by admin | feb 3, 2021 | Sectoren
De lonen mogen 0,4 procent stijgen, dat is schandalig!
Het wettelijk kader waarin bedrijfsorganisaties en vakbonden over loonvoorwaarden onderhandelen, is volstrekt achterhaald, schrijft Matthias Somers, wetenschappelijk medewerker bij Denktank Minerva.
Mogen de lonen de komende twee jaar stijgen, en zo ja, met hoeveel? Dat is de inzet van de onderhandelingen tussen bedrijfsorganisaties en vakbonden. De context is natuurlijk moeilijk: in onzekere economische tijden houden bedrijven liever de hand op de knip. Vakbonden willen dan weer graag op z’n minst de inzet van eerstelijnswerkers in de coronacrisis beloond zien. Om maar een idee te geven: in sommige winkelketens moet een voltijds werkende verkoper met minder dan twee jaar ervaring het doen met een loon van net iets meer dan 1.700 euro, bruto. Zij vragen geen horecacheque als ‘beloning’. Zij vragen een leefbaar loon.
Maar de loononderhandelingen in ons land zijn niet vrij: de sociale partners moeten zich aan een strikt bepaald, wettelijk kader houden dat onder de voorgaande regering-Michel nog verstrengd is. En volgens dat kader mogen de lonen in België de komende twee jaar met amper 0,4 procent stijgen (DS 14 januari). Voor onze verkoper betekent dat een opslag van zegge en schrijve 7 euro, bruto. De vraag is dus: zit dat wettelijk kader wel juist?
Het idee is dat België ‘te duur’ is, dat we met een ‘loonkostenhandicap’ kampen. Een uur werk, zo gaat het verhaal dat dit strikte kader motiveert, kost een bedrijf in België gemiddeld meer dan een uur werk in Duitsland, Frankrijk en Nederland. Dus moeten we onze lonen matigen. Maar klopt die redenering wel?
Nog vóór de onderhandelingen over eerlijk loon naar werk kunnen beginnen, worden werkers al met de rug tegen de muur geplaatst
Ten eerste houdt deze zogenaamde loonkostenhandicap geen rekening met verschillen in productiviteit. Hij meet hoeveel een gewerkt uur een bedrijf kost, maar houdt geen enkele rekening met hoeveel een gewerkt uur dat bedrijf oplevert. En dat is in België gemiddeld meer dan in onze buurlanden. Maar de wet bepaalt dat die hogere productiviteit niet mag meetellen in de loononderhandelingen – meteen een eerste vervalsing van de loonkostenhandicap.
Ten tweede bepaalt de wet dat in de berekening van de loonkosten géén rekening gehouden mag worden met loonkostsubsidies, zoals de vrijstelling van het doorstorten van de bedrijfsvoorheffing of de specifieke verminderingen van de werkgeversbijdragen. In 2019 waren deze subsidies aan bedrijven goed voor maar liefst 12,5 miljard euro. Voor de berekening van de loonkostenhandicap doen we alsof bedrijven die kosten wel moeten dragen, terwijl dat in werkelijk helemaal niet zo is. Meteen een tweede vervalsing van de werkelijke kost van arbeid in België.
Ten derde bepaalt de wet dat we moeten doen alsof de niet-gefinancierde taxshift van de regering-Michel nooit gebeurd is. Die taxshift gunde bedrijven een algemene vermindering van hun bijdragen aan de sociale zekerheid. Volgens berekeningen van de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid leverde dit bedrijven in 2019 een voordeel op van 2,8 miljard euro: bijna drie miljard minder voor de sociale zekerheid, bijna drie miljard meer voor de kas van de bedrijven. En wat zegt de wet? Dat we die miljarden moeten bijtellen bij de kosten van bedrijven: alsof ze die miljarden wel hebben betaald aan de sociale zekerheid. Dat is al de derde vervalsing van de werkelijke kost van arbeid in België.
De ‘wettelijke’ loonkost die maakt dat werknemers in België niet hoeven te rekenen op een loonsverhoging die naam waardig, is zo tot een volstrekt fictief concept verworden, dat met de werkelijke kost van arbeid geen enkel verband houdt. Nog voor de onderhandelingen over eerlijk loon naar werk kunnen beginnen, worden werkers al met de rug tegen de muur geplaatst.
Nu de crisis de winstgevendheid van (een deel van de) bedrijven onder druk zet, is verzet tegen een substantiële loonsverhoging misschien begrijpelijk. Maar dat betekent niet dat de principes achter dit strikte wettelijke kader niet in vraag gesteld moeten worden. Want ook in economisch betere tijden geeft dat kader nauwelijks ruimte voor loonsverhogingen. Zelfs al maken onze bedrijven meer winst, zelfs al zijn onze werkers productiever: het speelt allemaal geen rol. Het enige wat telt, is een fictief loonkostenconcept dat alsmaar verder verwijderd raakt van de realiteit, en de loonpolitiek in Duitsland, Frankrijk en Nederland. Krijgen werknemers daar geen groter deel van de koek? Dan moeten ze ook hier op niet meer dan kruimels rekenen.
Loononderhandelingen zijn, in essentie, een strijd om de verdeling van de meerwaarde die door arbeid wordt geproduceerd: wie mag er genieten van de extra rijkdom die we in ons werk hebben gecreëerd? Het bedrijf en zijn aandeelhouders? Of werkers? De loonnormwet van 1996 is duidelijk: onze verkoper moet gelukkig zijn met 7 euro bruto en verder zijn mond houden. Bron: De Standaard
by admin | feb 3, 2021 | Onderwijs
Open brief van Wim Vercruysse, directeur, aan minister Weyts
Beste mijnheer Weyts,
U wil graag directeurs helpen. We lazen het vrijdag in de kranten. Dat is sympathiek van u. En vooral hoog nodig. Maar uw plan is niet helemaal waterdicht. Het is niet omdat u met enkele miljoenen zwaait, dat een probleem is opgelost. Voor alle duidelijkheid, u voorziet 3 miljoen om de problemen van directeurs op te lossen. Dat lijkt een riante geste. Als je dat verdeelt over de 4.000 onderwijsinstellingen van Vlaanderen, klinkt dat al heel anders.
Wie de krantenartikels gelooft, leert dat directeurs heel veel opleidingen nodig hebben. Want u wil experts en organisaties inzetten die de nodige kennis en vaardigheden kunnen aanleren. Als er één ding is dat directeurs WEL kunnen, dan is het rekenen. Exact 750 euro per school. Hebt u al eens een spreker uitgenodigd, mijnheer Weyts? Met 750 euro kan je exact één persoon laten langskomen.
Maar dan zijn we er nog niet. We worden dagelijks overspoeld met webinars, infosessies, bijscholingen … Allemaal heel leuk en interessant, ongetwijfeld. Maar welke directeur heeft daar tijd voor? In onze school lopen 450 leerlingen rond en 33 personeelsleden. We hebben daarvoor maar 1 voltijds directieambt. Dat is amper voldoende om de praktische kant van een school te runnen. Laat staan dat je nog tijd hebt voor klasbezoeken, functioneringsgesprekken, interne controle of professionalisering. Als nieuwe directeur werk ik gemiddeld 60 uren per week. Je vindt mij ook op school op woensdagnamiddag, zaterdag en zondag. Zelfs in vakanties ben ik gemakkelijk 20 uren aan het werken op een week. En dat doe ik eigenlijk zuiver uit motivatie en enthousiasme. Voor net geen 3.000 euro netto per maand.
Nee, mijnheer Weyts, het is niet de coronacrisis die ons plots nekt. We roepen al jaren dat we verdrinken. We kunnen niet komen naar uw bijscholingen. We hebben het te druk. Met mails en telefoons. Met wc’s ontstoppen en gebarsten ramen laten herstellen. Met boterhammen smeren voor steeds meer kansarme kinderen. Met jagen en oplossingen zoeken voor achterstallige betalingen. Met vervangingen zoeken die niet te vinden zijn, omdat jongeren niet meer kiezen voor de job. Met zelf in de klas staan omdat onze leerkrachten ziek zijn of een burn-out hebben, terwijl ons eigen werk zich verder opstapelt. Met het motiveren en pushen van ons team, steeds verder over het randje. Met personeelsvergaderingen, ouderraadvergaderingen, schoolraadvergaderingen, schoolgemeenschapsvergaderingen, buurtvergaderingen en schoolbestuurvergaderingen. Met het aankopen van materialen, het vergelijken van prijzen, het opvolgen van bestellingen, het opmaken van subsidiedossiers en begrotingen. Met het organiseren van winstactiviteiten, take-aways, wafelverkoop en pannenkoekenslagen. Met het verhuren van onze accommodatie, het openstellen van onze terreinen, het opvolgen van onze bouwwerven.
Nee, mijnheer Weyts, we doen dat niet tegen onze goesting. Integendeel. Onze goesting is gigantisch. We willen dat allemaal goed doen. En we weten ook hoe dat moet. We hebben er gewoon geen tijd genoeg voor.
Maar er is ook goed nieuws. Er bestaat een oplossing. En die is niet eens zo moeilijk. Directeurs hebben extra uren nodig, geen betutteling. Een grotere school vraagt meer directieondersteuning. Dat is toch niet zo gek? Het werk, de zorgen, het nodige aantal uren is recht evenredig met de grootte van de school. Dat is toch logisch?
Het wordt hoog tijd dat er ernstig wordt geïnvesteerd in onderwijs. Want als er één ding is dat we nu wel hebben geleerd, dan is het dat een sluiting van een school heel erg voelbaar is in het welbevinden en de resultaten van leerlingen. Wel, mijnheer Weyts, het is dan ook uw verantwoordelijkheid om hier vandaag iets aan te doen. Anders dreigen onze scholen ook na de coronacrisis te sluiten. Niet wegens besmettingen, maar omdat er geen onderwijzers of directeurs meer zijn om de boel draaiende te houden.
Hoopvolle groeten,
Wim Vercruysse
Directeur ad interim, VBS De Twijg, Wijgmaal.
Dit bericht verscheen in De WereldMorgen
by admin | feb 3, 2021 | Onderwijs
Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) maakt 3 miljoen euro vrij om schooldirecteurs meer te ondersteunen en beter te begeleiden bij de uitvoering van hun zeer gevarieerde job.
Er worden experts en organisaties gezocht om de directeurs ‘beter te wapenen voor de uitdagingen die steeds vaker op hen afkomen’, zegt Weyts.
Binnen een school is de directeur het aanspreekpunt voor alle mogelijke problemen. ‘Tijdens de coronacrisis moesten schooldirecteurs bijvoorbeeld niet alleen maar bezig zijn met hygiëne- en veiligheidsmaatregelen, maar ook met leerachterstand, moeilijk te bereiken leerlingen of de beperkingen van afstandsonderwijs’, zegt Weyts. ‘Leerkrachten leggen pedagogische en didactische problemen vaak voor aan hun directeur. Dat geldt trouwens nog meer in scholen met veel kwetsbare leerlingen, want daar werken vaker minder ervaren leerkrachten.’
‘Hoe sterker de directeur, hoe beter voor de hele school’
Om extra begeleiding en ondersteuning voor de directeurs te voorzien, maakt Weyts nu 3 miljoen euro uit de relancemiddelen vrij. Er wordt een open oproep aan experts en organisaties gericht die gerichte trajecten kunnen aanbieden aan scholen en scholengemeenschappen. ‘Zo zullen schoolleiders beter kunnen omgaan met de vele vragen van leerkrachten, zullen ze een beter personeelsbeleid kunnen voeren en worden ze beter opgewassen tegen fenomenen zoals diversiteit in de leerlingenpopulatie’, aldus de minister. Hij ziet bovendien een rechtstreeks verband tussen de onderwijskwaliteit en de kwaliteit van de directeur: ‘Hoe sterker de directeur, hoe beter voor de hele school’.
In de loop van de maand mei worden de begeleidings- en ondersteuningsprojecten geselecteerd. Begin volgend schooljaar moeten de eerste trajecten van start kunnen gaan.
CD&V-parlementslid Loes Vandromme is tevreden met de steun aan de schooldirecteurs, maar ze vraagt om ook voldoende middelen te voorzien voor de scholen zelf. ‘Zo kunnen die scholen zelf, conform het regeerakkoord, keuzes maken die het professionaliseringstraject van schoolleiders verder richting geven. Het zijn immers de schoolbesturen zelf die het beste de noden kennen naar ondersteuning, die zijn niet voor elke school of directeur hetzelfde.’ Vandromme vraagt daarnaast ook administratieve en beleidsondersteuning voor de directeurs. Bron: Knack
Volgens Neutr-On moet er een aparte opleiding komen voor schooldirecteurs, want nu is die onbestaande. Daardoor is de aanstelling van directeurs te politiek gekleurd is en laat de bekwaamheid te wensen over.
by admin | feb 3, 2021 | Boeken
Tien jaar geleden werd Tunesië het beginpunt van een keten van historische gebeurtenissen die oorspronkelijk tot de verbeelding van het volk spraken over de hele wereld en die sindsdien een ingrijpende verandering teweegbracht in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.
De lucifer die de Tunesische straatverkoper Mohamed Bouazizi gebruikte om zichzelf op een winterdag in 2010 in brand te steken, zette de hele regio in vuur en vlam. Binnen enkele weken beefden de heersende Arabische families, generaals, zakenmagnaten, machthebbers en dictators, sjeiks en monarchen en hun machtige internationale aanhangers van angst toen miljoenen uitgebuite mensen de straat op trokken, van Tunis tot Sana’a, van Manama tot Caïro. De slogan “Ash-sha’b yurid isqat an-nidham” (Het volk wil dat het systeem valt) weerspiegelde de wanhopige dorst naar een fundamentele breuk met de oude orde. Gebukt onder ondraaglijke ellende, corruptie, alomtegenwoordige werkloosheid, voortdurende vernedering door repressieve staatsapparaten, konden de massa’s niet meer leven zoals voorheen. De oude manier waarop de heersende elites hun systeem in stand hielden, werkte niet meer. De omstandigheden waren rijp voor een massale confrontatie tussen de klassen.
Op de ochtend van 15 januari 2011, toen de Tunesische despoot Zine El Abidine Ben Ali de dag ervoor het land was ontvlucht nadat een krachtige staking hem geen andere keuze had gelaten, trok ik met mijn haastig gepakte rugzak naar de luchthaven van Londen Heathrow. De medewerker van British Airways vroeg me waar mijn vlucht heen ging. “Tunesië,” zei ik hem. “Is dat niet waar er een oorlog is of zo?” vroeg hij, een beetje verrast door mijn antwoord. “Het is geen oorlog, het is een revolutie,” probeerde ik hem uit te leggen. Toen de oorlogen in Libië, Syrië en Jemen later de krantenkoppen haalden, werden de begrippen oorlog en revolutie enigszins samengesmolten. De internationale luchthaven Tripoli waar ik doorheen reisde, werd toen nog gedomineerd door de welwillende blik op de grote portretten van Muammar Kadhafi aan de muren. Sindsdien is deze luchthaven vernietigd door bombardementen in confrontaties tussen rivaliserende milities. Revolutionaire herinneringen aan de slecht benoemde ‘Arabische Lente’ werden nadien overspoeld door beelden van militaire belegeringen, sektarisch geweld, massale uittocht van vluchtelingen, uitgehongerde kinderen en de afschuwelijke acties van Daesh (ISIS). In een artikel dat in december 2016 werd gepubliceerd onder de titel “Syrische tragedie betekent het einde van de Arabische revoluties,” schreef de doorgaans bijzonder alerte journalist wijlen Robert Fisk: “Net zoals de rampzalige Anglo-Amerikaanse invasie van Irak een einde maakte aan het Westerse epos van militaire avonturen in het Midden-Oosten, garandeert de Syrische tragedie dat er geen Arabische revoluties meer zullen plaatsvinden.”
Lees verder via: “Het volk wil de val van het systeem”. Inleiding op nieuw boek over Tunesische revolutie – nl.socialisme.be
by admin | feb 3, 2021 | Varia
- Duurder bij De Lijn en NMBS
Bij De Lijn worden het m-ticket, de tienrittenkaart m-card en de Omnipas, het abonnement voor reizigers van 25 tot 64 jaar, duurder. De prijs van het m-ticket, dat je koopt via de app of de website van De Lijn, stijgt bijvoorbeeld van 1,80 naar 2 euro, een stijging van 11%. De tienrittenkaart m-card zal niet langer 15, maar wel 16 euro kosten. De Omnipas wordt 3% duurder (132 euro voor drie maanden of 399 voor twaalf maanden).
Bij de spoorwegmaatschappij NMBS wordt een standaardticket gemiddeld 0,65% duurder. De woon-werkabonnementen en de schoolabonnementen worden 1,95% duurder. Forsere prijsstijgingen zijn er bij de speciale Youth Holidays-passen, waarmee jongeren tot 26 jaar tijdens de schoolvakanties een week of een maand
onbeperkt met de trein kunnen reizen.
In Brussel en de omliggende gemeenten komt één ticket voor het openbaar vervoer. Zo’n Brupass XL-ticket kost 3 euro voor één rit en 20 euro voor een tienrittenkaart. Er zijn ook abonnementsformules.
De tickets zijn geldig bij de verschillende openbaarvervoermaatschappijen (NMBS, De Lijn, MIVB en TEC) in Brussel en een zone van 11,5 kilometer rond het Hoofdstedelijk Gewest. Daarin liggen 52 stations en ruim 2.800 bus-, tram- en metrohaltes. Alleen voor ritten van en naar Brussels Airport is er nog een speciaal tarief.
Er bestonden al tickets voor de verschillende openbaarvervoermaatschappijen (MTB- en Jump-tickets), maar die waren alleen geldig binnen het Brussels gewest. Deze formule krijgt voortaan de naam Brupass, en kost 2,4 euro voor een rit, 7,5 euro voor een dag of 15 euro voor tien ritten. Ook hier zijn er abonnementsformules.
Vanaf 1 februari hebben veel meer gezinnen recht op het sociaal tarief voor gas en elektriciteit, het laagste tarief op de markt. Tot nu toe hebben 450.000 gezinnen voor elektriciteit en 270.000 gezinnen voor gas recht op het sociaal tarief.
De regering breidt die doelgroep nu uit naar iedereen die recht heeft op een verhoogde tegemoetkoming. Dat zijn ongeveer 447.000 extra gezinnen. De uitbreiding zou onder meer eenoudergezinnen en alleenstaanden ten goede komen.
Vlaamse steden en gemeenten krijgen vanaf 1 februari de mogelijkheid om GAS-boetes uit te schrijven voor lichte snelheidsovertredingen in zones 30 en 50.
Er zijn enkele voorwaarden aan verbonden. Zo kunnen de Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS-boetes) enkel in zones met maximale snelheid van 30 of 50 kilometer per uur, en de bestuurder mag maximaal 20 kilometer per uur te snel gereden hebben. De steden en gemeenten die er gebruik van willen maken, moeten ook hun GAS-boetereglement aanpassen.