De Lijn: “Alles komt samen en versterkt elkaar in een neergaande trend”

De Lijn: “Alles komt samen en versterkt elkaar in een neergaande trend”

Na jaren van besparingen loopt alles in het honderd bij De Lijn. Er zijn niet genoeg bussen, onvoldoende technici, de infrastructuur is verouderd en de hervormingsplannen onder de misplaatste naam ‘Basisbereikbaarheid’ zorgen voor een verschraling van het aanbod. De crisis is totaal. We spraken met een buschauffeur.

“Alles komt samen na tien tot vijftien jaar besparen. We rijden rond met oude bussen of hebben soms gewoon geen bus beschikbaar. Er zouden jaarlijks 180 bussen moeten aangekocht worden om alle bussen op 15 jaar te vervangen, wat een normale levensduur is. Bovendien is er de elektrificatie van de vloot waarvoor er extra middelen nodig zijn. Dit alles heeft vertraging opgelopen en er wordt soms gekozen voor slecht materieel omdat dit goedkoper is.” 

“Daar bovenop is de infrastructuur soms tot op de draad versleten. Terwijl straks de Oosterweelwerken in Antwerpen nog meer impact zullen hebben, dreigt een belangrijke prémetrolijn van en naar Linkeroever maandenlang uit te vallen. Qua gebrek aan planning kan dat tellen! In Hoboken kan een stuk tramlijn niet gebruikt worden omdat de sporen in heel slechte staat zijn. De meeste metrostations in Antwerpen liggen er vuil bij en vaak werken roltrappen niet. Het onderhoud laat er te wensen over.”

“Bij de technische dienst hebben de problemen zich ook opgestapeld. Er is jarenlang actie gevoerd voor betere arbeidsvoorwaarden en meer loon, maar dat heeft niet veel opgeleverd. Het resultaat is dat De Lijn moeite heeft om techniekers te vinden. Er staan een 70-tal vacatures open die de directie niet ingevuld krijgt. Zowel de voorwaarden als het perspectief om bij De Lijn te werken op een moment dat daar niets lijkt te werken, schrikken af. De oudere bussen vragen nochtans meer werk.” 

“Dan is er nog de geplande hervorming van de basisbereikbaarheid, die aan de Kust, rond Brugge en in het noorden van Antwerpen al is uitgerold. Overal zijn er actiecomités tegen de afbouw van dienstverlening. Er wordt ingezet op de drukke hoofdlijnen. Wie daar verder van woont, wordt niet langer bediend. Het plan voor de basisbereikbaarheid in Limburg zou leiden tot het schrappen van 500 haltes. De hervorming moet telkens budgetneutraal zijn, waardoor elke uitbreiding van een dienst gecompenseerd wordt door besparingen elders. Dit komt in een aantal plaatsen bovenop een onbetrouwbare dienstverlening als gevolg van de tekorten, waardoor reizigers afhaken.”  

“Elke dienst zit op zijn tandvlees. Van de techniekers over de chauffeurs tot de planners. De directie wil de productiviteit nog verder verhogen, terwijl werken bij De Lijn vandaag al zwaar is. Een van de hoofdredenen waarom het moeilijk is om chauffeurs te vinden, zijn de werkuren en de flexibele planning. Bij de pachters is dat probleem overigens nog groter. Ook op dit vlak wordt geen enkele stap vooruit gezet. Alles komt samen en versterkt elkaar in een neergaande trend.” 

“Het antwoord van de regering is om enkel naar de cijfers te kijken en nog meer in te zetten op privatiseringen met extra verpachtingen en publiek-private samenwerking, onder meer bij de bouw van nieuwe stelplaatsen. Minister Lydia Peeters zegt dat er vandaag meer investeringen zijn. Dat klopt, het kon niet meer anders en die extra investeringen dienen enkel om te zorgen dat alles kan blijven draaien. Sinds minister Crevits (2009-2014) is het werkingsbudget met meer dan 20% afgenomen, terwijl verwacht wordt dat we daarmee nog steeds evenveel doen. Met de klimaatuitdagingen zou er eigenlijk zelfs drastisch meer aanbod van openbaar vervoer moeten zijn.”

“We weten wat nodig is, maar er wordt altijd geschermd met een gebrek aan geld. Het intrekken van alle besparingen sinds minister Crevits is een basisvereiste om een noodplan voor De Lijn te kunnen opstellen. Zo’n noodplan is nodig om overal op een betrouwbare manier het huidige aanbod te realiseren. Het project van de basisbereikbaarheid moet gestopt worden om de afbouw van dienstverlening te stoppen. De privatiseringen omkeren en alles zelf doen is op langere termijn veel beter. Er is een vervoersplan nodig dat vertrekt van de noden en behoeften. Er kunnen pilootprojecten opgezet worden waarbij reizigers, actiegroepen, bewoners en personeelsleden samen die behoeften in kaart brengen. Het openbaar vervoer dat nodig is beschrijven, zou onze mobilisaties versterken.”

“Om dit af te dwingen zal er actie nodig zijn, het potentieel is er. Op lokaal vlak hebben reizigers met actiecomités al aanpassingen aan de basisbereikbaarheid kunnen afdwingen. Binnen De Lijn zelf zijn er op lokaal vlak regelmatig conflicten waarbij de vakbonden hun slag thuis halen. Maar het blijft een gevecht tegen de gevolgen van het jarenlange besparingsbeleid zonder dat de echte oorzaken worden aangepakt. Pamfletten naar reizigers kunnen helpen, zeker als ze opbouwen naar bijvoorbeeld een gezamenlijke betoging van personeel en reizigers. In 2012 deden we dit in Antwerpen en was er een succesvolle betoging van reizigers en personeel. Spijtig genoeg bleef dit zonder vervolg, maar we kunnen het voorbeeld wel gebruiken.”

Bron: Socialisme.be

Spoedcursus Israël/Palestina

Spoedcursus Israël/Palestina

Hoewel we de afgelopen dagen een stortvloed aan beelden en cijfers te verwerken kregen over wat er in Palestina gaande is, lijkt al die informatie ons inzicht nauwelijks te vergroten. Daarvoor is de nodige historische achtergrond en kadering nodig. Een spoedcursus.

“Als je je ‘neutraal’ opstelt tegenover situaties van onderdrukking kies je de kant van de onderdrukker”, aldus Zuid-Afrikaans bisschop Desmond Tutu die in 1984 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.

DeWereldMorgen veroordeelt de recente aanvallen van Hamas tegen Israëlische burgers, maar ziet die niet los van 75 jaar staatsterreur van Israël tegen het Palestijnse volk. Het internationaal erkende recht op gewapend verzet tegen een kolonisator is geen vrijbrief voor aanslagen op burgers. Een onderhandelde vrede kan alleen bereikt worden wanneer 75 jaar verdrijving, 46 jaar bezetting, kolonisatie en apartheid en 16 jaar blokkade van Gaza worden erkend als de oorzaken van dit geweld. DeWereldMorgen onderzoekt deze oorzaken die door de politiek en door mainstreammedia worden verzwegen, onderbelicht of ontkend, om zo een debat te stimuleren dat kan leiden tot onderhandelingen en vrede. (nvdr)

De afgelopen dagen konden we honderden artikels lezen over wat er aan de hand is in Palestina. We zagen tal van beelden, werden overdonderd met cijfers en feiten en toch lijkt die stortvloed van informatie ons inzicht in de situatie nauwelijks te vergroten.

“Nieuws”, zegt de Zwitserse schrijver Rolf Dobelli, “is voor de geest wat suiker is voor het lichaam.” Het is goedkoop, snel behapbaar en geeft je op korte termijn het gevoel dat je geest goed gevoed wordt. Maar op lange termijn is het verslavend, verstoort het je informatieverwerking en blijf je toch op je honger zitten.

De meest onmiddellijke tekortkoming van het nieuws ligt al besloten in het woord zelf. Het nieuws focust per definitie op wat actueel, wat nieuw is. Het heeft daardoor het geheugen van een goudvis. Zo begint de chronologie van gebeurtenissen in zowat elk nieuwsitem met de aanvallen van Hamas op 7 oktober 2023, alsof die een donderslag bij heldere hemel waren. Om werkelijk te begrijpen wat er speelt, moeten we echter veel verder terug in de tijd. 

Nieuws heeft het geheugen van een goudvis

Met een kijk op de wereld zoals het nieuws ons die voorschotelt, als een opeenvolging van losse gebeurtenissen zonder geschiedenis, verliezen we bovendien het vermogen om essentiële verbanden te zien. Om te begrijpen wat er gaande is in Palestina volstaat het niet om het aantal slachtoffers aan beide zijden in beeld te brengen. Daarvoor hebben een kader nodig en een goed begrip nodig van concepten zoals zionisme, kolonialisme, etnische zuivering, Apartheid, enzoverder.

Een derde beperking van de dominante berichtgeving over Palestina is dat men zich al te vaak beperkt tot het citeren van de twee kanten van het verhaal. Wanneer de ene partij zegt dat het regent en de andere partij zegt dat de zon schijnt, kan de taak van een journalist zich echter niet beperken tot het citeren van beide kanten. Het komt erop aan naar buiten te trekken en na te gaan wat het geval is.

Wie, zoals ik, meermaals in Palestina is geweest kan niet neutraal blijven wat betreft de onderdrukking die er plaatsvindt. In plaats van een afstandelijke journalistiek die ons toeschouwer maakt van erge gebeurtenissen die ons schijnbaar overkomen, is er daarom nood aan een meer betrokken vorm van journalistiek die ook perspectieven biedt voor wat we kunnen ondernemen. Willen we actie ondernemen dan moeten we de oorzaken van het conflict begrijpen. Dat betekent dat we moeten beginnen bij het begin. Vandaar deze spoedcursus Israël/Palestina.

1. Zionisme: een koloniaal project

Doorheen de Europese geschiedenis hebben Joden te maken gehad met antisemitisme. Reeds aan het einde van de 19e eeuw ontstond het idee dat het daarom nodig was om een eigen Joodse staat op te richten. Aanhangers van dat idee noemden zichzelf zionisten, een verwijzing naar de berg Zion, die stond voor Jeruzalem.

In 1896 schreef Theodor Herzl het pamflet ‘Der Judenstaat’. In 1897 kwam in Bazel onder leiding van Herzl het eerste Internationale zionistische congres bijeen. Het congres telde zo’n 200 deelnemers en nam een programma aan waarin Palestina als thuisland voor joden werd nagestreefd.

Belangrijk om daarbij op te merken is dat het zionisme in de beginperiode geen grote aanhang had. Orthodoxe Joden wezen het af op religieuze gronden. Velen doen dat tot op de dag van vandaag, trouwens.

Anderen geloofden in het principe van doykheit of ‘het hier zijn’ en het daarop voortbouwende concept van diasporisme. Zij stelden dat ze als Joden wederzijdse zorgrelaties moesten opbouwen met andere gemeenschappen op de plek waar ze wonen, en om te vechten voor gerechtigheid waar ze ook zijn. Ook die gedachte inspireert vandaag nog steeds veel Joden.

De belangrijkste reden waarom het zionisme in de beginjaren niet veel aanhang had was echter eenvoudigweg dat er in Palestina reeds mensen woonden. “Een staat zonder volk, voor een volk zonder staat”, zo luidde de belangrijkste slogan van de zionisten in die tijd. Maar Palestina was helemaal geen staat zonder volk. Islamitische, christelijke en joodse Palestijnen leefden er reeds vreedzaam samen.

Islamitische, christelijke en joodse Palestijnen leefden vreedzaam samen

Zionisten die naar Palestina trokken kwamen echter niet naar daar als vluchtelingen. Ze kwamen als kolonisten. Zo was het duidelijk dat de zionistische nederzettingen als eerste de ‘Arabische arbeid’ afschaften, en vervingen door ‘Hebreeuwse arbeid’. Met andere woorden, wanneer er een stuk land aan de zionisten werd verkocht werden de boeren, die gewend waren op dat land te werken, werkloos.

Belangrijk om daarbij te beseffen is dat alle Westerse landen in die tijd nog kolonies hadden. Het idee dat zij de rest van de wereld onder elkaar konden verdelen was springlevend. Dat blijkt ook uit de brief de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Arthur James Balfour, in 1917 schreef aan Joodse leider Lord Rothschild.

“Zijne Majesteits Regering staat gunstig tegenover de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk en zal haar beste krachten aanwenden om de verwezenlijking van dit doel te vergemakkelijken”, zo luidt wat vandaag bekendstaat als de Balfourverklaring. De bedoeling van de Britten was wellicht om meer Joodse steun te verkrijgen voor de geallieerden in de Eerste Wereldoorlog.

In 1922  besloot de Volkenbond Palestina onder Brits mandaat te stellen. Zoals overal in de wereld groeide echter ook in Palestina het verzet tegen de Westerse bezetter. De grootste opstand vond plaats tussen 1936 en 1939. De Britten en de zionisten die na de Balfourverklaring in aantal toegenomen waren, werkten samen om die opstand neer te slaan. Daarbij verloor 10 procent van de mannelijke Palestijnen het leven.

2. Al nakba / de catastrofe: een voortdurend proces van etnische zuivering

Tijdens Wereldoorlog bereikt het antisemitisme in Europa haar gruwelijke hoogtepunt. Bijzonder cynisch detail in dit verhaal is dat de nazi’s en de zionisten in de aanloop van die oorlog een periode samenwerkten aan wat in hun wederzijds voordeel was: de migratie van Joden weg uit Duitsland, naar Palestina.

Na de verschrikkingen van de Holocaust en terwijl de wereldwijde dekoloniseringsgolf niet meer te stoppen bleek, besloot Groot-Brittannië dat de tijd was gekomen om haar beloftes in de Balfourverklaring na te komen. Ze brachten de kwestie van Palestina voor de Verenigde Naties. Na veel getouwtrek keurde de Algemene Verklaring van de Verenigde Naties het verdelingsplan goed.

Volgens dat plan zouden de zionisten die slechts 30% van de toenmalige bevolking uitmaakten 55% van het land krijgen. De nieuwe staat, Israël, zou bovendien het beste bouwland krijgen, met water, de grootste citrusplantages en belangrijke steden zoals Jaffa en Haifa. De Palestijnen, die over het verdelingsplan niet eens geraadpleegd waren, wezen het plan af.

Het VN-verdelingsplan van 29 november 1947 was een voorstel tot verdeling van Palestina, een aanbeveling van de Algemene Vergadering van de VN. Het verdrijven van de Palestijnen van hun land maakte geen deel uit van dat plan. Israël werd niet opgericht door de Verenigde Naties. De stichting van Israël was het resultaat van etnische zuivering.

De stichting van Israël was het resultaat van etnische zuivering

Vanaf 1948 begonnen zionistische milities met aanvallen op Palestijnse dorpen. Voor het uitroepen van  de  staat Israël waren er reeds 300.000 Palestijnen op de vlucht omwille van verscheidene massaslachtingen. Een voorbeeld hiervan is het dorp Deir Yassin, waar de inwoners brutaal werden afgemaakt op 9 april 1948.

Op 14 mei 1948 riep David Ben Goerion eenzijdig de oprichting uit van de Joodse staat Israël. De volgende dag wees het vertrek van de Britse Hoge Commissaris officieel het einde van het Brits mandaat aan. Wanneer Israël haar oprichting viert, herdenken de Palestijnen wat zij al nakba noemen, de catastrofe. Israël nam 78% van historisch Palestina in, veel meer dan het VN-verdelingsplan voorzag.

Honderdduizenden Palestijnen werden van hun land verdreven, minstens 531 dorpen werden uitgemoord en platgegooid. Veel families houden tot op vandaag de sleutel van hun oude huis bij, in de hoop ooit te kunnen terugkeren.

De nakba is nooit gestopt

Terwijl Palestijnse vluchtelingen het recht op terugkeer wordt ontzegd, geeft de zogenaamde ‘Wet op Terugkeer’ Joden van over de hele wereld het recht om zich in Israël te komen vestigen. Ondertussen veranderde Israël de  Palestijnse namen van de dorpen in Hebreeuwse namen, alsof de Palestijnse dorpen en hun inwoners nooit bestaan hebben.

De nakba is nooit gestopt. Het proces van etnische zuivering gaat door tot op de dag van vandaag. Routineus gaat Israël door met het vernielen van huizen van Palestijnen, het doden en verdrijven van Palestijnen van hun land, het uitwissen van hun geschiedenis.

3. Intifada: het Palestijnse verzet

Tijdens de Zesdaagse oorlog tussen 5 en 11 juni 1967 veroverde Israël Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever op Jordanië, de Gazastrook en de Sinaï woestijn op Egypte en de Golanhoogte op Syrië. Israël bepaalt nog dezelfde maand dat Oost-Jeruzalem en omgeving onder de Israëlische wet vallen. Dit wordt onmiddellijk door de AV van de VN afgekeurd in resolutie 2253.

Op 22 november 1967 keurt de VN Veiligheidsraad resolutie 242 goed. Die stelt dat het onaanvaardbaar is om door middel van oorlog gebieden te veroveren, dat Israël zich moet terugtrekken uit de bezette gebieden en dat een rechtvaardige regeling voor de Palestijnse vluchtelingen moet worden gevonden.

Resolutie 242 werd echter nooit uitgevoerd door Israël of afgedwongen door de internationale gemeenschap. Het negeren van VN-resoluties loopt als een rode draad door de geschiedenis van Israël.

Een andere constante is dat waar onderdrukking is, ook steeds weer verzet opduikt. De Palestinian Liberation Organisation (PLO) verenigt verschillende Palestijnse politieke partijen, vakbonden en middenveldorganisaties en neemt de leiding van het verzet.

In 1974 wordt de PLO eerst door de Arabische Liga en vervolgens door de Verenigde Naties erkend als enige wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. De Algemene Vergadering van de VN erkent ook het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen.

Het is op dat moment dat Israëlische regering steun geeft aan de oprichting van de ‘Islamitische Vereniging’ die vandaag gekend staat onder de naam Hamas. “Het is beter voor de Palestijnen om te bidden, dan zich zorgen te maken over de politiek””, zo klonk de uitleg toen. 

Het sterkste leger ter wereld streed tegen een ongewapende bevolking

Op 9 december 1987 breek de eerste intifada uit. Het Arabische woord betekent “van zich afschudden” en dat was ook de bedoeling: de Israëlische bezetting van zich afschudden. Er werd bewust voor gekozen om geen wapens te gebruiken. Het sterkste leger ter wereld streed tegen een ongewapende bevolking.

Op 15 november 1988 zal Yasser Arafat, leider van de PLO, de Palestijnse staat uitroepen op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Oost Jeruzalem als hoofdstad. Die wordt ook door 90 landen erkend. Tegelijkertijd erkent Arafat op dat moment ook de Israëlische staat, die  78% van historisch Palestina inneemt. Dit wordt in 1993 bevestigd in de zogenaamde Oslo-akkoorden. 

De Palestijnse staat bleek echter nauwelijks over reële macht te beschikken. Palestijnse vluchtelingen kregen niet het recht om terug te keren naar hun land, Palestijnen hebben goedkeuring nodig van Israël om Jeruzalem te bezoeken, Israël controleert de belangrijkste grenzen en waterbronnen.

De Palestijnse staat bleek over nauwelijks reële macht te beschikken

Het Israëlische leger bleef verantwoordelijk voor de veiligheid. In grote delen behield Israël vetorecht over beslissingen van het Palestijnse gezag en houdt het controle over grond, water en grenzen. Ondertussen gaat Israël gewoon verder met het bouwen van kolonies in Palestijns gebied, ook al gaat dit in tegen tal van VN-resoluties.

Op de Westelijke Jordaanoever verschenen overal zogenaamde checkpoints. Aan deze Israëlische militaire blokkades worden Palestijnen die zich doorheen de Westelijke Jordaanoever willen verplaatsen tegengehouden, soms voor enkele minuten, soms voor enkele uren, soms de hele dag. Een eenvoudige reis met een afstand zoals die tussen Leuven naar Vilvoorde die ik dagelijks onderneem, zou in de Westelijke Jordaanoever daardoor wel eens een hele dag kunnen duren.

Veel Palestijnen raken teleurgesteld in wat de Oslo-akkoorden hen hebben opgeleverd. De populariteit van Arafat neemt af. Die teleurstelling is ook een deel van de verklaring van de groei die Hamas met name in de Gazastrook in de daarop volgende jaren zal maken.

Vaak wordt gezegd dat de Palestijnen zich geweldloos zouden moeten verzetten. Dat is een legitiem standpunt, maar daarbij moet ook worden vermeld dat men dit reeds heeft geprobeerd en velen teleurgesteld zijn over wat het hen heeft opgeleverd.

Eind september 2000, na jaren van frustraties, begint de tweede intifada. Het Palestijnse volk komt opnieuw in opstand, maar die wordt zeer gewelddadig neergeslagen. Woonwijken worden beschoten met tanks, vanuit helikopters, van op zee en soms met  F-16 gevechtsvliegtuigen. Fabrieken, ziekenhuizen, waterleidingen: alle Palestijnse infrastructuur wordt vernietigd.

In 2002 begon met het bouwen van de meer dan 10 meter hoge Apartheidsmuur die Jeruzalem afscheidt van de Westelijke Jordaanoever. De muur loopt dwars door Palestijnse dorpen en gemeenschappen heen en snijdt steeds dieper in Palestijns gebied waar hij illegaal gebouwde nederzettingen bij Israël insluit.

Wanneer Hamas in 2007 de verkiezingen in Gaza wint, legde Israël het gebied een blokkade op. De sociaal-economische situatie wordt er dramatisch. Maar liefst 74% van de inwoners is er afhankelijk van hulp van de internationale gemeenschap. Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch noemt Gaza “een openluchtgevangenis”.

De afgelopen zes jaar waren er 3 grote offensieven tegen Gaza waarbij meer dan 6.000 mensen zijn gedood en duizenden anderen gewond raakten. Om maar te zeggen: het verhaal dat dit conflict is gestart met de recente aanvallen van Hamas is een bijzonder groteske omkering van de realiteit.

4. Apartheid: hoezo, de enige democratie in het Midden-Oosten?

Wat vaak vergeten wordt is dat er naast de miljoenen Palestijnse vluchtelingen en de Palestijnen die in Gaza of op de Westelijke Jordaanoever leven, vandaag ook ongeveer 2 miljoen Palestijnen in Israël wonen.

Zij hebben wel burgerrechten zoals stemrecht, maar dat betekent niet dat ze dezelfde rechten hebben als de Joodse Israëli. Zo is voor hen bij wet verboden om ‘nationaal land’ in bezit te hebben. 92% van het grondgebied is in handen van het zogenaamde Opbouwfonds en wordt officieel beschouwd als onvervreemdbaar eigendom van het Joodse volk.

Verder heb je ook het Joods Nationaal Fonds dat voorziet in wegen, irrigatie, riolering, asfaltering, onderwijs en gezondheid, enkel voor Joden.  Er zijn aparte scholen, wegen, nutsvoorzieningen, woongebieden en nummerplaten. Joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever vallen onder de Israëlische wet. Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever wonen vallen onder de Jordaanse wet, aangevuld met duizend militaire uitzonderingswetten.

Er zijn dus zelfs twee aparte rechtsstelsels van kracht. Wie onder welk stelsel valt, wordt niet bepaald door de plaats waar men woont, maar door de etnische achtergrond waartoe men behoort. Dat is wat men apartheid noemt. Ook de Verenigde Naties gebruikt daarvoor die term.

Met het systeem van administratieve aanhouding dat toestaat om mensen op te sluiten zonder proces, houdt Israël duizenden Palestijnen, waarbij honderden kinderen, gevangen zonder proces. Velen van hen worden ook gefolterd.

Het wordt steeds duidelijker dat een apartheidsstaat nooit een democratie kan zijn

Ook tegenover de eigen Joodse bevolking gedraagt de nieuwe extreemrechtse Israëlische regering zich steeds autoritairder. In juli kwamen Israëlische burgers nog massaal op straat tegen een wet die de macht van het Hooggerechtshof wil afbouwen.

“Een groot deel van de Israëlische bevolking”, zo schreef de krant De Tijd toen, “vreest dat het pad naar een religieuze autocratie onomkeerbaar is”. Hoewel Israël nog steeds vaak de enige democratische rechtstaat in het Midden-Oosten genoemd, moet het duidelijk zijn dat een apartheidsstaat nooit een democratie kan zijn.

5. BDS: Boycotten, Desinvesteren, Sancties

Het probleem met het verhaal van ‘misdaden langs twee kanten’ is dat het voorbij gaat aan de oorzaak van het conflict in Palestina: dat is bezetting, kolonisatie en apartheid. Dat betekent niet dat er niet aan twee kanten misdaden gepleegd worden. Dat is wel het geval. Het betekent dat je geen vrede zal bereiken zonder rechtvaardigheid, dat wil zeggen: een einde aan de bezetting en het apartheidsregime en het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen.

Geen vrede zonder rechtvaardigheid

In 2005 verenigden 170 Palestijnse vakbonden en middenveldorganisaties zich precies rond die drie eisen. Ze krijgen hierin steun van tal van vakbonden, academische organisaties, kerken en middenveldorganisaties over de hele wereld. Geïnspireerd door de Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsbeweging wil de BDS-beweging geweldloze druk uitvoeren op Israël. Ze doen dat op drie manieren:

Ten eerste roepen ze op tot een boycot van Israëlische bedrijven, sportclubs, culturele en academische instituties die medeplichtig zijn aan de schendingen van Palestijnse mensenrechten.

Ten tweede voeren ze actie opdat banken, lokale besturen, universiteiten, pensioenfondsen en dergelijke alle investeringen die het Israëlische Apartheidssysteem in stand houden zich zouden terugtrekken.

Tenslotte zet men druk op overheden om handel met illegale Israëlische nederzettingen en militaire handel met Israël stop te zetten en sancties te nemen zoals het opschorten van het lidmaatschap van Israël uit internationale fora zoals de VN of de FIFA. 

We hoeven dus niet machteloos te blijven toekijken naar de verschrikkelijke beelden op het nieuws. Samen kunnen we een verschil maken. Dat begint bij onszelf te informeren en er met anderen over te praten. Vervolgens kunnen we samen besluiten bepaalde bedrijven zoals HP, Puma en Sodastream gericht te boycotten.

Een stap verder is om campagnes op te zetten in de organisaties waar we deel van uitmaken, wanneer zij banden hebben met Israël. Zo werd aan de KU Leuven bijvoorbeeld onder druk van studenten en personeel het project Lawtrain stopgezet, waarin de universiteit samenwerkte met het Israëlische leger aan een onderzoek naar ondervragingstechnieken. Tenslotte kunnen we deelnamen aan protesten en onze regering onder druk zetten om sancties te nemen tegen Israël.

Zulke solidariteitsacties hebben een groot verschil gemaakt in de strijd tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Ze kunnen ook een groot verschil maken in de strijd tegen de apartheid in Israël.

Na voorbeeldige staking halen de schrijvers in Hollywood een opmerkelijk akkoord binnen

Na een staking van vijf maanden heeft de Writers Guild of America (WGA), de vakbond van schrijvers, een voorlopig akkoord bereikt waarover de leden in oktober zullen stemmen.

Door Greyson Van Arsdale (Socialist Alternative, ISA in de VS)

De details over het akkoord die nu al bekend zijn, wijzen op een klinkende overwinning. De studio’s moeten voortaan de streamcijfers aan de WGA doorgeven en er komt een systeem van prestatiebonussen voor streams, naast een verhoging van de basislonen. Er zijn minimale personeelsnormen voor schrijverskamers vastgesteld en de vakbond sleepte zelfs een aantal nieuwe regels rond AI-gegenereerde inhoud in de wacht.

Er zijn beperkingen aan de overwinningen van het akkoord. De vakbond zal alleen “totale” streamingcijfers kunnen vrijgeven aan de leden, waardoor het moeilijk is om te zien of schrijvers te kort worden gedaan op het succes van hun werk. Studio’s moeten bekendmaken of materiaal dat aan schrijvers wordt gegeven om te ontwikkelen door AI is gegenereerd en AI kan niet worden gecrediteerd als schrijver, maar er zijn nog geen garanties over waar studio’s AI voor kunnen gebruiken buiten scripts.

Wat echter uitzonderlijk is aan het voorstel tot akkoord, is dat de schrijvers fundamentele toegevingen wonnen over al hun belangrijkste contracteisen – toegevingen die verbeterd kunnen worden in het volgende contract, als de WGA militant blijft vechten om te winnen.

Hoe hebben de schrijvers gewonnen?

Miljoenen arbeiders in de Verenigde Staten denken erover na om zich op hun werkplek te organiseren, om voor dat eerste collectieve contract te vechten, of om de democratische arbeidersstrijd in hun bestaande vakbond weer op te bouwen.

De WGA mobiliseerde vanaf het begin sterke piketten, koos de doelen van de staking verstandig en probeerde, voordat de acteurs zich bij hen aansloten, Hollywood zo goed mogelijk te onderbreken. In de begindagen van de staking gebruikten actievoerders megafoons en luide muziek om filmsets te verstoren vanaf hun plek op de stoep buiten, waardoor filmen onmogelijk werd. Dit is een cruciale les voor iedereen die probeert een effectieve staking op te bouwen – arbeiders moeten zich richten op het stilleggen van de productie.

De schrijvers begrepen ook de rol van publieke steun. Regelmatige gepassioneerde video-updates van populaire gezichten zoals Adam Conover, die in het onderhandelingscomité zat, hielden de staking in het publieke bewustzijn. Deze updates waren goed gericht op wat de schrijvers precies probeerden te winnen, en hun inzet om de staking vol te houden tot ze de beste deal hadden.

Lange stakingen zijn echter een strijd voor vakbondsleden – de grote industrieën en bedrijfsbazen hebben grote geldreserves en kunnen het zich vaak veroorloven om het maandenlang vol te houden om een goede deal voor het personeel tegen te houden. Naarmate de staking van de schrijvers langer duurde, was er een reëel risico dat het stakingsfonds uitgeput zou raken en de piketten eronder zouden lijden. “Een dag langer, een dag sterker,” is een pakkende slogan om volharding aan de piketten te inspireren, maar in de praktijk is een korte maar erg effectieve staking meestal de beste situatie voor werkenden. Daarom was het cruciaal dat de acteursvakbond Screen Actors Guild (SAG-AFTRA) zich aansloot bij de staking van de WGA, waardoor de Hollywoodproductie grondig werd gedwarsboomd. Hoewel het de schrijvers wettelijk niet is toegestaan om te blijven staken ter ondersteuning van de contractstrijd door SAG-AFTRA na goedkeuring van een eigen akkoord, is het absoluut correct dat WGA zijn leden aanmoedigt om de piketten van SAG-AFTRA te blijven bijwonen.

Uitdagingen

Het voorstel van akkoord van de schrijvers is een belangrijke overwinning – de overeenkomst was zo gunstig voor schrijvers dat de studio’s nu hun eigen lobbygroep hebben opgericht, de “Streaming Innovation Alliance”, vermoedelijk om wat van de winst die werknemers hebben afgedwongen, terug te halen. Maar een van de belangrijkste verdiensten van het akkoord is dat het een basis vormt voor verdere strijd. Wat er in dit contract staat garandeert nog geen goede levensstandaard voor schrijvers, terwijl de beroepsgroep probeert te ontsnappen aan de toenemende precariteit. Door voor het eerst streamingbonussen te winnen, kan de WGA de volgende keer vechten voor grotere streamingbonussen. Door voor het eerst grenzen aan AI te stellen, zijn schrijvers de volgende keer beter in staat om het echt te reguleren. Bovendien heeft de vijf maanden durende staking een nieuwe generatie schrijvers en een deel van het grote publiek geleerd wat het betekent om effectief te staken, en wat het nut is om ondanks de persoonlijke kosten te blijven strijden voor de best mogelijke overeenkomst.

Wat in dit contract is vastgelegd moet met hernieuwde strijdbaarheid worden benut wanneer er weer over het WGA-contract onderhandeld gaat worden, of het risico bestaat dat er nieuwe achteruitgang volgt. Ook dit is een belangrijke les voor het opbouwen van een nieuwe strijdende arbeidersbeweging – er is geen basis voor stabiliteit tussen arbeiders en bazen. Of zij winnen, of wij winnen.

Solidariteit met de WGA terwijl de schrijvers stemmen over het al dan niet aanvaarden van de overeenkomst, en solidariteit met SAG-AFTRA om ook een baanbrekend akkoord af te dwingen!

Bron: Socialisme.be

Van brulboei naar reddingsboei. Zij-instromer trekt West-Vlaamse N-VA-lijst

Van brulboei naar reddingsboei. Zij-instromer trekt West-Vlaamse N-VA-lijst

Een peiling naar de kiesintenties in West-Vlaanderen gaf de doorslag: Jean-Marie Dedecker komt niet met een eigen lijst op, maar blijft als onafhankelijke trouw aan zijn partij. Een opwaarts gevecht met onzeker resultaat inzake het behoud van zijn parlementair zitje, ziet Dedecker niet zitten. Dezelfde peiling zorgde ervoor dat er binnen N-VA deze keer geen gemorrel is over de ‘onafhankelijke’ zij-instromer. De brulboei uit Middelkerke wordt stilaan ook gezien als een reddingsboei. Deze samenwerking is langs twee kanten gebaseerd op zwaktes, wat doorgaans een erg instabiele basis is. 

De peiling van Doorbraak plaatst het Vlaams Belang op grote winst in West-Vlaanderen. In 2019 haalde het VB hier zijn sterkste provinciale resultaat met meer dan 20% van de stemmen. Dat zou stijgen tot ongeveer 30%, bijna dubbel zoveel als de eerste achtervolgers Vooruit en N-VA met elk ongeveer 16%. Het VB is nog volop bezig met het klaarstomen van kopstukken in West-Vlaanderen, maar kan scoren op basis van een brede waaier van thema’s bovenop het traditionele racisme dat gekoppeld wordt aan sociaal onbehagen dat versterkt is door jarenlang asociaal afbraakbeleid. Er is bovendien lokaal ongenoegen rond onder meer de hoogspanningslijn Ventilus. Daarnaast is er onrust onder de boeren rond stikstof. Dit alles stuwt het VB naar een momentum in de provincie.

Volgens deze peiling zou N-VA opnieuw zwaar verliezen. Van 28,5% in 2014 ging N-VA naar 21,4% in 2019 en daar zou nu nog 16,2% van overblijven. In het scenario dat Dedecker met een eigen lijst opkomt, zou die zijn stemmen bijna volledig bij Vlaams Belang weghalen en niet bij N-VA. De neergang van N-VA is opmerkelijk, maar uiteraard (nog) niet van het niveau van CD&V en Open VLD. Die partijen zouden volgens de peiling elk nogmaals 5% verlies incasseren. Open VLD komt nog aan 8,9%, CD&V staat op een voor West-Vlaanderen historisch dieptepunt van 12,1%.

Het resultaat van 2,8% voor een afzonderlijke lijst van Dedecker gaf voor hem de doorslag. Zelfs indien de verkiezingscampagne dat percentage nog kan optrekken, is een verkozene halen onzeker. Bovendien kijkt Dedecker ongetwijfeld ook al naar de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2024 en wil hij een verlengd mandaat als burgemeester, waarbij hij op een hoger niveau meer gedaan krijgt als er een goede band mee is. VB-voorzitter Van Grieken verklaarde eerder in ’t Pallieterke: “Ik heb hem altijd al lachend gezegd dat we hem hetzelfde geven als N-VA. Maar hij kan de overstap niet maken, omdat zijn lijn met de Vlaamse regering – die hij nodig heeft als burgemeester van Middelkerke – dan zou worden doorgeknipt.” Dat het VB bereid is om een uitgesproken donkerblauwe liberaal als lijsttrekker uit te spelen, zegt veel over hoe ernstig de poging tot ‘sociaal imago’ moet genomen worden. Niet dat ze Dedecker nodig hebben om die hypocrisie te doorprikken: in 2019 en straks wellicht opnieuw wordt de West-Vlaamse VB Kamerlijst getrokken door Wouter Vermeersch die zijn eerste politieke stappen met Lijst-Dedecker zette.

Dedecker ziet voor zichzelf een rol weggelegd als een “tussenstation” en ook als “smeermiddel” tussen N-VA en Vlaams Belang. “Waarom zouden wij geen regering met de N-VA kunnen vormen? Eventueel met gedoogsteun van Vlaams Belang,” zei hij in een interview met Humo. Dat scenario van een minderheidsregering met gedoogsteun door VB werd eerder ook anoniem geopperd door VB-kopstukken. Nog los van de houding van N-VA hierover, is het maar de vraag of het verkiezingsresultaat dit scenario ook maar enigszins mogelijk kan maken. Langs de andere kant is het duidelijk dat Dedecker de zogenaamde ‘muur’ tussen VB en N-VA verder afbreekt. De Wever deed straffe uitspraken en noemde het VB het “melanoom van Vlaanderen”, maar ondertussen laat hij toe dat er langs verschillende kanten geknaagd wordt aan de muur die zijn partij scheidt van extreemrechts. Het dossier dat Humo deze week bracht over het scheldmagazine ’t Scheldt bevestigde dit nogmaals: achter de schermen van deze rioolpublicatie was er intens overleg en samenwerking tussen aanhangers van beide partijen. De riool van ’t Scheldt loopt recht door de muur tussen N-VA en VB…

Voor N-VA is het behoud van de stemmen van Dedecker belangrijk. In 2019 haalde hij 40.000 voorkeurstemmen, bijna evenveel als lijsttrekker Sander Loones die nu naar het Vlaams Parlement verkast en met wie Bart De Wever naar eigen zeggen “grote plannen” heeft. Waar De Wever enkele weken geleden nog een proefballonnetje opliet over de nood aan een ‘grote rechtse’ formatie met de rechtervleugel van CD&V en Open VLD, ziet hij de komst van Dedecker nu als deel van een stormram tegen de Vivaldi-regering van onder meer CD&V en Open VLD. De samenwerking met Dedecker is ingegeven door de eigen zwakte van N-VA, veroorzaakt door jarenlange deelname aan een asociaal beleid. Dedecker speelt in op ongenoegen, maar staat voor dezelfde asociale recepten als N-VA. Klimaatverandering ontkent hij, voor grote bedrijven rolt hij de rode loper uit, wie het moeilijk heeft moet maar beter zijn best doen …

Tot slot nog positief nieuws uit de West-Vlaamse peiling. De nationale groei van PVDA zet zich ook hier door. De peiling van Doorbraak zet de PVDA op 6,1%, wat uitzicht geeft op een verkozene. Dit is een uitdrukking van het feit dat de linkerzijde in staat is om een deel van het ongenoegen naar zich toe te trekken. Dit ongenoegen organiseren en omzetten in zo sterk mogelijk verzet tegen het asociale beleid is meteen ook het beste antwoord op het gevaar van extreemrechts.

Bron: socialisme.be

5 oktober: nationale betoging. Verzet is geen misdaad!

Het wetsvoorstel van Van Quickenborne wordt wellicht in de komende weken door de federale regering goedgekeurd. “Deze wet brengt een essentieel democratisch recht in gevaar: het recht om te betogen,” stelt de coalitie ‘Verzet is geen misdaad’, die het gemeenschappelijk vakbondsfront (ACV, ABVV en ACLVB), Greenpeace, de Liga voor de Mensenrechten en 11.11.11 verenigt. 

Van Quickenborne liet zich inspireren door het Franse voorbeeld waar de wet sinds 2019 (en de Gilets Jaunes beweging) repressiever is geworden en het verbieden van betogingen toestaat. 

Afgelopen mei zei ABVV-voorzitter Thierry Bodson dat hij dit voorstel erger vond dan een aanval op de automatische loonindexering (Le Soir, 15 mei 2023). Hij heeft een punt, maar de reactie op deze aanval blijft te beperkt. In juni 2022 verklaarde Bodson ook dat het ABVV meteen een nationale 24-uursstaking zou organiseren als er opnieuw een staker veroordeeld zou worden. Het stakingsrecht is ondertussen opnieuw aangevallen en toch bleef een algemene nationale vakbondsreactie uit. 

Dit wetsontwerp maakt deel uit van een sterke trend waarbij justitie steeds meer ingrijpt in collectieve conflicten, meer bepaald om de belangen van de bazen te verdedigen. Dit was niet, of toch minder, het geval in de jaren 1980 en 1990. Bertrand Henne zei op La Première: “Herinner je je het zeer harde conflict in de staalfabriek van Clabecq, toen militanten van het ABVV de autosnelweg blokkeerden met bouwmachines … toen sprak het gerecht hen vrij.” Sindsdien zijn er veroordelingen geweest na de blokkade van de Cherattebrug en de haven van Antwerpen voor “kwaadwillige belemmering van het verkeer.” Tijdens het Delhaize-geschil hebben de rechtbanken stakingspiketten verboden, deurwaarders ingeschakeld, soms met de hulp van de politie. De directie heeft justitie gebruikt om het verzet van de vakbonden te verzwakken. 

Men kan niet anders dan vaststellen dat de dominantie van het overlegsyndicalisme de onderhandelingspositie van de werknemers heeft verzwakt. De beste manier om een recht te verdedigen, is door het serieus en ambitieus te gebruiken. De mobilisatie op 5 oktober moet zo massaal mogelijk zijn om druk uit te oefenen op de vakbondsleiders om verder te gaan dan enkel “de progressieve partijen van de Vivaldi-coalitie tot rede te brengen.” We zullen meer nodig hebben dan een geïsoleerde wandeling om de aanvallen op het recht op collectieve actie weg te krijgen. Er zal ook meer nodig zijn om de bazen van Delhaize en andere bedrijven ertoe te brengen om hun personeel te respecteren. 

Afspraak op 5 oktober, 10 uur, voor het kantoor van minister Van Quickenborne, op de Kruidtuinlaan.

Wat is dat wetsvoorstel van Van Quickenborne?

Het wetsvoorstel bepaalt dat een gerechtelijk demonstratieverbod kan worden opgelegd. Volgens de minister wordt dit beperkt tot wie zich misdraagt op betogingen. Zoals Van Quickenborne zelf ondertussen zou moeten weten, kan ‘misdragen’ erg verschillend geïnterpreteerd worden. Dit wetsvoorstel bedreigt niet enkel ‘relschoppers’, maar al wie door de politie of het gerecht als dusdanig wordt bestempeld. Is het opzetten van een stakerspost, het aanbrengen van krijttekeningen op de grond, het in brand steken van een pallet of het deelnemen aan een spontane betoging straks nog toegelaten? En wat met acties van burgerlijke ongehoorzaamheid?

Bron: socialisme.be