by admin | mrt 4, 2024 | Onderwijs
Almaar meer kinderen halen hun getuigschrift van het lager onderwijs niet. In 6 jaar tijd is hun aantal bijna verdubbeld, zo blijkt uit cijfers die Het Nieuwsblad heeft verzameld. Onderwijsonderzoekster Katrijn Denies zoekt naar verklaringen en oplossingen. “Hier is veel meer aan de hand dan het riedeltje dat de onderwijskwaliteit niet deugt.”
De cijfers in Het Nieuwsblad spreken boekdelen: in het schooljaar 2017-2018 behaalden 2.620 kinderen het getuigschrift lager onderwijs niet. Afgelopen schooljaar 2022-2023 waren dat er al 4.843. Wie geen getuigschrift van het lager onderwijs behaalt, moet naar het eerste middelbaar B, beter bekend als de “B-stroom”. Die leerlingen kunnen dan later naar beroepsonderwijs doorstromen. Ook naar het aso trouwens, als ze alsnog hun getuigschrift halen, maar dat gebeurt minder vaak.
En er is meer: almaar meer kinderen verlaten het lager onderwijs al in het vierde of vijfde leerjaar om naar die B-stroom te trekken. Ze halen dus het zesde leerjaar zelfs niet. Dat kan, omdat de enige voorwaarde voor het eerste middelbaar B is dat kinderen 12 jaar oud moeten zijn. Iemand die 2 keer blijft zitten of om een of andere reden later instapt in het lager onderwijs, kan dus in theorie al vanuit het vierde leerjaar naar de B-stroom.
Boeken thuis
Vanwaar die trend? In elk geval is er veel meer aan de hand “dan het riedeltje dat de onderwijskwaliteit niet deugt”, stelt Katrijn Denies, onderzoekscoördinator aan het Centrum voor Onderwijseffectiviteit en -evaluatie aan de KU Leuven. “Er is bijvoorbeeld thuis minder stimulatie. Kinderen hebben steeds minder boeken thuis, ouders gaan ook steeds minder met hun kinderen aan de slag rond leesbegrip of cijfers leren kennen. Ook gaan er steeds meer kinderen met honger naar school.”
Bovendien zijn de uitdagingen in het onderwijs veel groter dan vroeger. “Zo zijn er grotere groepen leerlingen met een andere thuistaal, die dus ook nog Nederlands moeten leren op de schoolbanken. Dat vraagt tijd.”
“Je kunt je ook de vraag stellen: zit er niet meer in?”, werpt Denies nog op. “Er is geen enkele reden om te denken dat onze capaciteiten achteruit zijn gegaan. Je zou dus kunnen stellen dat er in sommige scholen nog iets anders meespeelt. Dat zij bijvoorbeeld kijken naar hun eigen draagkracht: wat kunnen wij nog, gezien de grote groepen leerlingen die extra aandacht nodig hebben? Misschien liggen hier en daar de verwachtingen wat te laag op basis van de foute argumenten? Zoals een taalachterstand die mogelijk wel nog kan worden ingelopen, maar waarvan de school denkt dat het te laat is.”
Aan boord houden
Of die groeiende B-stroom een probleem is, hangt natuurlijk af van het perspectief, zegt Denies. “Voor het kind zelf is dat allicht een voordeel. Zij hebben niet meer het gevoel dat zij achterophinken en komen als oudere leerlingen vaak terecht in een meer homogene groep van leeftijdsgenoten.”
Scholen geven kinderen in elk geval niet op door hen naar de B-stroom te begeleiden, benadrukt ze. “Voor kinderen met een grote achterstand wordt soms beslist om bepaalde delen van de leerstof te schrappen, om te vermijden dat ze zwaar faalangstig of schoolmoe worden. Die kinderen zijn er soms mee gebaat om gewoon te kunnen gaan voor wat wel haalbaar is. Scholen laten die leerlingen dus niet los, maar proberen hen net mentaal aan boord te houden.”
De scholen zelf worstelen natuurlijk wel met die grote toestroom in 1B. “Zij stellen vast dat er kinderen instromen in 1B die niet alleen niet het getuigschrift lager onderwijs hebben gehaald, maar bovendien nog wel wat bagage missen omdat ze bijvoorbeeld het vijfde en zesde leerjaar hebben overgeslagen. Dat vormt wel een fikse uitdaging.”
Enorme inspanningen
Blijft de vraag of en hoe we die trend kunnen keren. Denies erkent dat dat niet eenvoudig is. “Je moet heel doorgedreven kunnen gaan differentiëren om kinderen die een achterstand hebben op tijd te laten bijbenen. Maar daarnaast zijn er ook kinderen die veel meer uitdaging vragen. Die heterogeniteit in klassen wordt steeds groter en voor leerkrachten is het moeilijk om aan alle noden te voldoen.”
“Het is mogelijk om kinderen die grote sprong te laten maken van een grote achterstand naar toch dat getuigschrift behalen. Dat kan als er voldoende mensen aanwezig zijn in de klas en in de school en als er binnen teams echt een idee bestaat hoe zij kinderen samen kunnen meenemen tot aan de meet. Dat vraagt enorme inspanningen en we merken in de praktijk dat veel scholen het gevoel hebben dat zij daar de middelen op dit moment niet voor hebben.”
Scholen ondersteunen
In haar ogen is er een grote rol weggelegd voor meer “omkaderende zorg”, zoals zij dat noemt. “Scholen kunnen dit niet alleen oplossen. Onze maatschappij moet scholen meer ondersteunen in hun taak. Hebben kinderen minder toegang tot boeken? Dan moeten de bibliotheken met de boeken tot de kinderen komen. Soms is er bijvoorbeeld ook ondersteuning nodig op het vlak van logopedie. Dat kunnen scholen niet alleen dragen.”
Dat alles gezegd zijnde, benadrukt Denies dat we niet de indruk mogen wekken dat B-stroom op het einde van de rit minder waard is. “We hebben veel meer appreciatie nodig voor onze beroepsopleidingen. Die kinderen kunnen met de nodige kwalificaties een heel belangrijke rol opnemen in onze samenleving.”
Bron: vrt.nws
by admin | mrt 4, 2024 | Onderwijs
De afgelopen tien jaar was de schooluitval nooit zo hoog: 1 op de 7 leerlingen verlaat het secundair onderwijs zonder diploma. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van het Vlaams Ministerie van Onderwijs. In centrumsteden verlaat zelfs 1 op de 5 jongeren vroegtijdig de schoolbanken.
Het gaat vaak over leerlingen in het beroepsonderwijs of over leerlingen die zijn blijven zitten. Ook je thuistaal en het diploma van je moeder spelen een rol: tieners die thuis geen Nederlands spreken of van wie de moeder ongeschoold is, hebben meer kans om te stoppen met school zonder diploma.
Bij het deeltijds beroepsonderwijs ligt het cijfer trouwens nog een pak hoger: bijna 60% van de leerlingen verlaat de school te vroeg.
Foute richting
Verontrustende cijfers, maar niet geheel onverwacht. Dat zegt Guy Duchene, coördinator deeltijds onderwijs en duaal leren van de Spectrumschool in Antwerpen. “De cijfers liggen al lang heel hoog en de urgentie is er nooit geweest. Dit is voorspeld na de afschaffing van het deeltijds onderwijs en de geforceerde transitie naar duaal leren”, aldus Duchene in “De ochtend” (Radio 1).
Hij wijst erop dat deeltijds onderwijs en beroepsonderwijs altijd al “de laatste trap in het watervalsysteem” zijn geweest. Daar zie je zeer hoge cijfers, bij aso is de uitval slechts 4%. Daar wordt met B-attesten gewerkt.
Bij een B-attest is een leerling geslaagd, maar wordt hij/zij uitgesloten van een richting. Duchene: “Zij komen snel in bso en tso terecht, en dat is niet hun eerste keuze.”
Duaal leren is de combinatie van leren op de werkvloer en leren op school. “Maar dat is voor een totaal ander publiek, niet bedoeld voor leerlingen uit deeltijds onderwijs. Duaal leren is voor de zeer sterke leerlingen. We zitten nu met een model dat niet aangepast is aan het publiek. En veel alternatieven zijn er niet”, legt Duchene uit. “De vakman is weghervormd”, vat hij samen.
Spijbelen en armoede
Ook spijbelaars zijn problematisch. Spijbelen wordt later ook vaak gewoon afhaken. “Scholen kunnen die problematiek opvolgen tot een bepaald punt. Maar nadien – en zeker voor de groep vanaf 17 jaar – heeft men te weinig handen vrij.”
Scholen staan soms met hun rug tegen de muur. Duchene spreekt over arbeidscontracten die lopen tijdens de schooluren. “Daar kan de overheid wel bij ingrijpen. Vaak is werken een pure noodzaak voor leerlingen, want de armoede is groot.” Een moeilijke thuissituatie speelt een bijkomende rol.
Stefaan Grielens van de vrije CLB’s (Centra voor Leerlingenbegeleiding) ziet veel inspanningen om schoolverlaters te begeleiden, maar denkt dat er nog meer nood is aan preventie. “We moeten vanaf de basisschool al kijken naar welke plekken goed zijn voor kinderen. Dat hebben we in het verleden te weinig gedaan.”
Lokroep van de arbeidsmarkt
Volgens minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) is de toename van de schooluitval in het secundair onderwijs deels te wijten aan de economische hoogconjunctuur. “In tijden van hoogconjunctuur en krapte op de arbeidsmarkt zijn er heel wat jongeren die bezwijken voor de lokroep van de privésector”, zei de minister woensdag in het Vlaams Parlement.
Ook de coronacrisis kent nog steeds haar effect, volgens Weyts. “Jongeren die toen al dreigden uit te vallen, doen dat pas wanneer ze effectief terug naar school kunnen gaan.”
Weyts erkent wel dat er een probleem is, en zegt zich veel meer te willen focussen op het basisonderwijs. “In het secundair onderwijs is in veel gevallen het onheil al geschied. Daarom moeten we focussen op het kleuter- en het lager onderwijs. We moeten zorgen dat elk kind start met een afdoende kennis van het Nederlands. Als we toelaten dat kinderen in het lager onderwijs starten met een achterstand, zal die alleen maar groter worden.”
Bron: vrt.nws
by admin | mrt 3, 2024 | Varia
‘Degrowth wordt vaak gelinkt aan de planetaire grenzen en ecologische draagkracht van de aarde, maar degrowth is evenzeer een gezonde reactie op een economisch systeem dat onze menselijke draagkracht aantast’, schrijven Elze Vermaas en Lara Ferrante van de ecologische denktank Oikos. Deze bijdrage maakt deel uit van de zomerreeks De Doordenkers van Knack.be: Loon naar Werken.
Meer en meer jongeren veranderen tegenwoordig sneller van job en zijn actief op zoek naar een goede balans tussen werk en privé. Trends als ‘quiet quitting’ gaan viraal onder Gen Z. ‘Quiet quitters’ zijn jonge werknemers die zich verzetten tegen de cultuur om lange dagen te kloppen op het werk. In de plaats daarvan kiezen ze er actief voor om uit de ratrace te stappen en het rustiger aan te doen. Ze doen net genoeg om bij te blijven, verlaten het werk op tijd en zijn niet meer bereikbaar na de werkuren. Het past ook allemaal binnen de algemene trend van mensen die, sinds de coronapandemie, hun werk in vraag zijn beginnen stellen.
Alarmerende cijfers
Verschillende cijfers bevestigen dat er iets verkeerd zit met onze balans tussen productiviteit en ontspanning, of met onze maatschappij die te veel draait om presteren.
We zien dat het aantal geestelijke gezondheidsproblemen, zoals depressies en burn-outs, explodeert en dat mensen steeds minder zingeving vinden in hun werk. Er zijn vandaag al bijna een half miljoen langdurig zieken in België en uit cijfers van de Onafhankelijke Ziekenfondsen blijkt dat het aantal burn-outs met 66 procent steeg tussen 2018 en 2021. Volgens een onderzoek van de UGent geeft 22% van de werknemers aan dat ze niet uitgerust geraken nadat ze gewerkt hebben en voelen 1 op 6 werknemers zich ‘vaak tot altijd’ mentaal uitgeput en een even groot deel ‘vaak tot altijd’ fysiek uitgeput. Daarnaast slapen we ook minder goed. Het gebruik van slaapmedicatie stijgt al twintig jaar en deze trend is ook zichtbaar bij jongeren.
Deze cijfers zijn alarmerend, maar slaan niet louter op problemen die optreden door het werk. We zien namelijk ook dat we al jaren steeds minder uren per week gaan werken. Het is dus duidelijk dat deze gezondheidsproblemen een gevolg zijn, niet alleen van het werken zelf, maar van een volledige levensstijl die ons uitput. We nemen te weinig tijd voor rustmomenten, analyseert professor arbeidsgeneeskunde Lode Godderis. De druk om constant ‘productief’ te zijn of voortdurend te consumeren en te ‘beleven’ is hoog. Die druk wordt mede opgevoerd door advertenties en sociale media die ons verleiden om onze vrije tijd consumerend door te brengen, of zo lang mogelijk op sociale media zelf door te brengen zodat grote techbedrijven extra kunnen cashen.
We leven meer en meer in een prestatiemaatschappij, waarin we al onze activiteiten veranderen in meetbare prestaties. We moeten niet alleen op het werk steeds meer presteren en efficiënter zijn, maar ook daarbuiten. Het lijkt nooit goed genoeg en ‘druk zijn’ is intussen een statussymbool. Ambitie, efficiëntie en hard werken zijn heilig, maar waar doen we het eigenlijk voor?
Het ontredderde antwoord zou weleens kunnen zijn: enkel om de groeicijfers van onze economie positief te laten uitslaan. Maar het economisch systeem waar we in (vast) zitten heeft lak aan limieten, althans zo is het ontworpen. Het erkent de planetaire grenzen niet en erkent ook onze emotionele, mentale en fysieke limieten niet. Er is uiteraard een grens aan wat we als mens kunnen dragen.
Wat zegt dit over onze maatschappij?
Burn-outs, depressies, uitputting en de algehele prestatiemaatschappij komen voort uit een systeem dat steeds maar blijft aansturen op (economische) groei, zowel op het werk als daarbuiten. Een kapitalistisch systeem heeft er alle baat bij dat wij steeds meer produceren en consumeren en nooit eens stilstaan om te rusten of helemaal niets te doen. In die zin is rusten een vorm van verzet tegen het kapitalistische systeem, zoals Tricia Hersey omschrijft in haar manifest Rest is Resistance. De tijd waarin we niks doen is juist enorm belangrijk om te helen of onze creativiteit aan te wakkeren. We moeten ook uitkijken om rust niet opnieuw te zien als iets dat enkel dient om daarna terug productiever te zijn op het werk. Hersey stelt eveneens dat ons is aangeleerd dat hoe meer we doen, hoe meer ‘waarde’ we hebben. Dit narratief past naadloos binnen het huidige kapitalistische systeem dat almaar meer moet groeien, terwijl het zeer de vraag is of het onszelf ten goede komt. Waarom zouden we eigenlijk steeds productiever moeten willen worden, binnen én buiten het werk?
Pleidooi voor degrowth
Degrowth wordt vaak gelinkt aan de planetaire grenzen en ecologische draagkracht van de aarde, maar degrowth is evenzeer een gezonde reactie op een economisch systeem dat onze menselijke draagkracht aantast.
Als we ons economisch systeem zo ontwerpen dat de groeidrift niet langer boven alles wordt geplaatst, dan stoppen we niet alleen de afbraak van onze natuur, maar zorgen we ook voor onszelf en creëren we ruimte om voor elkaar te zorgen. Aangezien precies deze zaken, van zorg en wederkerigheid, ondergewaardeerd worden in ons huidige systeem.
In het huidig economisch model zal er altijd gezocht worden naar een verhoging van de productiviteit aangezien dit een van de beste manieren is om de winst te verhogen. Los van direct de productiviteit van werknemers op te voeren – dat in excessen leidt tot situaties zoals bij Amazon waar de werknemers luiers dragen omdat ze geen tijd krijgen om naar de wc te gaan en dan vaak na 8 maanden zijn opgebrand – zal de arbeidsproductiviteit ook altijd langzaam verbeteren door technologische innovatie. De logica is dan dat de economie moet groeien om te zorgen dat mensen die hun baan verliezen door deze innovaties toch weer een nieuwe baan kunnen vinden. Dit staat haaks op wat een van de grondleggers van onze huidige economie, John Manyard Keynes, in 1932 voor ogen had over de toekomst: “Een tijd waarin we allemaal minder uren werken, we stoppen met de eindeloze zoektocht om het inkomen te verhogen en meer tijd zouden doorbrengen met familie, vrienden en de gemeenschap.”
Hij dacht dus dat de economie zelf tot een soort rustpunt van genoeg zou komen, maar helaas blijkt het tegendeel waar. Degrowth laat zien dat in reactie op technologische innovaties die de efficiëntie verhogen, we ook kunnen kiezen om allemaal minder uren te werken en meer tijd te hebben voor rustmomenten. Een onderzoek in IJsland laat zien dat dit kan. Het verminderen van de werkuren zorgde niet voor minder productiviteit en zorgde voor gelukkigere en gezondere werknemers. In een kortere werkweek wordt de focus verlegd van het aantal uren dat je moet werken naar het werk dat moet gebeuren, anders gezegd, van ‘bezig zijn’ naar het juiste werk. Werknemers gaven zelf aan minder stress te ervaren en meer tijd en energie te hebben voor hobby’s, sport en vrienden en familie.
Het idee dat we telkens meer van onszelf moeten vragen, omdat ons economisch systeem nu eenmaal moet groeien, komt onszelf niet ten goede. In plaats van te streven naar méér werk, méér arbeidsproductiviteit, méér consumptie om te ‘ontspannen’ en daaraan gekoppeld méér stress, méér klachten van burn-out en slaapproblemen, zouden we ons moeten laten inspireren door ecosystemen en balans centraal zetten. Stel je een economie van wederkerigheid voor, die de menselijke maat centraal stelt en daarmee onze limieten respecteert, ons niet verleidt met advertenties om onze vrije tijd enkel al consumerend door te brengen, maar ons de ruimte geeft die tijd door te brengen in rust met onszelf en met onze geliefden en hobby’s.
Elze Vermaas is medewerker bij Oikos. Het afgelopen jaar was ze vice-voorzitter van het Jong Wetenschappelijk Bureau GroenLinks.
Lara Ferrante is medewerker bij Oikos. Ze is afgestudeerd als ingenieur-architect en behaalde ook een master in Conflict & Development, waarin ze een masterproef schreef over degrowth.
Dit stuk verscheen in Knack op 09/08/2023.
Bron: oikos.be
by admin | mrt 3, 2024 | Varia
Jens Van Cleynenbreugel is jeugdhulpverlener en houdt van een potje zaalvoetbal. Na een foute dribbel en gescheurde achillespees belandde hij in een mentale dip. Hij nam de ruimte om na te denken over een verbetertraject van onze geestelijke gezondheidszorg.
Gescheurde achillespees
In een zaalvoetbalwedstrijd sloeg het noodlot toe: een foute dribbel en mijn achillespees scheurde volledig door. Van de ene op de andere dag werd ik geconfronteerd met de gevolgen van een zware blessure. Evidenties vielen weg. Anderen deden mijn boodschappen, mezelf aankleden werd een enorme uitdaging.
Tijdens de revalidatie ging veel aandacht naar mijn fysiek herstel. Dat zat snor. Maar ook mentaal fit blijven was een zwaardere dobber. Toen ik dat gevoel deelde in het ziekenhuis, kreeg ik het advies om “veel Netflix te kijken” en “als het echt te zwaar wordt, misschien eens te praten met een psycholoog”. Met dat karig advies bleef ik op mijn honger zitten.
Miskraam
Ik zag iets gelijkaardig gebeuren bij een vriendin die een miskraam kreeg. In het ziekenhuis kreeg ze van naaldje tot draadje uitgelegd wat er in haar lichaam gebeurd was, welke fysieke ongemakken ze nog zou hebben en hoe het nu verder moest bij een eventuele volgende zwangerschap.
Veel minder aandacht was er voor de verwerking van het rouwproces en de impact van deze gebeurtenis op haar zelfbeeld. Ze had het gevoel er alleen voor te staan.
Geregeld ziek
Een laatste voorbeeld, om duidelijk te maken dat deze persoonlijke ervaringen geen louter toeval zijn.
Ik maakte me zorgen over een vriend die het afgelopen jaar geregeld ziek was. De arts schreef telkens antibiotica voor. Ik wist dat hij een pittig jaar achter de rug had: hij was druk bezig met verbouwingen aan zijn huis, kreeg een zoontje en moest tussendoor ook nog eens het overlijden van zijn vader verwerken. Ik gooide hem voor de voeten of deze zware periode geen mentale sporen had achtergelaten.
Na enkele dagen tobben, besloot hij contact op te nemen met een psycholoog. Die bevestigde dat chronische stress een aanslag pleegde op zijn fysieke gezondheid. Hij kreeg inzichten om ermee aan de slag te gaan en een voelt zich ondertussen al een stuk beter. Verontwaardigd stelde hij me de vraag: “Waarom heb ik hier vroeger nooit iets over geleerd?”
Algemeen onbehagen
Deze persoonlijke ervaringen deden me stilstaan bij de plaats van mentaal welzijn in onze samenleving. Hier is meer aan de hand dan mijn dip na dat ongelukkig voetbalongeval of de antibiotica voor chronische stress.
Hoewel onze levensstandaard nog nooit zo hoog was, scoren we voor mentaal welzijn steeds slechtere punten. Om maar iets te zeggen: het gebruik van antidepressiva in ons land is zorgwekkend.
In zijn nieuw boek beschrijft Paul Verhaeghe treffend een breed gedeeld gevoel van onbehagen dat velen van ons delen. Ons mentaal welzijn staat onder druk en dat heeft vooral te maken met hoe wij als mensen en als samenleving in elkaar steken. We zijn allemaal ingewikkelde wezens die in een complexe wereld leven. Om maar iets te zeggen: misschien sloeg een wereldwijde pandemie jouw partner uit het lood en beïnvloedde dat ook jou.
Schijn bedriegt
Onze maatschappij plooit zich naar die vele vragen en noden: zelfzorg, mindfulness, wandel- en burn-outcoaches, detox-cabines… Ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Ze corrigeren de dominante aandacht voor fysieke problemen. De ruimte om onze psychische problemen op tafel te leggen, wordt groter. Dat is een belangrijke plus.
Toch heb ik ook een wrang gevoel bij deze evolutie. Want ondanks al die ondersteuningsmogelijkheden, schieten we pas in gang als het water ons aan de lippen staat. We zijn te afwachtend en laten kleine zorgen en twijfels escaleren.
Of het nu gaat om moordende werkdruk of ingrijpende levensgebeurtenissen: we pakken de psychische belasting daarvan pas aan als er zich onmiskenbare problemen voordoen die we zelf niet meer onder controle krijgen.
Sleutelrol van onderwijs
Als jeugdhulpverlener maak ik me daarover zorgen. Ook als het gaat over mentaal welzijn van jongeren kijken we toe en hopen we op sterke antwoorden van gespecialiseerde zorg. Toch moeten we meer proactief durven denken en werken. Of zoals mijn verontwaardigde vriend het formuleerde: ”Waarom hadden we het er niet over op school?”
Zijn vraag wijst de weg naar de sleutelrol van scholen. Scholen zijn de ideale voedingsbodem om te werken rond psychische gezondheid van jongeren. Zorg ervoor dat emotionele intelligentie, stressbeheer en verbindende communicatievaardigheden een volwaardige plaats krijgen in het lessenpakket. Zo leg je een stevige basis voor psychische gezondheid van jonge mensen. Zo breek je verder in op het taboe rond mentale problemen en psychische kwetsbaarheid.
Niet iedereen psycholoog
Het pleiten voor een proactieve benadering van geestelijke gezondheid betekent niet dat we moeten streven naar een samenleving waarin iedereen psycholoog wordt of waar psychologisering om elke hoek loert.
Integendeel, laat psychische en psychiatrische problemen over aan de -ogen en -iaters. Het doel is veeleer om kennis over ons mentaal welzijn net zo vanzelfsprekend te maken als bijvoorbeeld kennis over wiskunde en lichamelijke gezondheid.
Goede praktijk
Er zijn goede praktijken die dat al doen. Zelf ben ik betrokken in een beloftevolle samenwerking tussen het Heilig Hartinstituut in Heverlee en jeugdhulporganisatie Alba vzw. Dit verbindend initiatief ontstond vanuit de vele burn-outs bij leerkrachten.
We ontwikkelden samen een project dat leerkrachten ondersteunt in hun kennis over psychische gezondheid. Maar we trainen hen ook in hun relationele en groepsdynamische vaardigheden. Wat aanvankelijk gericht was op geïnteresseerde leerkachten, verspreidde zich geleidelijk naar alle leerkrachten en leerlingen.
Veel leerkrachten integreerden de inzichten van de training in hun lessen. De leerkracht wiskunde bijvoorbeeld start nu zijn lessen met een korte communicatieoefening. Hij vertelt me dat zowel de concentratie als de klassfeer in de lift zitten. Op die manier dragen leerkrachten en scholen hun steentje bij aan een gezonde samenleving. Hopelijk kan dat steentje ook de rivier anders doen stromen.
Zeker lezenIsh Ait Hamou: ‘Ik doe gewoon mijn best’‘Nooit gedacht dat ik voor mezelf buddy’s moest werven’‘Geef mensen met jongdementie toegang tot persoonsvolgende financiering’
Nieuwsbrief
Elke week de nieuwste artikels in je mailbox?
Reacties [4]
Mijn reactie
- Peter van der nol21-02-2024Wat er in BELGIE gebeurd, is in NEDERLAND al jaren aan de gang.
En de op lossing is neem je kind in huis, lekker goed koop, zeg de politiek.Reageer - Koen20-02-2024Het initiatief in Heverlee is schitterend. Elke leerkracht kan zijn les starten met een korte communicatieoefening en even voelen hoe zijn/haar leerlingen erbij zitten. Dat zal zeker bijdragen tot meer aandacht, concentratie een betere groepsdynamiek in de klas. Dat zorgt voor gemotiveerde leerlingen en levert nadien afgestudeerden die mee kunnen zorgen voor een gezonde samenleving. DOEN DUS!Reageer
- Goedele15-02-2024Fijn artikel.Ik hoop inderdaad op een inclusie in het onderwijs, dat zou veel veranderen. Het zgn´ stigma´ van psychologische hulp wegnemen en goede psychische gezondheidszorg net zo toegankelijk maken als een huisarts. Met de nadruk op ´goede´ en goed opgeleid.Reageer
- Vera15-02-2024Helemaal mee eens! Het onderwijs is een ideale plek om vaardigheden die bijdragen tot psychische gezondheid, mee te geven. En heel blij te lezen over het initiatief in Heverlee. Mooi dat het startte bij de leerkrachten, de leerlingen het positieve effect zagen en dat ook wilden! Er is nog hoop. Bedankt voor deze bijdrage.Reageer
We zijn benieuwd naar je mening!
Blijf hoffelijk, constructief en respectvol
Elke reactie wordt gemodereerd. Lees hier onze spelregels. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
Stuur mij een bericht als mijn reactie wordt goedgekeurd.
Ik ga akkoord met het privacybeleid.
Nood aan een babbel of gesprek?
Heb je nood aan een gesprek na het lezen van dit artikel? Je kan nu en later (24/7) anoniem terecht bij Tele-Onthaal op het gratis nummer 106. Chatten kan via www.tele-onthaal.be.
Bron: sociaal.net
by admin | mrt 3, 2024 | Verkiezingen 2024
Geachte heer De Wever, beste Bart,
Ik heb begrepen dat de stad Antwerpen 21 miljoen heeft geleend om op die manier 50 miljoen subsidie te ontvangen. Alstublieft! Over subsidieslurpen gesproken…
Om die wonderbaarlijke vermenigvuldiging van geld te realiseren was het nodig dat het grote Antwerpen fuseerde met het kleine Borsbeek en zo ontstaat vanaf Nieuwjaar de wereldstad Borstwerpen.
Gemeentes die fuseren kunnen een paar trouwe soldaten belonen omdat ze na de verkiezingen twee extra schepenen mogen aanduiden en daar bovenop krijgen ze uit de bodemloze Vlaamse staatskas subsidies om hun schulden af te betalen. Antwerpen en Borsbeek blijken samen amper 29 miljoen schulden te hebben en dus moest er 21 miljoen worden bij geleend zodat de Vlaamse burgers die daar niet wonen belastingen kunnen betalen om de maximale subsidie van 50 miljoen voor Borstwerpen op te hoesten. Dat is afgerond 25 euro per Vlaams huishouden. Het is tenslotte logisch dat ze hun wereldstad steunen.
Borstwerpen heeft dus zijn schuldenberg vergroot om hem kleiner te maken. Omdat ik altijd wil leren van onze politieke leiders wil ik nu onderzoeken of het voor mijzelf ook zinvol is om mijn schuldenberg te vergroten om hem kleiner te maken.
Zou het een optie zijn indien ik ga samenwonen met Fabiënne Geerts, mijn onderbuurvrouw? Onze gezamenlijke schuld bedraagt ongeveer achtduizend euro. Stel dat wij nog tweeduizend extra lenen… Denkt u dat het dan mogelijk is om een subsidie van bijvoorbeeld tienduizend euro te ontvangen? Kunt u mij laten weten hoe en bij wie ik die subsidie moet aanvragen? Kan u mij eventueel rechtstreeks in contact brengen met de ministers die dergelijke zaken voor u regelen?
Ik zal u ten zeerste dankbaar zijn en ik groet u met Hoogachting,
Fr. De Meester,
U kent mij uit eerdere briefwisseling als Dikke Freddy.
Bron: sociaal.net