische hetze over een debat tussen diezelfde Bouchez en de voorzitter van Vlaams Belang. Federaal cumuleert premier Alexander De Croo voortaan het premierschap met het ministerschap voor Buitenlandse Zaken. Wie dacht dat binnenlandse besognes prioritair waren, behoeft geen duidelijker signaal.
Begrotingen zijn barometers van bestuur. Wij besturen ons de afgrond in.
De constellatie van regeringen die ons land bestuurt, is een oefening in budgettaire lichtzinnigheid. Federaal hebben de pandemie, de relance, Oekraïne en de energiecrisis tot veel meeruitgaven geleid. Er is geen pensioenhervorming, geen belastinghervorming en geen arbeidsmarkthervorming die de trend van de buitensporige uitgaven fundamenteel keert. De belangrijkste wapenfeiten zijn sociale meeruitgaven, in de pensioenen, de lonen en de gezondheidszorg. De Brusselse en de Waalse regering geven 20 procent meer uit dan hun inkomsten. U leest het goed: tekorten van 20 procent, op jaarbasis welteverstaan.
Brussel en Wallonië zijn virtueel failliet. Hun totale schuldgraad gaat voorbij 200 procent. Wallonië heeft een natuurramp alleen overleefd door de rekening naar de verzekeringssector te schuiven. Louter dankzij het labyrint van de financieringswetgeving beseffen de Brusselaars en de Walen niet dat ze op drijfzand leven. Hun politici kunnen uitgeven zonder belastingen te moeten heffen, in de veronderstelling en in de hoop dat een volgende staatshervorming de geslagen putten zal dempen. Zelfs de kredietwaardigheid van Vlaanderen ligt in het vizier van de ratingbureaus wegens te rode cijfers, al heeft de regering wel een virtuele heroverweging van de publieke uitgaven gedaan. Dat geeft minstens scenario’s tot herstel.
De wantoestanden en het mismanagement van de overheidsfinanciën in België zijn dermate hardnekkig en permanent dat we blijkbaar in een staat van collectieve schuldenverzadiging verkeren. We zijn zo gewend aan voortdurende begrotingstekorten dat we immuun worden voor het nieuws van de zoveelste dramatische cijfers. Wat in andere landen misbaar zou veroorzaken, raakt onze koude kleren niet. Zolang er geen kredietcrisis van komt, kan het ons blijkbaar niet deren.
Intussen staat België goed en wel in de staartgroep van de zuiderse landen in de Europese begrotingsrangschikking. We hebben geen enkele buffer als de crisis aanhoudt. We zijn een schim van Nederland, dat 60 miljard kan neerleggen voor de energietransitie. Onze welvaartsstaat kraakt onder zijn eigen gewicht. Begrotingen zijn barometers van bestuur. Wij besturen ons de afgrond in. Afspraak in 2024?
Bron: Trends