by admin | jan 11, 2025 | Varia
De regeringsonderhandelaars hebben de grootste moeite om een stabiele regering te vormen, maar binnen de Westerse wereld vormen wij absoluut geen uitzondering. Heel wat landen kampen met diepe politieke instabiliteit. Wat zijn de oorzaken hiervan en wat is een mogelijke uitweg?
Analyse – Marc Vandepitte
Vooral de landen van de G7, de club van grote industriële landen, worstelen met veel interne politieke problemen.
In Frankrijk viel de regering in december 2024 omdat ze er niet in slaagde een begroting goed te keuren. Hoewel er een nieuwe premier is aangesteld, blijven de problemen bestaan en speculeren sommigen dat president Emmanuel Macron voor het einde van zijn termijn in 2027 zal aftreden.
In Duitsland was de regering het afgelopen jaar zo goed als stuurloos. In december stortte de ‘verkeerslichtcoalitie’ van Olaf Scholz uiteindelijk in, waardoor het land zich opmaakt voor verkiezingen.
In Japan verloor de Japanse Liberale Democratische Partij voor het eerst sinds 2009 haar meerderheid, wat waarschijnlijk leidt tot nieuwe verkiezingen.
In Canada is het bijna tien jaar durende leiderschap van Justin Trudeau zopas ten einde gekomen. Zijn populariteit was dramatisch gedaald, en hij stond onder grote druk om af te treden.
In het Verenigd Koninkrijk behaalde de sociaaldemocratische premier Keir Starmer een enorme verkiezingsoverwinning, maar na slechts vijf maanden in functie is hij al minder populair dan elke Britse premier in de afgelopen veertig jaar.
In de VS is het uitkijken wat het wordt met een kabinet vol oorlogshaviken, malloten, activistische miljardairs en een autoritaire, impulsieve president aan het hoofd. Met de bestorming van het Capitool stond het land vier jaar geleden heel dicht bij een zeer ernstige politieke crisis.
Het enige land dat stabiel lijkt te zijn is Italië. De extreemrechtse Giorgia Meloni kan (voorlopig) rekenen op enige steun van de kiezers.
Ook buiten de G7 lijkt de democratie wankel. Zuid-Korea kende in december 2024 een mislukte staatsgreep. Vandaag is het land getuige van een complete politieke impasse met pogingen tot arrestatie van de president die afgezet is.
Na mislukte onderhandelingen is een extreemrechtse leider in Oostenrijk belast met het vormen van een regering. Ook België heeft de grootste moeite om een stabiele regering te vormen.
In Nederland is er een zakenkabinet dat na zeer veel moeite tot stand kwam, waar de samenwerking bijzonder moeizaam verloopt en de samenhang heel kwetsbaar is. In november 2024 viel de regering bijna over racistische uitspraken in de ministerraad.
In Roemenië werden de presidentsverkiezingen ongeldig verklaard op basis van zogenaamde ongeoorloofde buitenlandse inmenging en onregelmatigheden in de campagnefinanciering. Maar die beweringen zijn ongegrond.
In veel landen lijken regeringen ofwel fragiel of slechts voor een tijdelijke periode aan de macht te zijn. De regeringen hebben niet alleen moeite om hun eigen land te besturen, maar slagen er ook nog nauwelijks in om hun internationale rol waar te maken.
Oorzaken
Deze instabiliteit heeft verschillende oorzaken. In landen als Japan spelen corruptieschandalen een grote rol, terwijl leiders als Macron en Trudeau hun glans verloren hebben na jaren aan de macht te zijn. Dat zijn zeker factoren die een rol spelen, maar zij verklaren niet de diepere malaise.
Dat zoveel landen op dit moment door politiek onweer gaan toont dat er bredere trends zijn die overal voor problemen zorgen. In zowat alle landen zie je groeivertraging, toenemende fiscale druk, vergrijzing, het afbrokkelen van het politiek centrum en de opkomst van extreemrechts.
Overal staan de begrotingen onder zware druk. De tegemoetkomingen en stimulansen van de overheden tijdens de pandemie en later tijdens de energiecrisis in Europa (gevolg van sancties tegen Rusland), hebben de schuldgraad sterk doen toenemen. Daarnaast is er trage economische groei, zijn er stijgende sociale uitgaven omwille van de vergrijzing en zijn er sterk stijgende defensie-uitgaven omwille van de oorlogskoorts.
Veel meer schulden maken is niet direct een optie. Wat dan wel? Omdat men niet bereid is om het nodige geld voor het begrotingstekort te zoeken bij de grote vermogens probeert men de factuur, net zoals na de financiële crisis van 2008, door te schuiven naar de werkende bevolking.
Maar dat heeft zijn politieke prijs. Door hun asociaal beleid verliezen de centrumpartijen veel van hun steun en worden ze vroeg of laat electoraal afgestraft.
In Groot-Brittannië bijvoorbeeld veroorzaakten belastingverhogingen, bedoeld om de financiën op orde te brengen, een flinke daling in de populariteit van Starmer’s regering. In Frankrijk viel de regering precies over de financiering van dit begrotingstekort. In België verlopen de regeringsonderhandelingen omwille van die reden zo moeizaam en in Oostenrijk zijn ze omwille daarvan mislukt.
Daar komt nog de factor migratie bij. Omwille van de vergrijzing geraken vandaag heel wat knelpuntberoepen niet ingevuld en is er hoe langer hoe meer nood aan arbeidsmigratie. Duitsland bijvoorbeeld heeft jaarlijks 400.000 geschoolde immigranten nodig omdat de vergrijzende beroepsbevolking krimpt. In de andere landen is de situatie nauwelijks anders.
Migratie is met andere woorden een noodzaak. Maar het combineren van besparingen en arbeidsmigratie is wel een perfect recept voor vreemdelingenhaat, wat op zijn beurt een uiterst vruchtbare voedingsbodem is voor extreemrechts.
Vijfenveertig jaar neoliberaal beleid heeft schaarste veroorzaakt in sociale voorzieningen en middelen. Dat wakkert een perverse concurrentie aan tussen mensen die er op aangewezen zijn. Het lokt de foute maar begrijpelijke vraag uit wie er al dan niet recht op heeft. De ‘ander’ of de ‘buitenstander’ wordt dan al rap gezien als een bedreiging voor de eigen welvaart.
De afbraak van de welvaartsstaat leidt dus bijna vanzelf tot sociaal protectionisme en welvaartschauvinisme. Het zaait verdeeldheid en zet mensen tegen elkaar op. Het is de ideale voedingsbodem voor de slogan ‘eigen volk eerst’.
De hierboven geschetste trends maken dat extreemrechts de wind in de zeilen heeft. En die wind wordt nog aangewakkerd door de traditionele partijen. Opgezweept door het succes van extreemrechts schuiven zij steeds verder op naar rechts. In plaats van de sociaaleconomische oorzaken aan te pakken en de toxische sfeer te counteren nemen ze grote delen van de retoriek en de voorstellen van de extreemrechtse partijen over.
Dat doen zij in de hoop om stemmen af te snoepen van extreemrechts. Maar op die manier normaliseren zij extreemrechts en maken ze die partijen uiteindelijk alleen maar sterker. Als het er op aankomt verkiest de kiezer het origineel boven de kopie. Zo ontstaat er een spiraal van verrechtsing en weet extreemrechts zijn electoraat gestaag uit te breiden.
Offensief
Met de overwinning van Trump in de VS, Meloni in Italië, Orban in Hongarije, Wilders in Nederland en de sterke scores bij de parlementsverkiezingen van Le Pen in Frankrijk, AfD in Duitsland en het Vlaams Belang bij ons, voelt extreemrechts zich sterker en zekerder dan ooit. Ze zijn geen paria meer en gaan in de aanval.
Boegbeeld van dit offensief is Elon Musk. Deze miljardair maakt er een sport van om overal waar hij kan verkiezingen te beïnvloeden en extreemrechts te boosten.
Bij de presidentsverkiezingen in Venezuela in juli 2024 was Musk bijzonder actief. Via zijn kanaal X verspreidde hij fake news om de extreemrechtse presidentskandidaat te steunen. Toen bleek dat Maduro gewonnen had beschuldigde hij de Venezolaanse regering van “grote verkiezingsfraude”.
Het is ook Musk die in 2019 de extreemrechtse staatsgreep tegen de democratisch gekozen president van Bolivia, Evo Morales openlijk steunde. Later schreef hij via X: “We plegen een staatsgreep tegen wie we maar willen! Handel het af”.
In het Verenigd Koninkrijk moedigde hij de voorbije zomer de extreemrechtse relschoppers aan en verleent hij openlijke steun aan de extreemrechtse partij Reform. Op X vroeg hij zich af of “Amerika het Britse volk moet bevrijden van zijn tirannieke regering”.
In heel Europa haalde Musk de krantenkoppen door op X te posten: “Alleen de AfD kan Duitsland redden”.
Trump doet ook zijn duit in het zakje. Zo heeft hij er alles aan gedaan om Trudeau te vernederen, door Canada te omschrijven als de 51e staat van Amerika en de premier als de “gouverneur”.
In de politieke wereld in de mainstreammedia is er heel wat heisa geweest over Russische inmenging bij verkiezingen, denk maar recent aan de presidentsverkiezingen in Roemenië. Voor zover die al zou bestaan, is ze in elk geval peanuts in vergelijking met wat Musk vandaag ten toon spreidt.
Uitweg
De traditionele rechtse partijen kijken machteloos toe terwijl Trump en Musk banden smeden met de extreemrechtse partijen in hun landen. De traditionele politiek lijkt weinig antwoorden te hebben op de politieke malaise, en figuren als Trump en Musk zijn goed bezig olie op het vuur te gooien.
Om het tij te keren zijn minstens twee zaken nodig. Vooreerst moeten de traditionele partijen hun eigen identiteit herwinnen. Op basis van hun oorspronkelijke principes en waarden moeten zij een maatschappijvisie promoten in plaats van delen van het extreemrechts gedachtengoed te kopiëren.
Ten tweede moeten zij breken met het asociaal beleid van de afgelopen 45 jaar. In plaats van de sociale welvaartstaat verder af te breken moeten ze een nieuw sociaal contract sluiten. Concreet wil dat zeggen dat er publieke investeringen nodig zijn in huisvesting, onderwijs en sociale diensten.
Dat zijn cruciale factoren om het fundamenteel vertrouwen in de politiek te herstellen, om de sociale integratie te bevorderen en om de toenemende spanningen binnen de samenleving te voorkomen.
Zo’n sociaal contract veronderstelt dat we het neoliberale dogma van besparingen definitief achter ons laten. Zo’n contract valt ook onmogelijk te rijmen met de ambitieuze plannen om de defensiebudgetten te verhogen. De cijfers die circuleren zijn hallucinant. Meer tanks betekenen minder pensioen, meer jachtvliegtuigen betekenen minder geld voor onderwijs, gezondheidszorg of andere publieke dienstverlening.
Op dit moment zien we dat de politici er niet in slagen om het tij te doen keren. Zij maken het alleen maar erger. Om tot een nieuw sociaal contract te komen en de traditionele partijen te behoeden voor de extreemrechtse verleiding zal er druk nodig zijn vanuit het middenveld, met hierin een cruciale rol voor vakbonden.
Meer dan ooit is het middenveld belangrijk om de democratie te vrijwaren.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jan 11, 2025 | Economie
Miljoenen mensen wereldwijd zullen tussen nu en 2030 hun job kwijtraken door de opkomst van kunstmatige intelligentie (AI) en robots. Maar de technologie zal ook miljoenen nieuwe banen creëren, concludeert een internationaal onderzoek van het World Economic Forum (WEF).
De onderzoekers denken dat ongeveer een derde van al het werk rond 2030 nog volledig door mensen zal worden gedaan. Technologie zal een derde van de menselijke arbeid overnemen, en de rest wordt uitgevoerd door mens en technologie samen.
Volgens de studie zijn veel vaardigheden van werknemers over een paar jaar verouderd en niet meer nodig. De onderzoekers noemen kassamedewerkers en secretaresses als voorbeelden. Sommige mensen kunnen omgeschoold of bijgeschoold worden, maar tegelijk zal ‘11 procent van het personeelsbestand niet de benodigde training ontvangen en hun job verliezen’.
De nieuwe banen hebben allemaal te maken met technologie, zoals het verder ontwikkelen van zelfrijdende voertuigen, apps en zelflerende machines.
Bron: Trends
by admin | jan 11, 2025 | Verkiezingen 2024
Eind januari moet België een nieuwe regering hebben. Maar aan de onderhandelingstafel botst het intussen over de fiscale dossiers.
Zoals verwacht heeft koning Filip dinsdag de opdracht van formateur Bart De Wever (N-VA) verlengd tot het einde van de maand. Tegen dan moet de federale regeringsvorming klaar zijn. Anders dreigt De Wever zich (voorgoed?) terug te trekken als dirigent van de onderhandelingen.
Formateur De Wever maakt al langer jacht op een raamakkoord over de begroting en de sociaal-economische kernthema’s. Voorlopig doet hij dat zonder succes. De onderhandelaars van N-VA, Vooruit, cd&v, MR en Les Engagés hebben ook de afgelopen dagen geen consensus gevonden over de benodigde maatregelen rond de arbeidsmarkt, de pensioenen en de belastingen.
Meerdere bronnen melden dat de onderhandelaars zich dinsdag over de fiscale dossiers hebben gebogen. Net voor De Wevers bezoek aan de koning om 16 uur is het daarbij – opnieuw – tot “een felle woordenwisseling” gekomen tussen Georges-Louis Bouchez (MR) en zijn collega Sammy Mahdi (cd&v).
De liberaal ziet de beloofde fiscale hervorming als een belastingverlaging. Een met ook aandacht voor de concurrentiekracht van ondernemers. De christendemocraat focust dan weer op een belastingverschuiving. Voor cd&v is zo’n taxshift al jaren een must.
Tegelijk blijft Vooruit de nood aan een bijdrage van de grote vermogens aan de begrotingsoefening beklemtonen. Voorlopig merken de socialisten echter weinig goede wil bij Bouchez. Die vindt dus dat de belastingdruk in België net dringend omlaag moet. Een bron: “Vandaag heeft hij zelfs het nut van de strijd tegen fiscale fraude in twijfel getrokken. Zo kom je nergens.”
Volgens meerdere bronnen heeft formateur De Wever nu beloofd om zijn fiscale plannen verder te verfijnen. Hij zal hierbij “zoveel mogelijk” rekening houden met de verzuchtingen van de partijen rond de onderhandelingstafel. In de omgeving van De Wever wordt de goede moed erin gehouden: “Na zes maanden onderhandelen zijn dit soort strubbelingen te verwachten.”
Pensioenen
Bij gebrek aan een beslissende doorbraak rond de begroting en de sociaal-economische kernthema’s tijdens de medialuwe jaarwisseling stijgt opnieuw de druk van buitenaf op de onderhandelaars. De gesprekken slepen intussen meer dan tweehonderd dagen aan. Veel gevoelige besparingen liggen al maanden op de straatstenen.
De vakbonden organiseren komende maandag een grote ‘pensioenbetoging’ in Brussel. Volgens het christelijke ACV vormen de hervormingsplannen van de onderhandelaars “een frontale aanval” op de pensioenen van de werknemers. Voor het ambtenarenkorps dreigt “een ongekende stap terug” onder Arizona. Ook vanuit het socialistische ABVV is vorige zomer al gewaarschuwd voor “een asociale afbraakregering”.
De onderhandelaars zelf hebben de voorbije week met geen woord meer gerept over de pensioenen. Normaal gezien komt het thema woensdag opnieuw aan bod. In opeenvolgende nota’s van formateur De Wever wordt onder meer een verstrengde toegang tot het minimumpensioen voorgesteld. Ambtenaren dreigen hun gunstige pensioenregime te verliezen.
Omgekeerd luiden ook Voka en Unizo de alarmbel. De werkgeverskoepels benadrukken in persberichten de nood aan een snel regeerakkoord dat de ondernemers duidelijk voorop zet. Voor Unizo is bijvoorbeeld de automatische loonindex “niet langer houdbaar”.
Bron: DeMorgen.be
by admin | jan 11, 2025 | Onderwijs
Wonen er weinig leerkrachten in de buurt? Dan kampen scholen met een groter lerarentekort. Dat blijkt uit onderzoek van de KU Leuven en UAntwerpen. In Brussel kunnen ze daarover meespreken.
Het is een bekend en gevreesd scenario onder directeurs: leerkracht x of y vertrekt omdat die op een school dichter bij huis gaat werken. Zeker nu zowat overal in Vlaanderen scholen op zoek zijn naar leerkrachten, is ‘jobhoppen’ onder leerkrachten geen uitzondering meer. Maar speelt de afstand tot de klasvloer daadwerkelijk een rol voor leerkrachten in hun keuze voor een school?
Onderzoekers van de KU Leuven en UAntwerpen brachten dat voor het eerst in kaart. Wat blijkt? De afstand tot de school bepaalt wel degelijk of leraren hun job blijven doen. Hoe langer het pendeltraject, hoe groter de kans dat een leerkracht vroeg of laat zijn school inruilt voor eentje dichter bij huis. De kans dat een leerkracht het onderwijs helemaal verlaat, neemt slechts licht toe als de afstand groter wordt. Andere factoren, zoals de duur en voorwaarden van het contract, spelen in beide gevallen nog altijd sterker mee.
“Het is een troef van het lerarenberoep dat je dichter bij huis werk kan vinden”, zegt onderwijseconoom en een van de onderzoekers Kristof De Witte (KU Leuven). “Maar scholen in gemeenten waar er weinig leerkrachten wonen, zullen dus meer worstelen om leerkrachten te vinden, en daardoor kampen met een groter lerarentekort.”
Brussel is het voorbeeld bij uitstek. Gemiddeld reist een startende leerkracht die in Brussel werkt 31 kilometer naar de school. Het Vlaamse gemiddelde is 13,9 kilometer. Ter vergelijking: de gemiddelde Vlaming reist 3 kilometer verder naar het werk, 17,1 kilometer.
Vorig schooljaar moesten sommige Brusselse scholen nog klassen sluiten omdat ze geen leerkrachten vonden. Het specifieke leerlingenpubliek in de hoofdstad – met een kwetsbare sociaal-economische achtergrond – speelt een rol. Maar daarnaast wonen er in verhouding tot het aantal scholen gewoonweg weinig gediplomeerde, Vlaamse leerkrachten.
De Witte en zijn collega’s pleiten daarom voor extra maatregelen voor regio’s waar het lerarentekort het grootst is. “Zoals een premie voor wie in die regio’s gaat werken, of gerichte, lokale campagnes om mensen te overtuigen”, aldus De Witte.
Ook Katholiek Onderwijs Vlaanderen vraagt al langer om een financiële bonus voor leerkrachten die in Brussel werken, in de vorm van sneller opgebouwde anciënniteit. Het GO! wil een ‘financiële incentive’ voor leerkrachten die in scholen werken met een groot aantal kwetsbare leerlingen, ook buiten Brussel.
Minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) is geen voorstander van extra cheques. “Dit is al jaren een vraag vanuit Brussel, maar ze werd nooit uitgerold omdat je dan een ongelijke behandeling creëert tussen leerkrachten. Wat we wel doen zijn proefprojecten, zoals scholen die een voltijds lessenrooster over vier dagen uitrollen. We hebben onlangs ook de voordelige fietslease ingevoerd.”
Bron: DeMorgen.be
by admin | jan 11, 2025 | Economie
Bij biotechbedrijf Galapagos in Mechelen zullen zo’n 200 banen verdwijnen. Dat meldt de socialistische vakbond BBTK na een bijzondere ondernemingsraad. Eerder maakte Galapagos bekend dat er in Europa 300 banen zullen verdwijnen door het opsplitsen van het bedrijf. De grootste impact daarvan is er dus op de vestiging in Mechelen.
De bedrijfsleiding van Galapagos, het biotechbedrijf dat in 1999 in Mechelen werd opgericht, neemt vandaag een drastische beslissing. Na een aantal woelige jaren wordt het bedrijf in tweeën gesplitst. Dat liet het bedrijf vanochtend weten in een persbericht.
De beslissing werd vanochtend ook meegedeeld op een bijzondere ondernemingsraad. Op die ondernemingsraad is volgens vakbond BBTK aangekondigd dat er in de vestiging in Mechelen 2 op de 3 banen zullen verdwijnen. Op dit moment werken er nog 277 mensen in Mechelen; er zullen dus zo’n 200 jobs verdwijnen.
Nieuw bedrijf
Hoe komt dit nu? Galapagos zal gesplitst worden in 2 bedrijven. Daarbij zal een nieuw bedrijf worden opgericht, met 2,45 miljard euro in cash. Dat bedrijf zal zich richten op het opbouwen van “een pijplijn aan innovatieve geneesmiddelen” tegen kanker en in de domeinen van immunologie en virologie. Dat zal gebeuren via overnames, klinkt het.
Het nieuwe bedrijf wordt voorlopig SpinCo genoemd en zal een beursnotering op Euronext aanvragen. Alle Galapagos-aandeelhouders zullen SpinCo-aandelen krijgen naargelang hoeveel Galapagos-aandelen ze hebben.
Wat overblijft van Galapagos zelf zal zich focussen op celtherapieën voor de behandeling van kanker. Dat is de activiteit waar Galapagos zich sinds 2022 al op concentreert. Na de geplande reorganisatie verwacht Galapagos nog ongeveer 500 miljoen euro in cash te hebben
300 banen weg in Europa
Door de splitsing gaat Galapagos zelf stevig reorganiseren. Het bedrijf gaat stoppen met onderzoek naar zogenoemde ‘small molecules’. Het bedrijf gaat op zoek naar een eventuele overnemer voor die activiteit.
Het stopzetten van het ‘small molecules’-onderzoek houdt een stevige reorganisatie in. Daarbij worden ongeveer 300 jobs geschrapt in de organisatie in Europa. Dat komt volgens het bedrijf neer op 40 procent van de werknemers.
Wet-Renault opgestart
Door de nieuwe reorganisatie zal er ook “een aanzienlijke inkrimping van het personeelsbestand in België” zijn, meldde Galapagos vanochtend, zonder aantallen te noemen.
Na een bijzondere ondernemingsraad laat vakbond BBTK weten dat er in Mechelen zo’n 200 banen zullen verdwijnen.
“Wij zijn gisterenavond laat opgebeld voor een fysieke vergadering vandaag, en dan weet je aan wat je je mag verwachten”, zegt Diana Minten, afgevaardigde bij BBTK.
Minten heeft de afgelopen jaren al heel wat reorganisaties meegemaakt – onder andere bij Van Hool. “Maar vier herstructureringen op vier jaar tijd bij Galapagos, dat is toch wel uniek in België”, aldus Minten.
De komende weken zullen er onderhandelingen plaatsvinden over het personeel in Mechelen. Over twee weken volgt een nieuwe, tweede bijzondere ondernemingsraad.
Tijdens de bijzondere ondernemingsraad van vanochtend is alvast de wet-Renault opgestart. Die wet regelt de procedure die een bedrijf moet volgen als het een collectief ontslag wil doorvoeren.
Hoofdkwartier blijft wel in Mechelen
Daarnaast wil Galapagos haar vestiging in Frankrijk sluiten. Hoeveel banen in ons land verdwijnen is nog niet duidelijk. “De ondernemingsraad wordt ingelicht”, klinkt het via woordvoerster.
Hoewel de labo’s er gesloten worden, zal het hoofdkwartier van Galapagos wel in Mechelen blijven. Daarnaast blijft Galapagos opereren vanuit haar twee vestigingen in de Verenigde Staten en vanuit de Nederlandse vestiging in Leiden.
De splitsing moet nog goedgekeurd worden door de aandeelhouders en gebeurt in overleg met de ondernemingsraden in België, Nederland en Frankrijk. Er wordt verwacht dat de splitsing midden dit jaar kan plaatsvinden.
Vertrouwen kreeg flinke knauw
Galapagos had jarenlang een sterke reputatie als biotechbedrijf. Begin 2020 werd de oprichter en toenmalige topman nog uitgeroepen tot “manager van het jaar”.
Later dat jaar kreeg het vertrouwen in het bedrijf echter een grote knauw. Een veelbelovend geneesmiddel tegen reuma dat Galapagos ontwikkeld had, kreeg toen geen goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration om het middel op de markt te brengen in de VS.
Galapagos had hiervoor nauw samengewerkt met het Amerikaanse Gilead. Gilead betaalde eerder honderden miljoenen aan Galapagos, in ruil voor de Amerikaanse verkooprechten van het bewuste middel.
Door de splitsing wordt de samenwerking tussen Galapagos en Gilead grondig gewijzigd. De huidige overeenkomst om medicijnen te verkopen zal niet langer van toepassing zijn op Galapagos maar enkel op SpinCo, of hoe het bedrijf ook zal heten.
Nood aan hoogopgeleide wetenschappers
Het gaat vaak dus vaak om hoogopgeleide wetenschappers en onderzoekers. De VDAB maakt zich sterk dat deze mensen een nieuwe job zullen vinden. “Onze Vlaamse economie is een kenniseconomie”, zegt woordvoerster Lies Reynaert.
“Er is dus zeker ook nood aan die hooggeschoolde, wetenschappelijke profielen. Als iemand aan de slag gaat bij een ander bedrijf, mogelijk in een andere sector, zal er een inlooptijd of een omscholing nodig zijn. Deze profielen zijn erg gegeerd dus we hopen dat we samen met die mensen een traject zullen kunnen doorlopen naar een nieuwe job.”
Bron: VRT.nws
